నవ్వితే నవ్వ౦డి

నా జీవిత చరిత్ర - నా బాల్యం

2012-02-02T11:05:00.003+05:30

నా జీవిత చరిత్ర - తొలిపలుకులు చదివిన తరువాత సహృదయులైన ముగ్గురు మిత్రులు తొలి పలుకులు వ్రాసి ఇస్తామని ముందుకు వచ్చారు. వీటిని మొదటి తొలి పలుకులు, మధ్య తొలి పలుకులు మరియూ తుది తొలి పలుకులు గా పెట్టేద్దామని నిర్ణయించుకున్నాను. ఇన్ని తొలి పలుకులు ఉన్న ఆత్మకధ పుస్తకం బహుశా నాదే మొదటిదనుకుంటాను. శిష్యులు కొంతమంది తొలి పలుకులకు అనుబంధం గా నా గురించి వారి వారి అభిప్రాయాలు ఒక చిన్న నవలా రూపం లో ఇస్తామని ఉత్సాహ పడుతున్నారు. పెద్దపుస్తకానికి చిన్న పుస్తకం ఉచితం, స్కీము కూడా తయారయి పోయింది. ఇక ఆలస్యం చేయకుండా నేను వ్రాయడమే మిగిలింది. మొదటి పర్వం లో నా బాల్యం గురించి అంటే పుట్టినప్పటినించి నాకు పది ఏళ్ళ వయసు దాకా, వ్రాద్దామని మొదలు పెట్టాను.

పుట్టినప్పటినుంచి కూడా పనీ పాడు లేకుండా ఉండడం నాకు అలవాటుట. రెండేళ్ళ దాకా పనీపాడు లేకుండా ఏడ్చేవాడినట. పనీ పాడు ఉన్నవాళ్ళు పనులు మానుకొని నన్ను ఊరుకోబెట్టేవారుట. రెండేళ్ల నుంచి నడక బాగా అలవాటు అయి అటూ ఇటు తిరుగుతూ అల్లరి చేస్తుంటే పని ఉన్నవాళ్ళు పని పాడుచేసుకొని నాతోటి ఆడుకొనేవారుట. ఇంకో ఏడాది గడిచేటప్పటికి నాలోని జ్ఞానజ్యోతి ప్రకాశించడం మొదలు పెట్టిందిట. ఇంట్లో గ్లాసులు, గరిటెలు, చెంచాలు మొదలైనవి వీధిలోకి విసిరేస్తే అవి మళ్ళీ ఎలా ఇంట్లోకి వచ్చేవో పరిశోధించే వాడినట. ఇంకొంచెం పెరిగేటప్పటికి బొమ్మలు అవి విరగకొట్టి వాటిలో ఏమున్నాయో తెలుసుకొనే ప్రయత్నాలు చేసేవాడినట.

ఇల్లాగే ఇంకొంత కాలం గడిచేటప్పటికి మా నాన్నగారు కంగారు పడి, పనీ పాడు లేకుండా ఉంటే వీడి జ్ఞానపిపాస భయంకరం గా తయారవుతుందని భీతి చెందినవారై, 4 ఏళ్ల వయసులో ఓ పలకా బలపం చేతికి ఇచ్చి, తీసుకెళ్లి స్కూల్లో వేశారుట. అప్పటికే అక్కడ ఉన్న జ్ఞాను లతో కలసి నేను కూడా మా మాష్టారుకి జ్ఞానబోధ చేసేవాడినట. అ, ఆ లు అనేక కొత్త రకాలు గా వ్రాసి ఆయన కంట నీరు తెప్పించేవాడినట. పలక మీద దిద్దించి, పలక విరిగినప్పుడు లేక బలపం నేను ఫలహారం చేసినప్పుడు ఇసుకలో దిద్దిస్తూ, రెండు నెలల ప్రయత్నం తరువాత ఓ రోజు సాయంకాలం వీరేశం మాష్టారు మా నాన్నగారిని కలిశారుట.

శాస్త్రిగారూ మీ అబ్బాయి ఏ పికాసో యో అయే సూచనలు కనిపిస్తున్నాయి. సందేహం లేదు అని మొఱ పెట్టుకున్నారట.

మా నాన్నగారు తీవ్రంగా ఆలోచించి దీర్ఘం గా నిట్టూర్చి

వీరేశం మాష్టారు గారూ వీడిని రవివర్మ లా మార్చే గురుతర బాధ్యత మీ మీదే పెడుతున్నాను. అవసరం అనుకుంటే పేకా వారి అమ్మాయితో పెళ్లి జరిపిస్తుండండి. అని అనుమతి ఇచ్చేశారు.

అప్పుడే పెళ్ళా, నాల్గైదు క్లాసులకి రానీయండి అని అభ్యంతరం చెప్పిందిట మా అమ్మగారు.

అమ్మాయీ, వీడు నాల్గైదు క్లాసులకి రావాలంటే ఇప్పటినుంచి అప్పుడప్పుడు పెళ్లి తప్పదమ్మా అన్నారుట వీరేశం మాష్టారు.

తప్పక మా అమ్మగారు కూడా అంగీకరించారుట.

రెట్టించిన ఉత్సాహంతో మా మాష్టారు , నా చెవులు మెలేస్తూ, వీపు మీద తబలా, మృదంగం వాయిస్తూ, అవసరం అనుకున్నప్పుడు భయంకరం గా ఆఫ్రికా డ్రమ్ములు కూడా వాయిస్తూ అ ఆ లు అంకెలు అవీ నేర్పేశారుట. అంకెల్లో నేను ఒకట్లు, రెళ్ళు ఎక్కువుగా ఉపయోగించేవాడినట. మేష్టారూ ఒకటికి, మేష్టారూ రెంటికి అంటూ క్లాసులోంచి పరిగెత్తేవాడినట.

ఇల్లా నేను ఒకటో క్లాసు వెలగబెడుతున్నానని విని మా బాబయ్య గారు ఆనంద భరితుడై మా ఇంటికి వచ్చినప్పుడు, అల, తల, వల, పలక ల బొమ్మల పుస్తకం నాకు బహుమతి గా తెచ్చారుట. బహుమతి ఇచ్చిన బాబయ్య ఊరుకోకుండా అందులో బొమ్మలు చూపించి ఇదేమిటిరా బుజ్జీ అంటూ విసిగించేవాడు. నాకు చిరాకేసి చెప్పాను బాబయ్యతో.

బాబయ్యా ఇది నాకు నువ్వు నేను చదువుకోడానికి ఇచ్చావు. నువ్వు చదువకూడదు అని.

అయినా వినిపించుకోకుండా మొట్టికాయలు, తొడపాశాలు కూడా బహుమతి ఇచ్చి అవి అన్నీ నాచేత పలికించాడు. మా బాబయ్య వెళ్ళింతరువాత మా అక్కయ్యలు కూడా ప్రయత్నించేవారు. అప్పుడే నా జ్ఞానచక్షువులు విచ్చుకున్నాయి. పుస్తకం లోని పేజీలు పడవలై అల,వల,తలలు నీటిలో కొట్టుకుపోయాయి. ఆ తరువాత నా వీపు మీద విమానాలు ఎగిరాయి.

మా మాష్టారు చేతులు లావుగా వాయడం వల్లనూ, నలుగురైదుగురు పేకా వారమ్మాయిలు నా శరీరం మీద భరత నాట్యం చేయడం వల్లనూ ఒకటి రెండు క్లాసులు గట్టెక్కించేసాను.

పాపం మా పితాశ్రీ గారు పుస్తకాలు కొనడం, అట్టలు వేయడం, దబ్బనం తో లావుపాటి దారం తో వాటిని కుట్టి, నేను పేజీలు చింపడం క్లిష్టతరం చేసేవారు. కానీ హనుమంతుని ముందా కుప్పిగంతులు. నాలుగు నెలలయ్యేటప్పటికి మళ్ళీ పుస్తకాలు కొనడం, అట్టలు వెయ్యడం కుట్టడం వంటి నాలుగు నెలల ప్రణాళికలు మా నాన్న గారు చేసుకునేవారు.

ఈ విధం గా నేను పుస్తకాలు చింపడం లో కొత్త మార్గాలు కనిపెడుతూ, పక్కవాళ్ళ పుస్తకాల్లోంచి తీసివేతలు చేస్తూ, మా స్కూలు ఎదురుగా ఉన్న చెరువులో పడవల కూడికలు వేస్తూ, మాష్టారు కొట్టిన దెబ్బలని నాన్న గారు తిట్టిన తిట్లతో బాగహారం చేస్తూ;

ముక్కులోని ద్రవం ఎప్పుడూ కిందకే వెళ్ళుతుందన్న న్యూటన్ గారి సిద్ధాంతం తో బాటు, చింతా మాష్టారి చింత బరిక కన్నా రాయప్రోలు వారి వెదురు బద్ద వీపు మీద ఎందుకు ఎక్కువ మంట పుట్టిస్తుందో అర్ధం చేసుకొనే ప్రయత్నం చేస్తూ;

అశోకుడు నాటించిన చెట్ల వల్ల ఎంతమందికి ఎన్ని పళ్ళు దొరికాయో తెలియకపోయినా, హరి వారి ఇంట్లో జామచెట్టు కన్నా మల్లాది వారి ఇంట్లో బాదం చెట్టుకు ఎన్ని రాళ్ళు ఎక్కువ కావాలో లెఖ్ఖబెట్టుకుంటూ;

భూమి తన చుట్టూ తాను తిరుగుతూ సూర్యుడి చుట్టూ తిరగడం వల్ల రాత్రులు పగలు వస్తాయని తెలుసుకున్న తరువాత, ఇంటికొచ్చిన చుట్టం చుట్టూ ఎన్ని మాట్లు తిరిగితే ఎన్ని కానులు రాలుతాయని అంచనా వేసుకుంటూ;

ప్రైమరీ స్కూలులో చదువు పూర్తి చేసేశాను.

అప్పుడు మా నాన్నగారు నా చదువు గురించి పునరాలోచనలో పడ్డారు. ప్రైమరీ స్కూలు చదువుకే అరఎకరం ఖర్చయితే ఎలా అని విచారించారు. విచారించి లాభం లేదు, వీడికి పుస్తకాల అవసరం లేకుండా, మెళ్ళో ఓ దారం పోగు వేసి వేదాధ్యయనం చేయడానికి మా తండ్రిగారి గురువు గారి దగ్గరికి పంపుదామని నిర్ణయించుకున్నారు.

ఈ కఠోర నిర్ణయం విన్నతరువాత మా అమ్మగారు నిరసన తెలియచేసారు. ఆ తరువాత తీవ్రం గా వ్యతిరేకించారు.

మన వంశం లో వేదాలు చదివిన ఘనాపాటి ఒక్కడైనా ఉండాలని మా నాన్నగారు పట్టుబట్టారు.

మా అమ్మగారు మహాత్మా గాంధీ గారి అడుగు జాడల్లో సత్యాగ్రహం చేశారు.

వేదాలు చదివి మీరేం ఉద్ధరించారు. ఉన్న ఆస్థి కరగపెట్టడం తప్ప. వీడు ఇంగ్లీష్ చదువులు చదవాల్సిందే అని నాలుగు రోజులు అభోజనం ఉన్నారు.

మా మేనమామలు, మా మాతా మహులు కూడా రంగంలోకి దిగారు. ( మా పితామహులు అప్పటికే కాలం చేశారు). మా నాన్న గారు పని చేస్తున్న స్కూలు లోని తోటి మాష్టార్లని కూడా రంగం లోకి దింపి మా తాత గారు మా నాన్నగారిని ఒప్పించి తమ పుత్రికా రత్నం అభీష్టం నెరవేరడానికి సహకరించారు.

సరిగ్గా ఇక్కడకు వచ్చిన తరువాత కలం అటకాయించింది. నాకు గుర్తు ఉన్నంతవరకు కాకపోయినా, నేను మా ఇంట్లో నా గురించి మా పెద్దలు మాట్లాడుకోగా విన్నది అంతా వ్రాసాను. కానీ నా బాల్యం ఇంతేనా అని అనుమానం వచ్చింది. నేనేమీ ఘనకార్యాలు చేయలేదా? అనే సందేహం వచ్చింది. ఏ ఆత్మ కధ చదివినా పూవు పుట్టగానే పరిమళిస్తుంది అన్న విధం గా చిన్నప్పుడే అనేక ఘన కార్యాలు చేశామని వ్రాసుకుంటారు. ఘనకార్యాలు లేకపోతే నా ఆత్మకధ చిన్నబుచ్చుకుంటుంది .

ఆఖరికి బ్లాగుల్లోనూ, బజ్జుల్లోనూ, + ల్లోనూ కూడా చాలా గొప్పగా చెప్పుకుంటారు. ఒకటవ ఏడు రాకుండానే పరిగెత్తేశాను, పరుగు పందెంలో మొదటి బహుమతి వచ్చింది, అని చెప్పే వాళ్లని చూశాను. 3 వ ఏటే నేను భగవద్గీత కంఠతా పట్టేశాను అని ఒకరంటే 6వ. ఏట Gone with the wind చదివేశా, 7వ. ఏట Old man and the sea గురించి ఉపన్యాసాలు ఇచ్చాను అని ఇంకొకరు చెపుతున్నారు. ఇంకో ఆవిడ అయితే, ఇంకా నడక రాకుండానే భరత నాట్యం నేర్చుకోవడం మొదలు పెట్టేసిందట, 4వ ఏట ఆరంగేట్రం చేసి 6వ ఏట కల్లా ప్రదర్శనలు ఇవ్వడం ప్రారంభించిదిట. ఒక భజగోవిందం గారు 4వ ఏటికల్లా గీత గోవిందం కంఠతా పట్టేసి గుళ్ళో పాడే వాడట. ఆవిడ ఎవరో 4 వ ఏట గోదారి గట్టున ఆల్చిప్పలు, శంఖాలు, గవ్వలు రకరకాలు రకరకాల రంగులవి, ఏరేసుకుంది ట. ఏరంగు వి ఎన్నో, ఏ ఆకారానివి ఎన్నో కూడా గుర్తు పెట్టేసుకుందిట.

మరి ఇదేమిటి నేను 6 వ ఏట కాకపోయినా 10 ఏళ్ల దాకా కూడా ఏమి చేయలేదా. 10 ఏళ్ల దాకా భోంచేసి బజ్జోడం తప్ప ఏమి లేదా నా జీవితం లో. ఒఖ్ఖటంటే ఒఖ్ఖ చెప్పుకోదగ్గ సంఘటన ఏమీ జరగలేదా? లేక నాకు గుర్తుకు రావటం లేదా. రింగులు రింగులు తెప్పించుకొని వాటిలో చూసినా, శూన్యం లోకి చూసి కడు దీర్ఘంగా నిట్టూర్చినా ఏమి గుర్తు రాలేదు. ఏంచెయ్యాలో తోచక శీర్షాసనం వేసి కూడా చింతించాను. అబ్బే ఫలితం లేకపోయింది. ఏమి ఈ వైపరీత్యము. నాకేల గుర్తు రాకుండే అని గ్రాంధికం లో కూడా విచారించాను.

చివరి ప్రయత్నంగా ఒక సుత్తి తీసుకొని నా నెత్తి మీద నేనే ఒకటి ఇచ్చుకున్నాను. అదేమిటో సుత్తి తో ఒకటుచ్చుకొంటె తప్ప నా బుఱ్ఱ లో దీపం వెలగదు. యధా శక్తి తధా బల్బు అన్న మాట. అంటే ప్రయోగించే ప్రహారాన్ని బట్టి 10 W నించి 100 W దాకా బల్బు వెలుగుతుంది. నేను మూడు ప్రయత్నాలు చేశాను. హాస్పిటలు కెళ్ళి కట్టు కట్టించుకోవడం తప్ప మరే ప్రయోజనం కలగలేదు. పదిరోజుల్లో రెండు మాట్లు వచ్చాడు కట్టు కట్టించుకుందుకు పాపం అని వైద్య శిఖామణి గారు జాలి పడ్డారు.

అప్పడాల కఱ్ఱ ఉపయోగించు విధి విధానములు నేర్చు కొనేందుకు మా అపార్టుమెంటు లేడీసు మా ఆవిడ దగ్గర క్యూ కట్టారు కానీ విషయం తెలిసి విచారించి వెళ్ళిపోయారు.

ఆపైన మా ఆవిడ సలహా తో మా సోదరీమణులను, సోదరుడిని అడిగాను నా బాల్యం గురించి వారికి ఏమైనా గుర్తుకొస్తే చెప్పమని. వారు కూడా తమ అశక్తత వెలిబుచ్చారు. తరచి తరచి అడగగా మా అగ్రజుడు దీర్ఘం గా నిట్టూర్చి,

ఏమోరా చిన్నప్పుడు నువ్వు మోకాళ్ళకిందకు చొక్కావేసుకొని ఓ చేత్తో తాళ్ళ లాగు పైకి లాక్కుంటూ, రెండో చేత్తో ముక్కు తుడుచుకుంటూ తిరుగుతున్న రూపమే గుర్తుకొస్తోంది తప్ప మరేమీ జ్ఞాపకం రావటం లేదు, అని అన్నాడు.

మా చిన్నతనం లో లాగులు అంటే నిక్కర్లు అలానే ఉండేవి. నో బొత్తామ్స్ ఆర్ నో జిప్స్ అన్నమాట. నిక్కరుకు నడుం దగ్గర రెండు వైపులా మూడు నాలుగు అంగుళాల తాళ్ళు ఉండేవి. కిందనించి నిక్కరు పైకి లాక్కొని రెండు తాళ్ళు వెనకాల కి ముడివేసేవారం. అది జారిపోకుండా మళ్ళీ మళ్ళీ బిగించడం, పైకి లాక్కోవడం ఇవన్నీ సాధారణంగా నే ఉండేవి ఆ కాలం లో. మోకాళ్ళ కిందకు కుట్టించిన చొక్కా పొట్టమీదకు వెళ్ళినా చిరిగేదికాదు. బలవంతాన చింపుకొని తన్నులు తినేవారం. కొత్త చొక్కా కుట్టించుకుంటే వేసుకున్న లాగు కనిపించేది కాదు.

అదేమిటో ఆకాలంలో 10 ఏళ్ళు వచ్చేదాకా అంతా కుఱ్ఱ కుంకల కిందే లెఖ్ఖ. స్వతంత్రంగా ఏమి చెయ్యనిచ్చేవారు కాదు. ఎండలో ఆడితే మొట్టికాయలు, మొండికేస్తే చెంప దెబ్బలు విరివిగా దొరికేవి. మా మనోభావాలు దెబ్బతింటాయేమో నని ఆలోచించేవారు కాదు. మనోభావాలు ఉంటాయని కూడా గుర్తించేవారు కాదు. ఎంతసేపు దొంగా పోలీసు, చెడుగుడు, గోటిబిళ్ళ, బచ్చాల ఆట, బొంగరాలు తప్పితే మరో ఆటకూడ ఉండేదికాదు. నీకేం కావాలి అని కూడా ఎవరూ ఎప్పుడూ అడిగిన గుర్తు లేదు. 10 ఏళ్ళు వచ్చేదాకా కూడా ఎప్పుడైనా సినిమా కెళ్ళితే ఆడ మలయాళం తోనే వెళ్లాల్సివచ్చేది. మగ పిల్లలం అని కూడా గుర్తించేవారు కాదు. దిస్సమొలల తో టింగురంగా అని కూడా తిరిగేసే వారం. నూతి దగ్గర గోచికూడా లేకుండా విశృంఖలంగా స్నానాలు చేసేసే వాళ్ళం. ఇవన్నీ గుర్తు వస్తున్నాయి కానీ చేసిన ఘనకార్యాలు ఏమి గుర్తు రావటం లేదు.

అయినా ఇల్లాంటివి ఆత్మ కధలో వ్రాసుకుంటే బాగుండదు కదా. అందుకని పైన వ్రాసింది మీరు చదవకండి. చదివితే నా ఆత్మ కధ మీద ఒట్టే. ఒకవేళ పొరపాటున చదివినా వెంటనే మరచిపొండి.

అందువల్ల ఓ నా ప్రియ పాఠకుల్లారా నా బాల్య అధ్యాయం ఇంతటితో ఇక్కడ ఆపేస్తున్నాను. మీరు నాకేమైనా సలహాలు ఇవ్వగలరా? మీ బాల్యం లో మీరేమైనా ఘనకార్యాలు చేస్తే నా చెవిలో చెప్పండి. మీ బాల్యకధలు చౌర్యం చేసి నేను వ్రాసేసుకుంటాను. లేకపోతే బాల్యం మరిచి పోయిన ప్రద్యుమ్నుడు అని మీరంతా వేళాకోళం చేసే అవకాశం ఉంది. ప్రతిఫలాపేక్ష లేకుండా, మీరు నా జీవిత కధ కొనసాగించడానికి సహాయ సహకారాలు అందిస్తారని ఆశిస్తున్నాను.

విజయవాడ లో బ్లాగర్స్ సమావేశం - పుస్తక ప్రదర్శన సందర్శనం

2012-01-17T17:27:00.001+05:30

నూతన సంవత్సరం, జనవరి 8 వ తారీఖున విజయవాడ లో బ్లాగర్స్ సమావేశము నిర్వహించుటకునున్నూ, శ్రీ రహ్మానుద్దీన్ షేక్ గారిచే వికిపీడియా గురించి, బ్లాగు లు ఎలా మొదలుపెట్టాలి, ఎలా నిర్వహించాలి అనియున్నూ అన్న విషయములపై ఉపన్యాస మిప్పించుటకు నున్నూ సకల సన్నాహములు చేసితిమి కాన తమరెల్లరును విచ్చేసి సభను జయప్రదం చేసి మమ్ము నానంద పరచవలిసింది గా కోరుచున్నాము అని శ్రీ ఆత్రేయ గారు (లిపి లేని భాష బ్లాగు) , బ్లాగులోనూ, శ్రీ రహ్మానుద్దీన్ గారు మైల్ లోనూ బొట్టు పెట్టకుండా పిలిచినందున, తోటి బ్లాగర్స్ ను కలిసి పరిచయ భాగ్యం కలిగించుకొనుటకు, ఆపైన విజయవాడ లో జరుగుతున్న పుస్తక ప్రదర్శన ను మదీయ పాద ధూళి చే పావన మొనర్చుట కున్నూ సంకల్పించిన వాడ నైతిని. సరే, మన నిర్ణయాలు హై కమాండు వారికి వారి అనుమతి కొరకు నివేదించితిని. షరతులతో కూడిన ఆమోదము నిచ్చిరి.

ఒక రోజు ముందరే ఎందుకైనా మంచిదని, ముందు జాగ్రత్త గా ఒక అరగంట ఆలస్యం గా వస్తానని శ్రీ రహ్మాన్ గారి వద్ద పర్మిషన్ తీసుకున్నాను . పర్మిషన్ తీసుకొన్నా , వారి నాశ్చర్య చకితులను చేయు దురుద్దేశం తో ఆదివారం ఉదయం 8-30 గంటలకు ఏలూరు కొత్త బస్ స్టాండ్ నకు చేరుకున్నాను. అయ్యో తాతగారూ, ఇప్పుడే 3-4 నిముషాల కింద ఒక బస్ వెళ్లిందండి అని విచారం వెలిబుచ్చి ఇంకో పావుగంటలో మరొకటి వచ్చును కాన చింతించవలదు అని ఆశ్వాసము నిచ్చారు RTC వారు. సరే అని చేయుటకు నేమీ లేక సిగరెట్టు వెలిగించాను. (హెచ్చెరిక: సిగరెట్టు కాల్చుట హానికరము, కాల్చువారికి, వారి చుట్టుపక్కల నున్న వారికి కూడా. కాన కలకాలము బతుక దల్చిన వారు కాల్చు వారి చుట్టుపక్కల నుండుట శ్రేయస్కరము కాదు). మూడవ సిగరెట్టు పాడువేయు సమయమునకు డీలక్స్ బస్ వచ్చింది. ఎక్కి కూచున్నాను. ఇంకో పది నిముషాలలో బయల్దేరింది, సుమారు 10 నిముషాలు తక్కువ 9 గంటలకు. ఆహా! అన్న టైమ్ కు ముందుగానే చేరుదును గదా అని సంతోషించాను. బయల్దేరిన 15-20 నిముషాలలో బస్ ఆగింది. డ్రైవరు గారు ఆహా అనిరి, ఓహో అనిరి, ఐ సీ అని కూడా అన్నారు. ఈ బస్ ముందునకు వెళ్ళుటకు ఇంజను సహకరించుట లేదు అని సెలవిచ్చారు. మరేం ఫరవాలేదు, వెంటనే ఇంకో బస్ పంపిస్తారు, మీరు నిశ్చింత గా ఉండండి అని నమ్మకం గా చెప్పారు.

బస్ దిగాను. కొద్ది దూరం లో ఒక టీ కొట్టు కనిపించింది. ఒక టీ తాగుతూ ఒక సిగరెట్టు పీల్చి, చేయునదేమీ లేక ఇంకొక సిగరెట్టు కాలుస్తూ మరొక టీ సేవించి, ఎదురుగా నున్న పొలమునకు కొద్దిగా నీరు పట్టి, మరొక సిగరెట్టు తగలేస్తూ ఇంకా ఎన్ని టీలు తాగవలనో నని చింతించు చుండగా దూరము గా బస్ కనిపించినది. వచ్చిన బస్ నెక్కి కూర్చున్నాను. చాలా మంది ఎక్కేశారు. అప్పుడు ఒక వీర వెంకట సత్యన్నారాయణ నృసింహ స్వామి గారు ఠాట్ అన్నారు. వాట్ ఈస్ దిస్ అన్నారు. మనం ఎక్కిన బస్ ఏమిటి? ఇప్పుడు వచ్చిన బస్ ఏమిటి? కుదరదు అన్నారు. వారి శిష్యులు వెంటనే అవును, మనం బస్ స్టాండ్ లో ఎక్కినది డీలక్స్ బస్ ఇప్పుడు వచ్చినది ఎక్స్ప్రెస్ బస్. రెంటికీ మధ్య బస్ చార్జి లో 5 రూపాయల తేడా. RTC వారు తేడా డబ్బులు ఇవ్వాలి లేదా డీలక్స్ బస్ పంపాలి అని ఘట్టిగా అన్నారు. కొద్ది సేపు వాదోపవాదముల తరువాత బస్ బయల్దేరింది. శ్రీ వీ.వెం.స.నృ.స్వా. గారు నా పక్క సీటులో కూర్చున్నారు. నా కేసి చూసి నిరసన గా నవ్వారు. మీలాంటి వారు ప్రొటెస్ట్ చేయటం లేదండీ. అసలు మీ లాంటి వారి వల్లే ఈ దేశం ఇలా తగులడి పోతోంది అని వ్రాక్కుచ్చారు. నేను నిశ్శబ్దమును వరించాను.

అవరోధముల నధిగమించి, విజయవాడ బ్లాగర్స్ సమావేశ సభా ప్రాంగణమునకు నేను చేరునప్పటికి 10- 40 అయింది. అప్పటికే 12 మంది అక్కడ ఉన్నారు. అందరికీ తలో నమస్కార బాణం వేసి, పరిచయం చేసుకొని ఉచితాసనము నలంకరించాను. లిపిలేని భాష బ్లాగు శ్రీ ఆత్రేయ గారు, బాబు కార్టూన్స్ బ్లాగు శ్రీ దుర్గా ప్రసాద్ గారు, 64 కళలు బ్లాగు కళాసాగర్ గారు, అక్షర మోహనం బ్లాగు మోహన రాం ప్రసాద్ గారు ఇంకా కొంతమంది బ్లాగర్స్ ని పరిచయం చేసుకున్నాను. మెల్ల మెల్లగా ఇంకొంతమంది వచ్చారు. శ్రీ ఆత్రేయగారు టీలు, స్నాక్స్ తెప్పించారు. ముదమార తిని, తాగాము. సుమారు 20 మంది చేరిన తరువాత పరస్పర పరిచయ ఉపన్యాసముల తరువాత 10 గంటలకు మొదలవాల్సిన కార్యక్రమం 11-30 కి మొదలయింది.

శ్రీ రహ్మాన్ గారు చెడుగుడు ఆడేశారు, వికిపీడియా వికిపీడియా అంటూ. వికిపీడియా గురించి వివరించి, మనమందరం దాని అభివృద్ధికి ఏమి, ఎలా చెయ్యాలో విశదీకరించారు. మీరందరూ వికిపీడియా లో తగు పాత్ర పోషించాలని ఉద్భోదించారు. వికిపీడియా గురించి కొంత చర్చా కార్యక్రమం జరిగింది. ఆ తరువాత శ్రీ రహ్మాన్ గారు బ్లాగు బహు బ్లాగు అంటూ కబాడీ మొదలు పెట్టారు. రహ్మాన్ గారి చెడుగుడు కార్యక్రమం జరుగుతుండగా మరి కొంత మంది బ్లాగర్స్ వచ్చారు.

నేను అభ్యంతర కార్యక్రమ నిర్వహణకై బయటకు వెళ్ళాను. అప్పుడే శ్రీ P.శ్రీకాంత్ (నవ్వులాట బ్లాగు) గారి దర్శన, పరిచయ భాగ్యాలు కలిగాయి. కొంచెం సేపు నవ్వుకోలు కబుర్లు చెప్పుకున్నాము. ఒకే ఈకలు గల పక్షుల మగుట చేత (Birds of the same feather, హాస్యం) త్వరగానే కలిసిపోయా మనిపించింది. వారు ఎంత చక్కటి జోకులు వ్రాస్తారో అంతకన్నా ఎక్కువ చక్కగా మాట్లాడుతారు. ఆ సమయం లోనే పాక వేదం బ్లాగు Dr.కౌటిల్య గారు విజయం చేశారు. మరికొంతసేపు ముచ్చటించుకొన్న తరువాత మళ్ళీ సభాప్రాంగణమునకు చేరితిమి.

బ్లాగులమీద చర్చా కార్యక్రమం జరుగుతోంది. కొంతమంది ఔత్సాహికులు బ్లాగు మొదలుపెట్టు సదుద్దేశం తో ప్రశ్న ల బాణాలు వేస్తుంటే రహ్మాన్ గారు చతురతతో సమాధానం ఇస్తున్నారు. వారి ప్రశ్నలకి వీరు అలిసిపోయారో, వీరి సమాధానాలకు వారు సంతసించారో తెలియదు కాని సమావేశం ముగిసింది అని ప్రకటించారు. ఒంటిగంట దాటిందనుకుంటాను. ఆ వెనువెంటనే ఫోటో సెషన్ మొదలయింది. నకులుడు వాన చినుకుల మధ్యనుంచి గుర్రపు స్వారీ చేసే వాడట అని విన్నాను. నేను కూడా నకులుడి ని ఫాలో అయ్యి, ఒక్క ఫోటో కూడా మిస్ కాకుండా అందరి ఫొటోల్లోనూ ఢాం ఢాం అంటూ పడిపోయాను. అన్నట్టు వనజా వనమాలి గారు కూడా మధ్యలో వచ్చారు. వారి పరిచయభాగ్యం కూడా కలిగింది. మధ్యలో అత్యవసర కారణాల వల్ల కొంతమంది వెళ్ళిపోయారు. ఫోటో సెషన్ సమాప్తం అయే టప్పటికి సుమారు ఒక ఇరవై మంది దాకా ఉన్నారు. సభ గ్రాండ్ సక్సెస్ అయింది అనుకున్నాము.

ఈ సభ ఇంత బాగా నిర్వహించినందుకు శ్రీ ఆత్రేయ గారిని, వికీపీడియా గురించి, బ్లాగుల గురించి ఎన్నో విషయాలు అందరికీ అర్ధం అయేటట్టు గా చెప్పిన ఉపన్యాస కేసరి శ్రీ రహ్మానుద్దీన్ షేక్ గారిని అభినందిస్తున్నాను. ధన్యవాదాలు తెలుపుకుంటున్నాను. అల్లాగే ఎంతో ఉత్సాహం గా పోల్గొన్న తోటి బ్లాగర్స్ కి, కాబోయే బ్లాగర్స్ కి, సభలో పాల్గొన్న మిగతా వారికి కూడా అభినందనలు, ధన్యవాదాలు. (నాకు నేను చెప్పుకోవడం బాగుండదు కాబట్టి కామెంట్లలో మీరు చెప్పేయండి).

సభ అయిపోయింది. భోజనం ఎవరు పెట్టిస్తారా అని చూస్తున్నాను. ఇంతలో కౌటిల్య గారూ, రహ్మాన్ గారూ తరువాతి ప్రోగ్రామ్ ఏమిటి గురువుగారూ అన్నారు. శిష్యులారా భోజనమొనర్చి పుస్తక ప్రదర్శనకేగుదము అని అన్నాను . పుస్తక ప్రదర్శన కు దగ్గరగా ఉన్న రామయ్య హోటల్ కి వెళ్ళాం. శ్రీ రహ్మాన్ బిల్ కట్టడానికి ఉద్యుక్తుడయ్యారు. నేను కూడా మొహమాటానికి, “నేను ఇస్తాను లెండి” అని అతని జేబులో పర్సు తీయబోయాను. పరవాలేదు లెండి, నా పర్సు లోది నేనే ఇస్తాను లెండి అన్నారు. సరే అతని పర్సు లోని రొఖ్ఖం అతను తీయడమే ధర్మం అని ఉరుకున్నాను. అన్నదాతా రహ్మాన్ సుఖీభవా అన్నాను.

భోజనం చేసి పుస్తక ప్రదర్శన కేగి కినేగే స్టాల్ లో ఒక పదినిముషాలు భుక్తాయాసం తీర్చుకొని పుస్తకాలు చూడడానికి వెళ్లాము నేను, కౌటిల్య గారు. రహ్మాన్ గారు కినిగే స్టాల్ లో ఉండిపోయారు. నేను ప్రదర్శనకు వచ్చేముందు ఫలానా పుస్తకాలు కొందామని అనుకోలేదు. ఏదైనా కనిపిస్తే నచ్చితే కొందాములే అనే అనుకున్నాను. కాబట్టి ఏదైనా పుస్తకం కోసం వెతకడం అనే కార్యక్రమం లేదు.

ప్రదర్శన లో సుమారు 300 పైన స్టాల్సు ఉన్నాయి. హైదరాబాద్ లో పుస్తక ప్రదర్శన చూసి కూడా మూడేళ్లు దాటింది. గుర్తున్నంత వరకు నాకు హైదరాబాద్ కన్నా విజయవాడ ప్రదర్శన బెటర్ ఆర్గనైజ్డ్ అని అనిపించింది. విశాలమైన ప్రాంగణం లో ప్రదర్శన పెట్టడం వల్ల ఇరుకుగా, ఇంకన్వీనియంట్ గా అనిపించలేదు. ఆదివారం కావటం వల్ల జనం ఎక్కువగా ఉన్నారు అయినా పుస్తకాలు తిరగేయడానికి, అక్కడక్కడ నాల్గైదు పంక్తులు చదవడానికి ఇబ్బంది గా అనిపించ లేదు. ప్రదర్శనలో నేను విన్న, చదివిన, రచయితల పుస్తకాలు చాలానే కనిపించాయి. తెలియని వి ఇంకా చాలా ఎక్కువే. ఇంగ్లిష్, తెలుగు పుస్తకాలు, అతి తక్కువుగా కొన్ని హింది, తప్ప మిగతా భాషల పుస్తకాలు నాకు కనిపించలేదు. ఎక్కడైనా ఒకటి అరా ఉన్నాయేమో బహుశా నేను గమనించలేదు. రెండు మూడు చోట్ల పాత పుస్తకాలు (అలా కనిపించాయి నాకు) 50% రిబేట్ మీద కూడా అమ్ముతున్నార నుకుంటాను. ఒకటి రెండు చోట్ల 3 పుస్తకాలు Rs. 100/ స్కీము కనిపించింది. ఎక్కువగా ఇంగ్లిష్ నవలలు. నాకు తెలిసిన రచయితలకన్నా తెలియని రచయితల పుస్తకాలు ఎక్కువ అందులో. కొనే సాహసం చేయలేదు. అన్ని రకాల పుస్తకాలు, పిల్లల పుస్తకాలు నుంచి అధ్యాత్మిక పుస్తకాలు దాకా విరివిగానే కనిపించాయి. ప్రాంగణం మధ్యలో తినుబండారాల స్టాల్సు ఉన్నాయి. హాయిగా కూర్చుని తినడానికి, తాగడానికి తగు సంఖ్యలో కుర్చీలు కూడా ఉన్నాయి. అయినా స్థలం నీట్ అండ్ క్లీన్ గానే ఉంది. మొత్తం మీద ప్రదర్శన సంతృప్తి కలిగించింది.

సుమారు 3 గంటలు తిరిగాము ప్రదర్శన లో. నేను కొన్న మొదటి పుస్తకం నవోదయా లో అమరావతి కధలు. ఇది చాలమాట్లే చదివాను. ఈ మధ్యన అంటే గత ఏడెనిమిది ఏళ్లలో చదవ లేదు. అక్కడే రాబిన్ కుక్ వ్రాసిన ‘Seizure’ కనిపించింది. వెంటనే కొనేశాను. 2007 లో ననుకుంటాను పూనా వెళ్ళాను. NCL గెస్ట్ హౌస్ లో దిగాను సతీ సమేతంగా. రాత్రి భోజనాల దగ్గర IIP లో పని చేస్తున్న పాత మితృడొకడు కనిపించాడు ఈ పుస్తకం తో. సరే, నీ మొహం మండా నువ్వెల్లా ఉన్నావు లాంటి ఉభయ కుశలోపరి కార్యక్రమం తరువాత, వాడి చేతిలో పుస్తకం తీసుకొని ఆ రాత్రి చదవడం మొదలుపెట్టాను. రాత్రి 1-30 -2 దాకా చదివానను కుంటాను. అల్లాగే నిద్రపోయాను. తెల్లారి 8 గంటలకి, వెధవ నిద్ర లేపాడు. నేను వెళ్లిపోతున్నాను కాబట్టి పుస్తకం ఇచ్చెయ్యి అని గొడవ పెట్టాడు. ఏడుస్తున్నాడు కదా అని ఇచ్చేశాను. మళ్ళీ అది దొరక లేదు. నేను పూర్తిగా చదవ లేక పోయాను. అందుచే కొన్నాను. ఇవికాక ఓల్గా వి రెండు, శ్రీపాద వారిది ఒకటి, కధా సరిత్సాగరం, P.G వుడ్ హౌస్ కధలు తెలుగు అనువాదం, బాపు గారి బొమ్మలు పుస్తకం ఒకటి కొన్నాను. అన్నట్టు సుజాత & రహ్మాన్ విరచిత బ్లాగు పుస్తకం కూడా కొన్నాను.

తిరిగి వచ్చేటప్పుడు మళ్ళీ కినెగే స్టాల్ కెళ్ళాము. శ్రీ అనిల్ అట్లూరి గారి తో పరిచయం చేసుకున్నాను. వారు స్టాల్ నిర్వహణ లో బిజీ గా ఉండడం వల్ల ఎక్కువగా మాట్లాడడానికి సమయం దొరకలేదు. రహ్మాన్ గారికి, అనిల్ గారికి, కౌటిల్య గారికి ధన్యవాదాలు చెప్పి 6.30 గంటలకి బయల్దేరి, ఏలూరుకి మళ్ళీ క్షేమం గానే చేరాను.

పుస్తకాలు 8,9 కొనేశాను హుషారుగానే. ఇవన్నీ ఎప్పటికి చదువుతానో. ఒక ఆర్నెల్లు పడుతుందేమో? ఏమో చూద్దాం.

పొదుపు సమీకరణాలు

2012-01-09T10:15:00.002+05:30

నా కధ ‘పొదుపు సమీకరణాలు’ అంతర్జాల పత్రిక ‘ఈ మాట’ ఎల్లలు లేని ప్రపంచానికి ఎలెక్ట్రానిక్ తెలుగు పత్రిక, జనవరి 2012, సంచిక లో ప్రచురించారు. మీరందరూ ఆ కధ

ఇక్కడ

చదివి మీ అభిప్రాయాలు చెప్పవలసిందిగా మనవి చేసుకుంటున్నాను .

నా కధ వారి పత్రిక లో ప్రచురించినందుకు ‘ఈ మాట’ యాజమాన్యానికి, కధను సవరించిన సంపాదకులకు ధన్యవాదాలు తెలియ చేసుకుంటున్నాను.

ఆంధ్రజ్యోతి సంపాదకులకు కృతజ్ఞతలు, ధన్యవాదాలు.. కానీ వారికిది భావ్యమా?

2012-01-02T16:41:00.001+05:30

నిన్న జనవరి ఒకటవ తారీఖున సాయంకాలం 3-4 గంటల మధ్యన బ్లాగ్మిత్రురాలు ఒకరు ఒక మెయిల్ పంపించారు.

బులుసు గారూ మీ కధ ‘నాకు ప్రేమించి పెళ్లి చేసుకొనే యోగ్యత లేదా’ ఆంధ్ర జ్యోతి దినపత్రిక ఆదివారం అనుబంధం లో వచ్చింది, చూసారా అని. వెంటనే చూశాను.

కడుంగడు నానందించితిని.

మీదు మిక్కిలి సంతోషించితిని.

అమందానంద కందళిత హృదయారవిందుడ నైతిని.

హర్షాతిరేకమున గంతులు వైచితిని

మనం వ్రాసే కాలక్షేపం కధలు పత్రికలకెక్కే స్థాయికి ఉన్నాయేమో నని మనంబు సంభ్రమానందాశ్చర్య డోలలూగినది.

ఆనందమాయే అలి నీలవేణీ అని కూడా పాడుకున్నాను మా ఆవిడకు చెప్పి.

హర్ తర్ఫ్ బజ్ నే లగీ శేఖడో షెహనాయియా అని హిందీలో కూడా పాడుకున్నాను.

ఏలూరు రోడ్లన్నీ తిరిగి ఆంధ్రజ్యోతి దినపత్రిక కొనుక్కొచ్చాను. కనిపించిన వాళ్ళ చేత బలవంతం గా చదివించాను. వాళ్ళు నవ్వకపోయినా నేనే నవ్వి, వాళ్ళని మొహమాట పెట్టి నవ్వించాను.

మా యావిడ కూడా చిరునవ్వుతో అందరికితో బాటు నాకు కూడా పంచదార కలిపిన కాఫీ ఇచ్చింది.

శుభం భూయాత్ అని అనుకున్నాను.

అన్నట్టు మరిచి పోయాను. మొదట చెప్పవలసింది ఇక్కడ చెపుతున్నాను.

ఆగస్టు 2011 లో నా బ్లాగులో పబ్లిష్ చేసుకున్న నా కధ ‘నాకు ప్రేమించి పెళ్లి చేసుకొనే యోగ్యత లేదా’ ఆంధ్ర జ్యోతి దినపత్రిక జనవరి 1, ఆదివారం అనుబంధం లో ప్రచురించినందుకు ఆంధ్రజ్యోతి సంపాదకులకు మనఃస్ఫూర్తిగా కృతజ్ఞత లు, ధన్యవాదాలు తెలియ జేసుకుంటున్నాను. వారికిదే నా నమస్సుమాంజలులు.

కానీ ఇంత ఆనందం లోనూ ఎక్కడో మనసులో ఒక మూల కలుక్కుమంది.

నా కధ పత్రిక లో వచ్చిందని ఎవరో చెప్పేదాకా నాకు తెలియలేదు.

అయినా సరే ముగాంబో ఖుష్ బహుత్ ఖుష్ అవడం కొంచెం తేడాగా అనిపించింది.

ఔరా మనని మాట వరసకు కూడా అడగకుండా వారి పత్రికలో మన కధ వేసుకోవడం సబబా? వారికిది భావ్యమా? అనే సందేహం వచ్చింది.

అడిగితే కాదనము కదా. డెందమానందమందగా తిరుగు టపాలో అంగీకారం తెలియ చేసుండెడి వారము కదా !

అడుగలేదు ఫో. ఓయీ నీ కధ మా పత్రిక లో వేసుకుంటున్నామని తెలియ చేయవచ్చును కదా. ఆనందమనుభవించుము. నూతన సంవత్సరమున పండగ చేసుకొనుము అని తెలియపర్చుటకు కూడా అనర్హులమా?

ఆలోచించిన కొలది మనంబున నానందము సన్నగిల్లి, క్రోధము ఆవహింప జొచ్చెను. ఇది ఏమి? పనీ , పాడు లేని వాడ ననుకును చుంటిని కానీ ఇంత పనికి మాలిన వాడినా యన్న యనుమానం కలిగెను.

కాపీ రైటు, సింగినాధం జీలకర్ర అని ఉపన్యాసం ఇవ్వను. ఎన్ని జాగ్రత్తలు తీసుకున్నా వాటి నమలు పరిచేటందుకు సమయం, ధనం మన వద్ద లేవు.

కానీ బహుళ జనాదరణ పొందిన ఒక పత్రిక, రచయిత అనుమతి తీసుకోవాలనే కనీస మర్యాద పాటించ లేదేమో నని అనుమానం. అంతే మరేమీ లేదు.

పత్రికా స్వేచ్ఛ లో ఇది కూడా ఒక భాగమేమో. ఏమో.

నేనేం చెప్పగలను. బాధ్యతలే తప్ప హక్కులు లేని ఒక అనామకుడిని.

హాస్య బ్రహ్మ జంధ్యాల .. .... (వెలుగు నీడలు )

2011-11-29T20:42:00.004+05:30

జంధ్యాల అంటే పెదాల చివర నుంచి చిన్నగా మొదలైన నవ్వు , ‘బాబూ చిట్టీ’ అంటూ పెరిగి 'ఏమిటీ, నీకు కస్తూరి వారి గురించి తెలియదా' అంటూ కోప్పడి, ‘చికెనవా ఉస్తిమోవ్’ తినిపించి, ‘నేను కవయిత్రి ని కాదన్న వాడిని కత్తితో పొడుస్తా’ అని బెదిరించి, కనిపించిన ‘ప్రియానంద భోజుల’ ను (అంటే తెలుసా... ప్రియా పచ్చళ్లను ఆనందంగా భుజించేవాళ్లు) పలకరిస్తూ, సుత్తి కొడుతూ, పెద్దదై పగలబడి నవ్విస్తుంది.

హాస్య బ్రహ్మ జంధ్యాల తెలుగు సినిమాలో హాస్యానికి కొత్త నిర్వచనం చెప్పారు. చక్కగా కుటుంబ సమేతం గా చూడదగిన హాస్య చిత్రాలకు ఆయన దర్శకత్వం వహించారు. అనేక సినిమాలకు రచయిత గా పని చేశారు. వారిని, వారి చిత్రాలను గుర్తు చేసుకొని మళ్ళీ మళ్ళీ నవ్వుకోవాలనే సదుద్దేశం తో శ్రీ పప్పు శ్రీనివాస రావు గారు మరికొంత మంది మిత్రులు కలిసి 'జంధ్యావందనం' అనే వెబ్ సైట్ ప్రారంభించారు. హాయిగా నవ్వుకోవాలంటే, జంధ్యాల వారి గురించి తెలుసుకోవాలంటే 'జంధ్యావందనం' దర్శించండి.

జంధ్యాల వారి గురించి శ్రీ కంచిభొట్ల శ్రీనివాస్ గారు ఆంగ్లం లో వ్రాసిన వ్యాసానికి నా తెలుగు అనువాదం ‘జంధ్యావందనం’ లో ప్రచురించబడింది. ఇది ఆరున్నొక్క భాగాలుగా ఉన్నాయి. వాటిని ఈ కింద లింకు లలో చదవవచ్చు.

హాస్య బ్రహ్మ జంధ్యాల ...... (వెలుగు నీడలు)

మొదటి భాగం

రెండవ భాగం

మూడవ భాగం

నాలుగవ భాగం

ఐదవ భాగం

ఆరవ భాగం

చివరి భాగం

మీకందరికి ఇవి నచ్చుతాయని, చదివి ఆనందిస్తారని భావిస్తాను . మీ కామెంట్లు ఏమైనా ఉంటే అక్కడే వ్రాస్తే సంతోషిస్తాను.

ఇంత చక్కటి విశ్లేషణతో జంధ్యాల వారి గురించి ఆగ్లం లో వ్రాసిన శ్రీ కంచిభొట్ల శ్రీనివాస్ గారి ని అభినందిస్తున్నాను. అనువాదం లో, భావ వ్యక్తీకరణ లో పొరపాటు జరిగితే వారు నన్ను మన్నిస్తారని ఆశిస్తున్నాను.

తెలుగు లోకి అనువదించిన, నా వ్యాసం ప్రచురించినందుకు ‘జంధ్యావందనం’ సంపాదకులకు కృతజ్ఞతలు, ధన్యవాదాలు తెలియ చేసుకుంటున్నాను.

నాకే ఎందుకు ఇల్లా జరిగింది

2011-09-27T17:56:00.002+05:30

గత 15 రోజుల నుంచి శరీరం లో ఏదో అయినట్టు అనిపిస్తోంది. ఏదో తేడా, ఇతమిద్ధమని చెప్పలేక పోతున్నాను. అన్నీ అవయవాలు సక్రమం గా పని చేస్తున్నాయని పించినా, చికాకు గా ఉండడం, నిరాసక్తత, విసుగు, శరీరానికి ఏమౌతోందో అన్న బెంగ,భయం పట్టుకుంది. ఈ బెంగతోనే ఇంకో నెల పైన గడిచిపోయింది. పోనీ ఒక మాటు డాక్టర్ దగ్గరకు వెళ్ళి రండి అని మా ఆవిడ సలహా ఇచ్చింది. ఇటువంటి చెప్పుకోలేని రోగానికి ఏ డాక్టర్ దగ్గరికి వెళ్ళాలి అని ఆలోచించాను. ఫిజిషియన్ దగ్గరికే వెళదామని నిర్ణయించుకున్నాను.

మా వీధిలోనే ఉన్న ఫిజియషన్ దగ్గరికెళ్లాను. నేను వెళ్ళేటప్పటికి అక్కడ ఒక పదిమంది దాకా పేషంట్లు కూర్చున్నారు. ఆలస్యము అవుతుందేమో మరొకడి దగ్గరికి వెళదామను కుంటుంటే రిసెప్షనిస్టు వచ్చింది. సరే ఇక్కడే కూచుని వైట్ చేద్దాం అనుకొని కూర్చున్నాను. ఒక 10 నిముషాల తరువాత రిసెప్షనిస్టు కొంచెం ఫ్రీ అయింతరువాత, ఆమె దగ్గరికి వెళ్ళి నా రోగ హిస్టరీ , జాగ్రఫీ చెప్పి, ఆవిడ అడగక పోయినా నా చరిత్ర, గొప్పదనం, అడ్రెస్ అన్నీ వివరం గా ఒక 15 నిముషాలలో చెప్పి, రెండు నవ్వులు నవ్వి అక్కడే నుంచున్నాను ఆవిడను చూస్తూ. ఏమనుకుందో కానీ ఆవిడ వెంటనే లోపలికి వెళ్ళి డాక్టర్ తో మాట్లాడి వచ్చి నన్ను లోపలికి వెళ్లమంది. వెళ్ళాను. డాక్టర్ బాబు నా కేసి చూసి, చెప్పండి మీ సమస్య ఏమిటి అన్నాడు. నేను విపులం గా చెప్పాను. ఆయన ఆశ్చర్యపడ్డాడ నిపించింది. కొంచెం సేపు ఆలోచించాడు. 15 ఏళ్లగా ప్రాక్టీసు చేస్తున్నాను. ఇటువంటి మెడికల్ సమస్య ఎప్పుడూ వినలేదండీ అన్నాడు. సరే బల్ల మీద పడుకోండి పరీక్ష చేస్తానన్నాడు.

నేను బల్లమీద పడుకున్నాను. ఆయన స్టెత్ తో నా ఛాతీ మీద నాల్గు వైపులా నొక్కాడు. శ్రద్ధగా విన్నాడు. ఊపిరి పీల్చమన్నాడు. గాలి వదలమన్నాడు. ఎక్కడినించి అని అడిగాను. పీల్చిన చోటునుండే మరోచోటనుండి కాదు అని కోప్పడ్డాడు. వదిలాను. బోర్లా పడుకోమన్నాడు. కున్నాను. మళ్ళీ అదే అన్నాడు . నేను అదే చేశాను. నా చేయి పట్టుకొని నాడి చూశాడు. ఈ మాటు కాళ్ళు వేళాడదీసి బల్లమీద కూర్చోమన్నాడు. కూర్చున్నాను. నా కళ్ళ రెప్పలు విడతీసి కళ్లలోకి కళ్ళు పెట్టి చూశాడు. ఈ పని మీ రిసెప్షనిస్టు చేస్తే బాగుంటుంది అన్నాను. నాకేసి కోపంగా చూశాడు. నోరు తెరవండి అన్నాడు. కొండ గుహ లాగా నోరు తెరిచాను. నా నోట్లోకి లైట్ వేశాడు. డాక్టర్ గారండోయ్ ఇందాక నా కళ్ల లోకి లైట్ వేయలేదండీ. బాటరీ లైట్ లేదేమో అనుకున్నాను, అన్నాను. నోరు మూసుకోండి అన్నాడు. వెంటనే మూసుకున్నాను. ఈ నోరు కాదు, ఇది తెరవండి అన్నాడు. మళ్ళీ నోరు తెరిచాను. నాలిక బైట పెట్టండి అన్నాడు. పెట్టాను. మరీ అమ్మ వారిలా అంతా బైటికి పెట్టఖ్ఖర్లేదు అన్నాడు. కొంచెం లోపలికి లాగుకున్నాను. నోరు మూసేయ్యండి అన్నాడు. సార్ నాలుక లోపలికి లాగి మూయమంటారా అని అడిగాను. కోపంగా చూశాడు ఆయన. నేను నోరు మూసుకున్నాను. ఓ చిన్న సుత్తి తీసుకొని , నా మోకాలి మీద, మోచేతి మీద, అరికాళ్లమీద కొట్టాడు. సార్ ముక్కు పిండి వసూలు చేసింది 150 మీ రిసెప్షనిస్టు ఇలా దెబ్బలు తినడానికా అన్నాను. 300 ఇవ్వండి కొంచెం మెత్తగా కొడతాను అన్నాడు. నేను మళ్ళీ నోరు మూసుకున్నాను.

ఇలా వచ్చి కుర్చీలో కూచోండి అన్నాడు తన సీటు లో కూలబడుతూ. కూర్చున్నాను. ఏంటి డాక్టర్ గారూ ఏమైంది నాకు అన్నాను. ఆయన బహు దీర్ఘంగా నిట్టూర్చి ఏమో తెలియటం లేదు. కొన్ని పరీక్షలు చేయించుకోండి. మందులు కూడా వ్రాసిస్తా, వాడండి అన్నాడు. మందులు వ్రాసేశారు కదా ఇంకా టెస్ట్ లు ఎందుకండి అన్నాను. రిపోర్టులు వచ్చిన తరువాత అవసరమైతే మందులు మారుస్తాం. పక్క వీధిలోనే ఉంది డయోగ్నాస్టిక్ క్లినిక్, అక్కడే చేయించుకోండి. మనవాడే కొంచెం చవకగా చేస్తాడు అన్నాడు. మీరు ముందు కళ్ల డాక్టర్ దగ్గరికి కూడా వెళ్ళి చూపించుకోండి. పైనే ఉన్నారు. ఇక్కడి నుంచి వెళ్ళితే 125 కే చూస్తారు అని చెప్పాడు. సరే అని బయటకు వచ్చాను. రిసెప్షనిస్టు దగ్గరికి వెళ్ళి, డాక్టర్ గారు BP చూడడం మరిచిపోయారు. మీరు చూసి పెట్టండి అన్నాను. ఆవిడ నర్సు ని పిలిచింది. అబ్బే ఈవిడ చూస్తే చాలా high వచ్చేస్తుంది. మీరు చూడకూడదా అన్నాను. నర్సు నన్ను లాక్కెళ్లి చూసేసింది. BP యే లెండి.

కళ్ళోడి దగ్గరకు వెళ్లమన్నారు కదా అని మెట్లు ఎక్కి పైకి వెళ్ళాను. అక్కడ రిసెప్షనిస్టు కూర్చున్నాడు. ముక్తసరిగా మూడు ముక్కల్లో చెప్పాల్సింది చెప్పేశాను. వెళ్ళి డాక్టరు గారిని చూడండి అన్నాడు. అక్కడ ఓ నలుగురు కూర్చుని ఉన్నారు. కళ్ళు నలుపుకుంటూ. నేను రిసెప్షనిస్టు కేసి ప్రశ్నార్ధకం గా చూశాను. వాళ్ళ కంట్లో మందు వేశాం. ఇంకో గంట టైమ్ ఉంది వాళ్ళకి అన్నాడు. నేను లోపలికి వెళ్ళాను. డాక్టరమ్మ కుర్చీలో కూచునుంది. రండి కూర్చోండి అంది. నేను కడుంగడు ముదావహుడనైతిని. ఏమిటి మీ ప్రాబ్లం అని అడిగింది. నేను ఒక చిన్న ఉపన్యాసం ఇచ్చాను ఆవిడ కేసి చూస్తూనే. కింద డాక్టర్ చేసిన టెస్ట్స్, చేయించుకోమన్న టెస్ట్స్, మందులు అన్నీ వివరంగా చెప్పాను ఆవిడ కేసి చూస్తూనే. ఆయన మా వారే అంది ముసి ముసి గా నవ్వుతూ. అదృష్టవంతుడు అన్నాను. ఆవిడ మళ్ళీ నవ్వింది. నా కన్నులు మెరిసాయి. కళ్ళలో మందు వేయించుకోండి ఆ తరువాత చూస్తాను అంది. లేదండీ, మీరు ఇక్కడ ఉంటారని తెలియక రెండు నెలలక్రితం, కళ్ళు సైట్ కి టెస్ట్ చేయించుకున్నానండి, Dr. భూషణరావు ఐ క్లినిక్, ఇక్కడ కంప్యూటర్ తో కళ్ళు పరీక్ష చేయబడును అని కూడా వ్రాసి ఉందండి అని చెప్పాను. వాడు మా అన్నయ్యే నండి అంటూ మళ్ళీ నవ్వింది. మళ్ళీ నేను చిత్తయ్యాను.

అయితే రండి కంప్యూటర్ ముందు కూర్చోండి అంది. నేను అక్కడ ఒక కుర్చీలో కూర్చున్నాను. ఆవిడ ఆ మిషను వెనక్కాల కూర్చుంది. ఈ రింగ్ లోకి చూడండి లైట్ కేసి అంది. నా దృష్టి అక్కడ నిలవటం లేదు. ఆవిడ మీదకే పోతోంది. అల్లా కాదు ఇక్కడ తదేక దృష్టి తో చూడండి. మీ కళ్ళలో ఏముందో నేను చూడాలి కదా అంది. నా కళ్ళల్లో ఏముంటుంది లెండి ఎదురుగా మీరే ఉన్నారు కదా అన్నాను. నాకళ్లలో బాటరీ వేసి చూడండి అని సలహా కూడా ఇచ్చాను. శంకరం అని పిలిచింది ఆవిడ. రిసెప్షనిస్టు వచ్చాడు. ఈయన తల కదలకుండా పట్టుకో అంది. వాడు ఉడుం పట్టు పట్టేశాడు. ఆవిడ పని ఆవిడ చేసేసింది. నేను మళ్ళీ ఆవిడ టేబల్ దగ్గర ఆవిడ ఎదురుగా కూర్చున్నాను. డాక్టరమ్మ గారూ రిటైర్ అయి పని పాడు లేకుండా ఉన్నాను మీ క్లినిక్ లో ఏదైనా పని ఇప్పించండి అన్నాను. ఇక్కడ ఏమి ఖాళీలు లేవు అంది. జీతం ఇవ్వఖ్ఖర్లేదు నా కాలక్షేపం కోసమే అన్నాను. కుదరదు అనేసింది.

నాతో మాట్లాడుతూనే మందులు, వ్రాసేసింది. ఈ మందులు నోట్లోకి, ఈ డ్రాప్స్ కంట్లోకి అని కూడా చెప్పింది. మా వారు వ్రాసిన టెస్ట్స్ చేయించుకొని మళ్ళీ రండి అంది. అసలు మీ సమస్య కంటిది కాకపోవచ్చు. మీ కళ్ళు చూడకూడనివి కూడా చూసేస్తున్నాయి . ఈ NT వోడిని చూడండి అని సలహా ఇచ్చింది. NT వోడా ఆయనేందుకండి అన్నాను. NT వోడు కాదు ENT డాక్టరు. పక్క వీధిలో నే ఉంటాడు. మన డయాగ్నోస్టిక్ క్లినిక్ కి రెండు బిల్డింగ్స్ అవతల. మనవాడే వెళ్ళి చూపించుకోండి. అంది. మా రెండు స్లిప్స్ చూపిస్తే 100 కే చూస్తాడు అని కూడా చెప్పింది. అవసరమా ఆయన దగ్గరికి వెళ్ళడం అని అడిగాను. కంటికి దగ్గరగా ఉన్న అవయవాలు ఏమిటి చెప్పండి అని అడిగింది. నేను తడుము కోకుండా ముక్కు, నోరు, చెవి అన్నాను. చూసారా దగ్గరగా ఉన్నవాటి కేమైనా అయితే అప్పుడు కంటి కేమైనా కావచ్చు కాబట్టి చూపించుకోండి. అవి సరిగ్గా ఉంటే అదృష్టవంతులే అని కూడా అంది. అంటే లేవా అని అడిగాను. అల్లాగే అనిపిస్తోంది మరి అంది. సరే అయిన ఖర్చు ఎలాగా అయింది ఈ NT వోడి దగ్గరకు కూడా వెళదాం అని అనుకున్నాను.

డయాగ్నాస్టిక్ క్లినిక్ లో రక్తం ధారపోసి, మలమూత్రాదులు దానం చేసి ఈ NT వోడి దగ్గరకు వెళ్ళాను. నేను వెళ్ళేటప్పటికి అక్కడ ఎవరూ లేరు. ఒక పెద్దావిడ కౌంటర్ వెనక్కాల కూర్చుని బఠాణీలు నములుతోంది. నేను ఆవిడ దగ్గరికి వెళ్ళి సంగ్రహం గా నా కధ చెప్పాను. ఆవిడ సెల్ ఫోను లో మాట్లాడింది. అల్లుడూ వెంటనే వచ్చేయ్యి పేషంటు వచ్చారు అని చెప్పింది. కాసిని బఠాణీలు నా చేతిలో వేసి ఇవి నములుతూ ఉండండి డాక్టర్ గారు వచ్చేస్తారు అని చెప్పింది. ఐదు నిముషాలలో డాక్టరు గారు వచ్చారు తెల్ల కోటు బొత్తాలు పెట్టుకుంటూ. రండి అంటూ నన్ను తన రూమ్ లోకి తీసుకెళ్ళాడు.

ఆయన వెనకే ఆయన రూమ్ లోకి వెళ్ళి నా కధ అంతా ఆయనకి చెప్పాను. ఆయన ఇద్దరు డాక్టర్ల రిపోర్ట్ లు చూశారు. I see అన్నారు. చాలా కాంప్లెక్స్ ప్రాబ్లం గానే ఉంది అన్నారు. అవునాండి అన్నాను. ఔను అన్నాడు ఆయన. నా దగ్గరకు వచ్చి నోరు తెరవండి అని చూశాడు. నా చెవి లోకి, ముక్కు లోకి బాటరీ లైట్ వేశాడు. నా గొంతు సవరించాడు తన చేతితో. మళ్ళీ ఐ సీ అన్నాడు. ఇప్పుడు కొన్ని టెస్ట్స్ చేస్తాను మీ ENT లు ఎలా పని చేస్తున్నాయో తెలుసు కోవడానికి. చెయ్యమంటారా అన్నాడు. అల్లాగే చెయ్యండి, 100 కట్టాను కదా అన్నాను. ఇంకొంచెం ఖర్చు అవుతుంది సుమారు 120-150 అన్నాడు. సరే కానివ్వండి. తప్పుతుందా అన్నాను. ఆయన నర్సు ని కేకేసి టెస్ట్ కి రెడీ చేయమన్నాడు. ఆవిడ గెంతుకుంటూ వెళ్లింది. ఈ టెస్ట్స్ మేము మన శాస్త్రాలు చదివి ఈ కాలానికి అనుగుణం గా డిజైన్ చేశాము అని చెప్పాడు. మేము ఆర్డర్ చేసిన ఎక్విప్మెంట్ ఇంకా రాలేదు. అవి వచ్చేదాకా ఈ టెస్ట్స్ ఉపయోగించి కనిపెడతాము అని కూడా వివరించారు. ఇంతలో నర్సు వచ్చి రెడీ అని చెప్పింది. పదండి టెస్ట్ రూమ్ లోకి అన్నాడు.

టెస్ట్ రూమ్ లోకి వెళ్ళేముందు నర్సు నా కళ్ళకి గంతలు కట్టింది. ఇదేమిటి అన్నాను. ఈ టెస్ట్స్ కి ఇది అవసరం అన్నాడు. నన్ను నర్సు నడిపించుకొని తీసుకెళ్లింది. స్పర్శ భాగ్యం బాగానే ఉంది అనుకున్నాను. టెస్ట్ రూమ్ లోకి వెళ్ళిన తరువాత డాక్టరు గారు చెప్పారు. ఇప్పుడు కొన్ని శబ్దాలు వినిపిస్తాము అవి ఏమిటో చెప్పాలి అన్నాడు. అల్లాగే అన్నాను నేను. రెడీ, ప్లే అన్నాడు. చప్పుడు వినిపించింది. తబలా అన్నాను. వెరీ గుడ్, నెక్స్ట్ అన్నాడు. మళ్ళీ శబ్దం వినిపించింది. వీణ అన్నాను. గూడ్ అన్నాడు. మళ్ళీ వినిపించింది. గిటార్ అన్నాను. ఇంకోటి వినిపించింది. నాదస్వరం అన్నాను. మీ చెవి బ్రహ్మాండంగా పని చేస్తోంది అన్నాడు.

ఇప్పుడు మీకు కొన్ని వాసనలు చూపిస్తాం. అవి ఏమిటో చెప్పాలి అన్నాడు. అల్లాగే అన్నాను. నాకూ హుషారు వచ్చేసింది. ఇప్పుడు ఒక ఆడ గొంతుక మధురంగా వినిపించింది. మీరు గిన్నె మూత తీసి గిన్నెలో ముక్కు పెట్టకుండా పైనుంచి ఆఘ్రాణించి వాసన చెప్పాలి అంది. మీరెవరండి అని అడిగాను. ఆవిడ డాక్టరు గారి భార్య అని నర్సు చెప్పింది. ఇందాకా వాయించింది ఆవిడే. పిల్లలకి మ్యూజిక్, వంటలు నేర్పుతుంది అని కూడా చెప్పింది. నన్ను మళ్ళీ నడిపించుకొని గిన్నె దగ్గరికి తీసుకెళ్ళింది. నేను మూత తీసి వాసన చూశాను. పప్పు పులుసు వాసన వేస్తోంది అన్నాను. వెరీ గుడ్ అని డాక్టర్ గారి భార్య అంది. చాలామంది సాంబార్ అంటారండి అని అంది. ఆయ్ మనది పగోజీ అండి. అయినా ఏ గాడిద అన్నాడండి అల్లాగ, వేయించి ఉడకపెట్టిన కందిపప్పు, ధనియాల పొడి వాసనా మేళవించిన ఈ వాసన తెలియని వాడు అని నేను ఆశ్చర్య పడ్డాను. ఆవిడ కిసుక్కున నవ్వింది. డాక్టరు గారు కోపంగా పని చూడండి అన్నాడు. రెండో గిన్నె తీసి చూశాను. పచ్చిమిర్చి అల్లం దట్టించి కొత్తిమీర వాసనలు వెదజల్లుతున్న వంకాయ కూర అన్నాను. సెభాష్ అంది ఆవిడ. ముక్కు బాగానే పని చేస్తున్నట్టుంది అని గొణిగాడు డాక్టరు. ఉండండి అని ఆవిడ నాదగ్గరగా వచ్చి నా జడలో ఏమి పూలు పెట్టు కున్నానో చెప్పండి అంది. ఇంకొంచెం దగ్గరగా రండి అని ఆవిడ జడ వాసన చూశాను. సన్నజాజులు, మొగలిరేకులు, దవనం వాసనలు వేస్తున్నాయి అని చెప్పాను. ఓహ్ యు ఆర్ గ్రేట్ అంది ఆవిడ అబ్బురంగా. మీ ముక్కు కత్తిలాగా పని చేస్తోంది అని ఆవిడ సర్టిఫికేట్ ఇచ్చారు.

ఇప్పుడు కొన్ని రుచులు చూపిస్తాము. నాలుగు చుక్కలు మీ నాలిక మీద వేస్తాం. ఏమి రుచో మీరు చెప్పాలి అంది ఆవిడ. నర్సమ్మ నా తల వెనక్కి వంచి పట్టుకోగా శ్రీమతి డాక్టర్ నా నోట్లో నాలుగు చుక్కలు వేశారు. తేనె పాకం అన్నాను. గూడ్ అంది ఆవిడ. ఇంకో గ్లాసుడు పోయ్యండి అని అడిగాను. తరువాత అంది. నర్సమ్మ నన్ను వాష్ బేసిన్ దగ్గరికి తీసుకెళ్ళితే నేను నీళ్ళు పుక్కిలించి వేశాను. రెండో మాటు మళ్ళీ నాలుగు చుక్కలు. ఇది ఉప్పు వేసిన చింతపండు రసం అన్నాను. గుడ్ అంది ఆవిడ. మూడో మాటు నిమ్మరసం లో ఉల్లికారం అన్నాను. సుమారు 20 మందికి ఈ టెస్ట్స్ చేశాం. ఎవరూ ఇంత కరెక్టు గా చెప్పలేదండీ అని ఆవిడ చాలా ఆనంద పడిపోయింది.

నర్సు నా కళ్ల గంతలు విప్పింది. ఆవిడను చూశాను. మీకూ కళ్ల డాక్టర్ కి పోలికలు ఉన్నాయండి అన్నాను. మా పిన్ని గారమ్మాయే నండి అంది. మీ ENT అంతా బాగానే ఉంది అన్నాడు డాక్టర్. T కి టెస్ట్ ఏమి చేయలేదు కదా డాక్టర్ గారూ అన్నాను. నాలుకకి గొంతు కు దగ్గర సంబంధమే, నాలిక బాగుంటే గొంతు బాగున్నట్టే అని తేల్చి చెప్పాడు డాక్టర్. నేను కొంచెం అనుమానం గా చూశాను. ఆయన ఘట్టిగా నా గొంతు పట్టుకొని నొక్కాడు. నేను కళ్ళు తేలేసి , నాలుక బైట పడేశాను. చూసారా గొంతు నొక్కితే కళ్ళు, నాలిక లలో రియాక్షన్ వచ్చింది కదా అన్నాడు. నాకు ఒప్పుకోక తప్పలేదు.

మరి అన్నీ బాగుంటే నా సమస్య ఏమిటి అన్నాను. మీరు నారాయణ, గుండారావు లను చూడండి అన్నాడు డాక్టర్. వీళ్ళేవరండి అన్నాను. నారాయణ నరాల డాక్టర్, గుండారావు గుండె డాక్టర్ వాళ్ళు పై వీధిలో ఉంటారు. మనవాళ్లే వెళ్లిరండి. మేం అందరం కలిసి చర్చించి రోగ నిర్ధారణ చేస్తాం అని చెప్పాడు. నాకేం చెయ్యాలో తోచలేదు. రేపు చూస్తాను లెండి అని వచ్చేశాను. ఇంకా ఎంతమంది చుట్టూ తిరగాలో అని విచారించాను.

సాయం కాలం మా బాల్య మిత్రుడు శంకరం వచ్చాడు మా ఇంటికి, ఏంటిరా డాక్టర్ల చుట్టూ తిరుగుతున్నావుట అంటూ. చూసిన డాక్టర్లు ఎవరు చెప్పలేకపోయారు. ఇంకో ఇద్దరు ని చూడమని సలహా ఇచ్చారు. ఈ ఇద్దరితో ఆగుతుందా ఇంకా ఎంతమంది డాక్టర్ లను చూడాలో, అంతా అయోమయం గా ఉంది అని విచారించాను. అసలు నీ సమస్య ఏమిటి? అని అడిగాడు వాడు. నలుగురికి చెప్పుకోలేని సమస్య రా అని బాధపడ్డాను. చెప్పు ఫరవాలేదు నేనెవరికి చెప్పను అని హామీ ఇచ్చాడు. సమస్య ఏమిటంటే మా పక్కింటి లావుపాటి ఆవిడ ఉంది కదా.ఎవరూ రంగమ్మ గారా? లిఫ్ట్ లోకి అడ్డంగా కానీ వెళ్లలేని ఆవిడా అన్నాడు. అవును ఆవిడే, గత రెండు నెలలు గా ఇలియానా లాగా కనపడుతోందిరా ఆవిడ అని చెప్పాను.

శ్రీ సోది సుబ్బయ్య గారి సొంత గోడు

2011-09-06T12:55:00.001+05:30

నా కధ ‘శ్రీ సోది సుబ్బయ్య గారి సొంత గోడు’ అంతర్జాల పత్రిక ‘ఈ మాట’ ఎల్లలు లేని ప్రపంచానికి ఎలెక్ట్రానిక్ తెలుగు పత్రిక, సెప్టెంబర్ 2011, సంచిక లో ప్రచురించారు. మీరందరూ ఆ కధ

ఇక్కడ

చదివి మీ అభిప్రాయాలు చెప్పవలసిందిగా మనవి చేసుకుంటున్నాను .

నా కధ వారి పత్రిక లో ప్రచురించినందుకు ‘ఈ మాట’ యాజమాన్యానికి, కధను సవరించిన సంపాదకులకు ముఖ్యంగా శ్రీ మాధవ్ మాచవరం గారికి ధన్యవాదాలు తెలియ చేసుకుంటున్నాను.

అంచేత నేను చెప్పొచ్చేదేమిటంటే .... మాలిక పత్రికలో నా కధ

2011-08-26T10:37:00.000+05:30

మాలిక పత్రికలో నా కధ 'అంచేత నేను చెప్పొచ్చేదేమిటంటే' అచ్చయ్యింది. అంచేత మీరందరూ మాలిక పత్రిక, శ్రావణ పూర్ణిమ సంచిక లో ఈ కధ చదివి మీ అభిప్రాయాలు తెలియ జేయాల్సిందిగా మనవి చేసుకుంటున్నాను.

ఈ నా కధ ను వారి శ్రావణపూర్ణిమ సంచికలో ప్రచురించినందుకు మాలిక పత్రిక యాజమాన్యానికి ధన్యవాదాలు తెలియజేసుకుంటున్నాను.

నాకు ప్రేమించి పెళ్లి చేసుకొనే యోగ్యత లేదా ?

2011-08-10T11:47:00.000+05:30

నా జన్మకి ప్రేమించి పెళ్లి చేసుకొనే యోగం లేదేమో మామయ్యా అని బాధపడ్డాడు మా మేనల్లుడు.

ఏమైంది నాయనా? ఏమా కధా అని అడిగింది ప్రభావతి.

ఒకమ్మాయిని నేను చాలా ఘాఢంగా ప్రేమించాను అత్తయ్యా అని చెప్పేడు వాడు.

ఎంత గాఢంగా ప్రేమించినా ఘాఢంగా అని వత్తి మరీ పలకఖ్ఖర్లేదు అంది ప్రభావతి .

ఈ తెలుగు మాష్టారు తో 20 ఏళ్లగా ఎలా సంసారం చేస్తున్నావు మామయ్యా అని జాలి పడ్డాడు వాడు.

విధి ఆడిన వింత నాటకం అని నేనో విషాద నవ్వు నవ్వాను.

ఇంతకీ ఎవరిని ప్రేమించావు, తరువాత ఏమైంది వివరింపుమా నీ కధా అని పాడింది ప్రభావతి.

ఆ అమ్మాయి మా ఆఫీసులో జాయిన్ అయ్యిన రోజునుంచే నేను ప్రేమించడం మొదలు పెట్టేను. Love at first site అనుకుంటాను అన్నాడు .

Site కాదురా sight అనుకుంటాను అన్నాను నేను.

హే భగవాన్ తెలుగు మాష్టారిని, ఇంగ్లీష్ మాష్టారుని ఇలా పడేసావేమీ మా ఇంట్లో అని విలపించాడు మా మేనల్లుడు.

సరే అసలు సంగతి అఘోరించు అన్నాను.

నాది LFS అంటే లవ్ ఎట్ ఫస్ట్ సైట్ కదా అని (ఎందుకైనా మంచిదని ఇంగ్లిష్, తెలుగులో చెప్పేడు .) నేను ఆవిడను ఫాలో అవ్వడం మొదలు పెట్టాను. కాంటీన్ కి, బస్ స్టాండ్ కి, ఆ తరువాత వాళ్ళ ఇంటి దాకా నడిచి.

నీ బైకు ఏమైంది అని అడిగింది మా ఆవిడ ప్రభావతి.

త్యాగం, అత్తయ్యా, త్యాగం. ఆమె అంత కష్టపడి ఆఫీసు కి వస్తుంటే నేను సుఖంగా బైకు మీద ఎలా రాగలను? ఆ విధం గా ఒక పది రోజులు కష్టపడిన తరువాత ఆమె అడిగింది నన్ను “మీరు నా వెనకాల ఎందుకు పడుతున్నారు” అని. ఆవిడ అడిగిన ప్రశ్న ఒక కొచ్చెను మార్కు, ఆవిడ ముఖం లో ఒక కొచ్చెను మార్కు అయితే ఇంకో కొచ్చెను మార్కు ఆవిడ చేతిలో కూడా వెరసి మూడు కొచ్చెను మార్కులు కనిపించగానే నాకు కంగారు పుట్టింది. ఆయనప్పటికి కూడా ధైర్యం గా చెప్పేశాను.

హిహిహి, మిమ్మలని చూడాలనిపిస్తుందండి. మీతోటి మాట్లాడాలనిపిస్తుందండి. మీరో చెంప దెబ్బ కొట్టినా ఫరవా లేదనిపిస్తోందండి.

అంటే చెంప దెబ్బలు తినడం లో అనుభవం ఉందా అని నవ్వింది.

లేదండీ. స్కూల్లో కూడా మా మాష్టార్లు ఎప్పుడు కొట్టలేదండీ. నేను చాలా బుద్ధిమంతు డనండి. మిమ్మల్ని, మీ నవ్వుని చూసిం తరువాత ఇలా చెడిపోయానండి అని నిజం ఒప్పేసుకున్నాను. అప్పుడు ఆమె ఘట్టిగా నవ్వింది. ఆమె నవ్వింది కదా అని నేను కూడా విజృంభించి మళ్ళీ నవ్వాను.

మీరు నాకు నచ్చితే నేను కూడా చెడిపోతానండి లేకపోతే మీరు నన్ను ఫాలో అవడం మానేయ్యాలి అంది.

ఆ తరువాత సెల్ నెంబర్లు ఇచ్చి పుచ్చుకున్నాము. కబుర్లు చెప్పుకోవడం మొదలు పెట్టాము. నేను బీగంపేట లో బయల్దేరి అమీర్ పేట్ బస్ స్టాండ్ లో ఆమెను ఎక్కించుకొని పంజా గుట్ట మీదుగా బీగం పేట లో మా ఆఫీసుకి వచ్చేవాడిని. సినిమాలు, పోనీ కదా పాపం అని హోటళ్ళు, పార్కు లు కూడా చెడ తిరిగాము. అప్పుడప్పుడు బిల్లులు ఆవిడ కూడా కట్టేది. చిన్నచిన్న బహుమతులు కూడా ఇచ్చిపుచ్చుకున్నాము. ఈ మధ్యలో ఎప్పుడో ఐ లవ్యూ అంటే ఐ టూ లవ్యూ అనుకోవడం మొదలు పెట్టేము. ఒక ఏడాది తరువాత, ఒక శుభ ముహూర్తాన్న, పెళ్లి చేసుకుంటే ఈ తిరుగుళ్లు తప్పుతాయేమో కదా, ఇంట్లో కూర్చుని ప్రేమించుకోవచ్చు అనుకున్నాము.

మీరు వచ్చి మా నాన్న గారితో మాట్లాడండి. ఆతరువాత మా నాన్నగారు మీ వాళ్ళతో మాట్లాడుతారు అని సలహా చెప్పింది.

నేను ధైర్యం చేసి వాళ్ళ నాన్నగారి దగ్గరకు వెళ్ళాను. మీ అమ్మాయంటే నాకెంతో ఇష్టం. మీ అమ్మాయికి కూడా నేనంటే బోల్డు లవ్వు , మమ్మలని ఆశీర్వదించి మా ప్రేమ ని సఫలం చేయండి అని వేడుకున్నాను. అంతా సావధానం గా విని నీ పేరేమిటి అని అడిగారు. నేను చెప్పాను. అప్పుడు ఆయన నాకేసి చూసి ఠాఠ్ కుదరదు. నేనొప్పుకోను అన్నాడు.

70 వేలు నెలకి సంపాదిస్తున్నాను. నాకేమిటి తక్కువ అని అడిగాను.

నీ పేరే నీ కెక్కువ, నో మోర్ చర్చలు అంటూ లేచి వెళ్లిపోయాడు.

మళ్ళీ ఇంకో మాటు కలసి మాట్లాడుదామని ప్రయత్నించాను కానీ ఆయన మాట్లాడటానికి ఇష్ట పడలేదు. ఆమెకి కూడా కారణం చెప్పలేదు కానీ ఆ కుర్రాడిని ఇక మీద కలుసుకో వద్దు అని కూడా వార్నింగ్ ఇచ్చాడుట ఆమెకి.

మామయ్యా ఇప్పుడు ఏదొవిధంగా ఆయనకి నచ్చ చెప్పి మా ప్రేమను సఫలీకృతం చేయాల్సిన బాధ్యత నీ భుజ స్కంధాల మీద పెడుతున్నాను. సేవ్ మీ అండ్ మై లవ్ అని దీనంగా ఏడ్చాడు.

నేను జాలి పడి ఆ గురుతర బాధ్యతను నెత్తికెక్కించుకున్నాను. ఇద్దరిదీ ఒకటే కులం, గోత్రాలు కూడా సరిపోతాయి అని నిర్ధారించుకున్నాను. అంతస్థులలో మనది పెద్దది అయినా ఫరవాలేదు అనుకున్నాను . ఎందుకైనా మంచిదని ఆ అమ్మాయి తో కూడా మాట్లాడాను. ఐయ్యి లవ్వు హిమ్ము అని చెప్పింది. అన్ని పదాలు అన్ని మాట్లు ఎందుకు వత్తుతున్నావు అని అడిగాను. నేను తెలుగు మీడియం లో గ్రాడ్యుయేషన్ చేశానండి అని చెప్పింది.

శుభం అనుకొని ప్రభావతీ సమేతుడనై ఒక రోజు వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్లాము ఆయనతోటి మాట్లాడడానికి. అప్పుడు ఇంట్లో ఇంకెవరూ లేరు. వెళ్ళిన పని విశదీకరించి, ఇద్దరు ప్రేమికులను కలిపే గురుతర బాధ్యత ఆయనకు కూడా ఉందని ఉద్భోదించాను.

ఆయన మళ్ళీ ఠాఠ్ అన్నాడు.

నేను ఓపికగా కుర్రాడు =SWE, 70 వేలు, బాబు=25 లక్షలు + 5 ఎకరాలు + ఫించను +plotలు +flatలు, తల్లి = 20 కాసుల బంగారం + 3 ఎకరాల స్త్రీ ధనం + 4 బీరువాల పట్టు అండ్ నేత చీరలు ల ఓన్లీ సన్ను, కులం, గోత్రం అన్నీ సరిగ్గానే ఉన్నాయి అని చెప్పాను.

ఆయన ఠాఠ్ ఠాఠ్ అని మళ్ళీ అన్నాడు.

నేను ఇంకా ఓపిక గా కుర్రాడు బుద్ధిమంతుడు, చీమ కి కూడా నో డూయింగ్ హాని గట్రా గట్రా అంటూ చెప్పుకొచ్చాను. చివరికి, ఎందుకు కాదంటున్నారో చెప్పండి అని అడిగాను. ఆయన hmm అన్నాడు హుహుహుమ్ అని కూడా అని,

ప్రతీ పేరు లోనూ ఒక శబ్దం ఉంటుంది. ప్రతీ శబ్దానికి ఒక నాదం ఉంటుంది. ప్రతీ నాదానికి ఒక రాగం ఉంటుంది. ప్రతీ రాగానికి స్వర స్థానాలు ఉంటాయి. ప్రతీ స్వరానికి గమకాలు ఉంటాయి. ప్రతీ గమకానికి శృతి ఉంటుంది. అంత గొప్ప శృతి పక్కన భజ గోవిందం బాగుండదు, అస్సలు బాగుండదు. శృతి భజగోవిందం అని పిలవాలంటే చండాలం గా ఉంటుంది. వాళ్ళ పేర్లు నప్పవు అందుకే నా కంగీకారం కాదు కాదు కాదు అని ముమ్మారు వక్కాణించారు .

అంటే మా వాడి పేరు నచ్చక వద్దంటున్నారా అని ప్రభావతి అడిగింది.

రామాయణం కొంత విన్నా రాముడికి సీత ఏమౌతుందో తెలిసిపోతుంది అని గంభీరం గా అన్నారు ఆయన.

దీనికి అర్ధం అడుగుదామని ఆనుకొని, మళ్ళీ ఆదితాళం దగ్గర మొదలు పెట్టి నవరంధ్రాల లోంచి రక్తం కార్పించేస్తాడేమో నని భయం వేసి ఆగిపోయాను.

మా వాడి పేరు మార్పిస్తే మీకు అభ్యంతరం ఉండదా అని మళ్ళీ అడిగింది ప్రభావతి.

అవును, మార్పించేదేదో శృతి లయలు, శృతి రాగం, శృతి తాళం లాగా కలిసిపోయేటట్టు చూడండి అని సలహా పడేశాడు .

సమస్య తెలిసింది కాబట్టి చక్కదిద్దే పని చేయవచ్చు అంది ప్రభావతి. నేనో నవ్వు నవ్వాను తోడికోడళ్ళు లో ఎస్.వి. ఆర్ లా అంటే అన్నీ తెలిసినా ఏమి చెయ్యలేని పరిస్థితుల్లో నవ్వే నవ్వు. ఆ పేరు వెనక్కాల కధ వింటే నువ్వు అంతా తేలికగా తీసెయ్యవు అన్నాను. ఏమా కధ అంది.

సరిగ్గా 27 ఏళ్ల క్రితం అంటే మన పెళ్ళికి 7 ఏళ్ల క్రితం అంటూ చెప్పబోయాను.

మా మేనల్లుడు బ్రేక్ వేసేడు. మీ పెళ్ళికి 7 ఏళ్ల క్రితం అని ఎందుకు అన్నావు అని అడిగాడు. నేనునిట్టూర్చి విశదీకరించాను వాడికి. మన దేశానికి స్వాతంత్ర్యం ఎప్పుడు వచ్చింది అని మా అత్తగారిని అడిగితే ఆమె సమాధానం ఏమిటో తెలుసా? మా ప్రభావతి పుట్టడానికి రెండేళ్ల ముందు అని జవాబు ఇస్తుంది. బంగ్లాదేశ్ ఎప్పుడు వచ్చింది అంటే మా ప్రభావతి పెళ్లి అయిన రెండేళ్ళకి అని చెబుతుంది. మీ అత్తయ్యకి అర్ధం అవాలంటే అలాగే చెప్పాలి అన్నాను. మా పెళ్ళికి 7 ఏళ్ల క్రితం ఒక సాయం కాలం కానురాగ్రహారం లో ఒక ఇంటి అరుగు మీద మా బావ హడావడిగా తిరుగుతున్నాడు అటు ఇటు. నేను వీధిలో నుంచుని సిగరెట్టు కాల్చుకుంటున్నాను. పూజ గదిలో మా నాన్న జపం చేసుకుంటున్నాడు.

నువ్వు ఇప్పుడే బయట పడుదామా ఇంకొంచెం సేపు ఆగి వద్దామా అని మా అక్కయ్య కడుపులో గింజుకుంటున్నావు.

దొంగ సచ్చినోడు నాకు కడుపు చేసి తను హాయిగా కూర్చున్నాడు. మళ్ళీ మాటు నీ కొడుకునే కడుపు చేయించుకో మనవే అత్తా అంటూ మా అక్కయ్య , అత్తగారు అయిన మేనత్త ని తిడుతూ అవస్థ పడుతోంది.

ఇంతలో ఇంటి పక్క గుడిలో రికార్డ్స్ పెట్టారు. సుబ్బులక్ష్మి గారు శ్రావ్యం గా పాడుతున్నారు. భజ గోవిందం భజ గోవిందం గోవిందం భజ మూఢమతే అంటూ. ఆ క్షణం లో నువ్వు కేర్ మన్నావు. నువ్వు కేర్ మన్న క్షణం లో సుబ్బు లక్ష్మి, భజగోవిందం భజగోవిందం కి సరిగ్గా మధ్యలో ఉంది. ఎవరో మొగ పిల్లాడు అని అరిచారు.

నువ్వు కేర్ మనడం, మీ నాన్న నన్ను అరిచి పిలిచి వీడి పేరు భజగోవిందం అనే పెడతాను రా ప్రద్యుమ్నా అన్నాడు.

ఆ తరువాత ఎవరు ఎంత చెప్పినా వినలేదు. ఆ పేరే పెట్టాడు. నీ అదృష్టం బాగుండి నువ్వు ఒక క్షణం ముందు పుట్టావు. లేకపోతే నీ పేరు మూఢమతి అయి ఉండేది అని చెప్పేను.

ఈ పేరు వెనక ఇంత పెద్ద కధ ఉంది. మార్చాలంటే మీ నాన్న ఒప్పు కోడేమో రా అని నా సందేహం వెలిబుచ్చాను. భజ గోవిందం నే ఏదో విధం గా మార్చి శృతి తో కలిసేటట్టు ఆలోచించండి అని చెప్పాను.

శృతి గోవిందా, అన్నాడు మేనల్లుడు. చండాలం గా ఉంది అంది ప్రభావతి.

శృతి భజం అన్నా బాగుండదు. ఆలోచించి, ఆలోచించి శృతి విందం అంటే బాగానే ఉంటుందేమో నంది నా భార్యామణి. శృతి బి.జి విందం అంటే ఫరవాలేదు అనిపించింది.

శృతి బి.జి. దం అంటే ఒప్పుకుంటాను అన్నాడు శృతి వాళ్ళ నాన్న గారు వీర వెంకట భీమారావు గారు టెలిఫోన్ చేస్తే.

ఆయన మాట కాదంటే మళ్ళీ ఏమి చిక్కులు వస్తాయో యని యెస్ అనేశాము.

ఇప్పుడు మా బావ గారు శ్రీ వ్యాఘ్రేశ్వర రావు గారిని ఒప్పించాలి అంటే ఎంత కష్టమో అని భయపడ్డాను. కానీ మా వాడు, వాళ్ళ అమ్మకాళ్లమీద పడి, ఏడ్చి, గోల పెట్టి, ఈ అమ్మాయి కాకపోతే అసలు పెళ్లి చేసుకోను అని బెదిరించడం వల్ల, నేను శృతి తో మా అక్కయ్య ను మాట్లాడేటట్టు చేయడం వల్ల, అమ్మాయి నచ్చి మా అక్క ఒప్పుకోవడం వల్లా, మా అక్కా , మేనల్లుడు నిరాహార దీక్ష ప్రకటించడం వల్లా, పెళ్ళైన 10 ఏళ్లకి పుట్టిన వాడు, ఏకైక సంతానం అవటం వల్లా మా బావ అతికష్టం మీద ఒప్పుకున్నాడు. కానీ, మన పెళ్లి శుభలేఖల్లో భజగోవిందం అనే వేయించే షరతు మీద.

లాంఛనంగా ఇరువైపు వారిని పెళ్లి చూపుల లో కూచోపెట్టి మిగతా విషయాలు అంటే పెళ్లి పద్ధతులు, ఆచార వ్యవహారాలు, ముద్దుముచ్చట్ల తతంగాలు కూడా మళ్ళీ నేను జోర్హట్ తిరిగి వెళ్ళేలోగానే మాట్లాడుకుందామని మామేనల్లుడు పట్టు బట్టడం వల్ల మేము జోర్హట్ బయల్దేరడానికి రెండు రోజుల ముందు ఈ కార్య క్రమం పెట్టేరు భీమారావు గారింట్లో. మా కుటుంబం, మా బావ గారి కుటుంబం కలసి వెళ్లాము. భీమారావు గారి అబ్బాయి కుటుంబం కూడా వచ్చారు.

కాబోయే పెళ్లికూతురు వచ్చి కూచుంది. మా బావ శృతి ని చూసి చిరు నవ్వు నవ్వాడు. మా బావకు కూడా అమ్మాయి నచ్చిందని నాకు అర్ధం అయింది. ఏదో మాట్లాడాలి కాబట్టి మా బావ అడిగాడు ఆ అమ్మాయిని, నీ పేరేమిటమ్మా అని.

సురుతి ఆండీ అంది.

సరిగ్గా వినలేదేమో ననుకొని మళ్ళీ చెప్పమ్మా అని అడిగాడు శ్రీ వ్యాఘ్రేశ్వర రావు గారు.

సుర్ర్ తి అండి అంది మళ్ళీ.

మా బావ మొహంలో ఎరుపు రంగు వస్తోంది.

ఇంతలో శ్రీమతి భీమారావు కల్పించుకొని మా అమ్మాయికి ‘ఋ’ సరిగ్గా పలకదండీ. శృతి ని అల్లాగే పలుకుతుంది అని వివరణ ఇచ్చింది.

నా గుండెల్లో రాయి పడింది. మా మేనల్లుడి మొహంలో ఆంధోళన కొట్టొచ్చినట్టు కనిపించింది. అనుకోకుండా కొత్త సమస్య వచ్చింది.

మా బావ అడిగాడు శృతి ని, నా పేరు తెలుసునా అని. తెలుసునండి , వయాగ్రేసర రావు గారు అంది.

శ్రీమతి భీమారావు మళ్ళీ ఏదో చెప్పబోయింది.

మా బావ మొహంలో నెత్తురు గడ్డ కట్టేసింది. మా అక్క మొహంలో నెత్తురు చుక్క కనిపించలేదు.

ఏమిటీ భీమారావు గారూ? మీ అమ్మాయికి తన పేరు పలకడం రాదా ? మామ గారి పేరు ఖూనీ చేస్తుందా? ఇంకానయం వయాగ్రా ఇస్వార్ రావు అనలేదు అందుకు నేను సంతోషించాలా? మీ ఆమ్మాయి పేరు పక్కన భజగోవిందం అంటే మీకు మంటా ? బుద్ధి ఉండే ఇంత అల్లరి చేశారా మీరు ?

లెండి లెండి ఇంకేమిటి ఇక్కడ. పదండి ఇంటికి అని లేచాడు. మరో మార్గం లేక మా బావ కోపం తెలిసిన వాళ్లవటం వల్ల, మేము లేచాము. దీనం గా మొహం పెట్టి భజగోవిందం ఇంకా అల్లాగే కూర్చున్నాడు.

లేరా ఏం ఇక్కడే ఉంటావా ? అయితే నీ ఖర్మ, మేమెవరం లేవనుకో అంటూ బయటకు అడుగు వేశాడు మా బావ.

అప్పుడు నేను ఊహించనిది అంటే ఆ పరిస్థితుల్లో ఊహించలేనిది జరిగింది. శృతి లేచి వెళ్ళి మా బావ కాళ్ళ మీద పడింది.

రెండు కాళ్ళు పట్టుకొని, క్షమించండి మామయ్య గారూ. 'రు' పలకడం నేర్చుకుంటాను. మీ పేరు కూడా సరిగ్గా పలకడం నేర్చుకుంటాను. అంటూ ఏడ్చేసింది.

శ్రీమతి భీమారావు గారు వచ్చి మా బావ చేతులు పట్టుకొని క్షమించండి అన్నయ్య గారూ మా ఆయన తల తిక్క వల్ల, తెలివి తక్కువ తనం వల్ల ఏదో అన్నాడు. మాకు ఆ విషయం తెలియదు నిన్నటిదాకా, మీ అబ్బాయి మా అమ్మాయికి చెప్పేదాకా. తెలిసినప్పటి నుంచి మీ అందరి గొప్పమనసులకి దండం పెట్టుకుంటున్నాము. అదే మనసు తో అమ్మాయిని ఆశీర్వదించండి, అని ఆవిడ కూడా ఆయన కాళ్ళ మీద పడ బోయింది.

కాబోయే కోడలి వినయ విధేయతలకి కరిగిపోయిన మా అక్క, ఆవిడను పట్టుకొని, రండి వదిన గారూ మనం మన పిల్లల పెళ్లి చేసేద్దాము. మగాళ్లు వచ్చినా రాకపోయినా, ఒప్పుకున్నా ఒప్పుకోక పోయినా ఫరవాలేదు అంది.

అప్పుడు మా బావ, లేవమ్మా కోడలా, కాళ్ళు పట్టుకు లాగడమేనా, ఇంత స్వీట్ నా నోట్లో వేసే ఉద్దేశ్యం లేదా అన్నాడు నవ్వుతూ .

భీమారావు గారు వచ్చి, మా బావ చేతులు పట్టుకొని క్షమించండి. బుద్ధి తక్కువై వెఱ్ఱి మాటలాడాను అన్నాడు.

మా బావ నవ్వేసి, పోనీలెండి ఇప్పుడు మా కందరికి తెలిసి పోయింది గదా వాళ్ళు ఎంత ఘట్టిగా ప్రేమించుకుంటున్నారో అని అన్నాడు.

మేము జోర్హాట్ కి రైలు ఎక్కేటప్పుడు మా భజగోవిందం అన్నాడు, నాకూ ప్రేమించి పెళ్లి చేసుకొనే యోగం ఉంది మామయ్యా. థాంక్యూ అత్తయ్యా మామయ్యా అని.

మృత్యు ముఖం లో నాలో నేను

2011-07-12T09:44:00.001+05:30

మొన్న ఏలూరు మెయిన్ రోడ్డు మీద నడుస్తున్నప్పుడు , హఠాత్తుగా , అనుకోకుండా, ఊహించని విధంగా మృత్యు ముఖంలోకి వెళ్ళాను. అంతా అయిపోయింది అనే అను కున్నాను . ఇలా మృత్యు ముఖము లోకి వెళ్ళడం దీనితో కలిపి నాలుగో మాటు. అంటే, అంతో ఇంతో అనుభవం గడించేసాను అన్నమాట. సమయం సందర్భం కలిసి వచ్చింది కాబట్టి ఆ మూడు అనుభవాలు ముందుగా చెపుతాను.

మొదటిమాటు 1970 లో గౌహతి నుంచి కలకత్తా వస్తుండగా జరిగింది. అప్పుడు చిన్న విమానాలు ఉండేవి. 1966 లో మొదటిమాటు నేను జోర్హట్ వెళ్లినప్పుడు డకోటా లు ఉండేవి. కలకత్తా నుంచి జోర్హట్ కి టికెట్ ధర Rs. 164/ అక్షరాల నూట అరవై నాలుగు రూపాయలు. 2,3 ఏళ్ల తరువాత ఫోకర్ విమానాలు వచ్చాయి. గౌహతి లో బయల్దేరిన 15- 20 నిముషాలకి ఉన్నట్టుండి విమానం ఒక 100-150 అడుగులు కిందకి పడింది. అప్పుడు తీరుబడిగా, నింపాదిగా మూడు భాషలలోనూ, మీ సీటు బెల్ట్ లు కట్టుకోండి. సిగరెట్టులు కాల్చకండి. ధన్యవాదాలు అని చెప్పింది గాలి (లో) అతిధి సత్కారము ఛేయు స్త్రీ. చెప్పిన వెంటనే మళ్ళీ ఇంకో 100 అడుగులు కిందకు పడింది. అప్పుడు విమానమును తోలు వాడు, “ఈ విమానము గాలి క్షోభము లో చిక్కు కున్నది. మీ విమానము తోలు వారు, ఇరువురును, కడు అనుభవము గలవారు. కావున మీరు ఆరాధించు మీ దేవుళ్ళను ప్రార్ధించుకోండి" అని సలహా ఇచ్చారు. వారు చెప్పి న వెంటనే మళ్ళీ ఇంకో 100 అడుగులు డుబుక్కు జర జర మే అంది విమానం. అప్పుడే ప్రయాణికులను, విమానము తోలు సిబ్బంది ని వేరు ఛేయు తలుపు హఠాత్తుగా తెరుచుకొనెను. చల్, హరి, ఫ ఫ , అను పదములు ముందు సీట్లో కూచున్న నాకు వినపడెను. నేను ఆశ్చర్యపోతిని. ఈ శబ్దములు నాకు తెలియును. మేము మా తాత గారి ఊరు, కానూరు అగ్రహారం వెళ్ళునప్పుడు, మా తాత గారు నిడదవోలు స్టేషను కు రెండెడ్ల బండి పంపిచే వారు. బండి తోలు వాడు తొట్టిలో కూర్చుండి ఎడ్లను ఇటులనే అదిలించెడి వాడు. నాకు అప్పుడు మొదట మాటు భయము వేసెను. ప్రయాణికులలో చాలామంది భయ భ్రాంతులై ఉన్నారు. నలుగురైదుగు రికి గాయము లయినవి. రామ భజనలు, సాయి భజనలు, హనుమాన్ చాలీసాలు గానము చేయబడు చున్నవి. నా పక్కన కూర్చున్నాయన ఇంత విభూతి తీసి తను రాసుకొని, నాకు కూడా పూసెను. ఉన్నట్టుండి విమానం ఒక 150 అడుగులు లేచి మళ్ళీ ఒక 50 అడుగులు గిర్గాయా హై. అప్పుడు హాహా కారముల స్థాయి పెరిగెను. శ్రీ వెంకన్న గారికి నిలువు దోపిడీలు, ముడుపులు ఎక్కువ అయ్యాయి. విమానం తోలు వారు హరి,ఫఫ,చల్ మంత్ర జపం చేయుచున్నారు.

నేను కూడా Oh this could be the end అని ఆంగ్లమున అనుకొంటిని. మనంబున, పెళ్లి కాకుండానే గోవింద కొట్టేస్తానా అని అనుకుంటిని. అసలు సంగతి చెప్పడం మరిచిపోయాను. నేను పెళ్ళికి వెళ్ళుతున్నాను. ఆ, నా పెళ్లికే. అమ్మయ్య పెళ్ళికి చేసిన అప్పులు తీర్చనఖ్ఖర్లేదు అని కూడా సంతోషించితిని. నా హాండ్ బాగేజీ లో సుమారు 11-12 వేలు ఉన్నాయి. అవి అన్నీ కాలిపోతాయా, లేక బంగ్లా దేశ్ లో గాలికి కొట్టుకు పోతాయా? విమానము నకు నిప్పు అంటుకొనునా లేక కిందపడి ముక్కలగునా ? ప్రాణములు గాలిలోనే పోవునా లేక కిందపడి శరీరము ముక్కలగునా ? అను ఆలోచనలు చెలరేగుచుండెను. ఆశ్చర్యముగా, నా కాబోయి తప్పిపోవుచున్న భార్య ఏమనుకొనును. విచారించునా లేదా? అను అనుమానం కూడా వచ్చెను. మా అన్నగారి మీద జాలి వేసెను కూడా. మా చెల్లెలి వివాహ బాధ్యత పూర్తిగా వాడే ఎత్తవలె కదా అని. ఏర్లైన్స్ వారు 3-4 లక్షలు ఇచ్చుదురు కదా అని మరల అనుకొంటిని. ఆహా మా నాన్నగారు లక్షాధికారులు అవుతారు అని స్వాంతన చెందితిని. ఇటువంటి ఊహాలే వచ్చాయి కానీ భయం ఎక్కువగా వెయ్య లేదు అనుకుంటాను. కొంచెం సేపు తరువాత, పడుతూ లేస్తూ, విమానం సానుకూల వాతావరణము లోకి ప్రవేశించెను. సుమారు 10 నిముషాలు ప్రాణములు అరచేతిలోనే ఉన్నవి. ఈ పది నిముషాలలోనూ కనీసం మూడు నాలుగు మాట్లు this is it అనుకున్న క్షణాలు ఉన్నాయి. విమానం ఆ తరువాత క్షేమము గానే కలకత్తా లో దిగింది.

అదృష్టవశాత్తూ, ఈ గండము, ఆ యొక్క వివాహ ముహూర్త బలము వలననూ, నేను ప్రభావతీ దేవి గారి మెడలో తాళి కట్టవలెనని బ్రహ్మ గారు లిఖించుట వలననూ, మున్ముందు ఆ యొక్క ప్రభావతి గారు ప్రదర్శించు పాతివ్రత్య మహిమల సంకేతముగా యగుట వలననూ, ప్రమాదము గట్టెక్కినది అని ఆడపెండ్లి వారు ఉద్ఘాటించిరి. హరి ఓం తత్సత్.

రెండవది కూడా విమాన ప్రమాదమే, అదియును కూడా గౌహతి నుండి కలకత్తా వెళ్ళు విమానమే. 1985/86 లో అనుకుంటాను. ఈ మారు విశాల శరీరము గల బోయింగ్ విమానము. మధ్యాహ్నం 2 గంటలకు బయల్దేరవలసిన విమానం సాయంకాలం 6-30 కి బయల్దేరినది. అంతా చీకటి కమ్ముకున్నది. రన్వే కి కొంచెం దూరం గా గడ్డి మేయుచున్న మహిషా శిరోమణి ఇంటికి వెళ్ళదామని నిర్ణయించుకొని, ఎటు నుంచి వెళ్ళుటయా అని ఆలోచించుచున్నది. విమానం రన్వే చివరకు ప్రయాణించు చున్నది. ఆ చప్పుడేమిటో చూద్దామని గేదా స్త్రీ రత్నం రన్వే మీదకు వేంచేశారు. అక్కడ విమానం వెనక్కి తిరిగి పరుగు వేయుటకు సిద్ధముగా నున్నది. ఈ చివర గేదె గారికి హ్రస్వ దృష్టి వలన పక్కనున్న చిన్న దీపములకన్నా వారి దూర దృష్టి వల్ల దూరముగా యున్న విమాన లైట్స్ చూసి, అదిగో ద్వారక, అని పరుగు మొదలుపెట్టింది. ఇటు విమాన చోదకుడు ముందుకు దూకించారు.

అటు శ్రీమతి గేదె పరుగు పెడుతోంది.

ఇటు విమానం క్షణ క్షణానికి వేగం పెంచుకుంటోంది.

అటు మహిషా మణి స్టెడీ గా పరుగు పెడుతోంది.

విమానం

గేదె

విమానం,

మళ్ళీ విమానం

మళ్ళీ గేదె

తమ తమ పరిధిలో పరిగెడుతున్నాయి. విమాన చోదకునికి దూరం గా కదులుతున్న నల్లని ఆకారం కనిపించింది. మే డే, మే డే అందామనుకొని ఇంకా మార్చి నెలే అని గుర్తుకు వచ్చి ఆగి పోయాడు. ఇప్పుడు టేక్ఆఫ్ చేస్తే కుదురుతుందా, చేస్తే ఆ ఆకారం పైనుంచి వెళ్ళుటకు వీలవుతుందా అని ఒక క్షణం ఆలోచించాడు.

అప్పుడే, ఇల్లు చేరుతున్నామని ద్విగుణీకృతోత్సాహం తో శ్రీమతి మహిషము వేగము రెట్టింపు చేసెను.

గత్యంతరము లేదని గ్రహించిన చోదకుడు, మేడే మేడే అని అరచుచూ బ్రేకులు ప్రయోగించెను.

విజృంభించి వేగము అందుకున్న గేదామణి దూసుకు వచ్చు చుండెను .

మరలా గేదె, విమానము, విమానము, గేదె.

విమాన భూతల నిర్దేశకుడు తగు చర్యలు తీసుకొని అందరినీ సమాయత్తపరిచెను.

గేదె గారు దగ్గరగా వచ్చేశారు.

చోదకుడు హైదరాబాదు ఆటో వాని వలె పక్కనుండి దూసుకుపోదామని విమాన దిశ కొద్దిగా పక్కకు మార్చెను.

అదే క్షణములో గేదె గారు కూడా అపాయము శంకించినదై తను కూడా దిశ మార్చెను. వేగము తగ్గిన విమానము, గేదామణి పరస్పరము ఢీకొన్నారు. విమానము రన్వే పక్కగా గడ్డిలో ఒక 15 - 20 mts. ప్రయాణము చేసి ఆగెను.

చదువరీ ఇచట నొకింత నాగుము. ఏలనన ఈ సంఘటనలో ఇంకొక కోణము కూడా ఉన్నది గదా. విమానములో మంద్రస్వరము తో సంగీతము వినిపించుచున్ననూ, 4 గంటల పైగా ఆలస్యము అయినందుకు ప్రయాణికుల మోము నందు విసుగు, చిరాకు, కోపము వ్యక్తమగుచుండెను. పాపము గాలి సత్కారమును చేయు స్త్రీ రత్నము లెంతగా నవ్వినను, చాక్లెట్టులు లంచమొసిగి నను, చల్లని మంచి నీరు ఇచ్చినను ప్రయాణికుల మోము నందు ప్రసన్నత కానరాదాయె. విమానము గాలిలో ఎగురుటకు పరుగు పెట్టునప్పుడు వారి ముఖారవిందముల కొంత ఉపశమనము గోచరించెను. వారందరును సీటు బెల్టులు కట్టుకొని కూర్చుండిరి. నేను స్మోకింగ్ జోన్ లో వెనకగా కూర్చుంటిని. ఇంకో 5,6, నిముషములలో ధూమపానము చేయవచ్చును గదా అని సంతసించు చుంటిని. తల 180 డిగ్రీల కోణములో వెనక కి తిప్పి గాలి సుందరి ని చూచుటయా, లేక నిటారుగా కూర్చుని, మెడ నిక్కించి మూడు సీట్ల ముందున్న కన్యకా మణి ని వీక్షించుటయా అను ధర్మ సందేహమున కొట్టు మిట్టు లాడు చుంటిని. ఉన్నట్టుండి విమానము పెద్ద కుదుపు నకు లోనయ్యెను. పరుగు పెడుతున్న విమాన వేగము హఠాత్తుగా తగ్గినట్టు అనిపించెను. కదలికలో అపస్వరము ధ్వనించెను. ఏమగు చున్నదో అర్ధం కాలేదు. విమానము పక్కకు తిరిగినట్టు అనిపించెను. ఇంతలో విమానము ఆగెను. విమాన రెక్క వైపు కూర్చున్న పధికుడొక్కడు మంట అని అరిచెను. అంతలో విమాన చోదకుని స్వరము వినిపించెను. అత్యవసర పరిస్థితి వల్ల విమానము ఆపివేసితిని. మీ రందరూ అత్యవసర ద్వారము ద్వారా క్రమ పద్ధతిలో దిగి విమానము నకు దూరముగా వెళ్లవలెనని విజ్ఙప్తి చేసెను. ఒకే భాషలో చెప్పెను. అతని స్వరము ఆగక ముందే స్త్రీ రత్నము లు పరుగున వచ్చి ద్వారము తెరిచి, జారు విధానము మరల మరలా చెప్పుచుండిరి. ప్రయాణికులలో కంగారూ, భయము కొట్టవచ్చినట్టు కనిపిస్తున్నాయి. మొదట పిల్లలు, స్త్రీలు ఆ తరువాత మొగవారు బయట పడుచుంటిరి. బయట పడి దూరముగా పరిగెడుతుండిరి. ఇంతలో అగ్నిమాపక దళము వచ్చినది. ఆ వెనకనే ఇంకొక రెండు వాహనములు వచ్చినవి కొలది దూరములో సెక్యూరిటి వాహనము తో సహా. అపాయము అని మాకు తెలిసిన 4, 5, నిముషాలలో ప్రయాణికులందరు దిగిపోయారు. బహుశా ఇంకా ముందే నేమో కూడా. మేము ఒక 200 mts. పరిగెట్టి వెనక్కి చూసేటప్పటికి అగ్ని మాపక దళం చాలా సమర్ధవంతంగా పని చేస్తోంది అనిపించింది. మంటలు ఎక్కడా కనిపించలేదు.

ఈ నాల్గైదు నిముషాల ప్రమాద కాలము లో నేనేమీ ఆలోచించలేదు అనుకుంటాను. ఎంత త్వరగా బయట పడుదామా అన్న ఆలోచన తప్ప మరొకటి రాలేదు అనుకుంటాను. స్త్రీలను పిల్లలను ముందుకు పంపటంలో నేనూ కొంత చేశాననుకుంటాను. చివరగా దిగిన 6,7 మందిలో ఉన్నాను. చివరగా స్త్రీ రత్నములు దిగారు. ఆ క్లిష్ట సమయములో కూడా వారి మొహంలో చిరునవ్వు చెదరలేదు. మిగతా క్రూ ఎప్పుడు దిగారో నేనూ చూడ లేదు.

రన్వే పైకి గేదె రావడం లో నిర్లక్ష్యము కొట్ట వచ్చినట్టు కనిపించిననూ, ఈ సంఘటన తరువాత నాకు ఇండియన్ ఏర్లైన్స్ , ఎయిర్పోర్టు అథారిటీ వారి మీద గౌరవము చాలా పెరిగిపోయింది. ఆ తరువాత టూరు మానుకొని మర్నాడు నేను ఇంటికి తిరిగి వచ్చితిని.

నా మాట : రెండు ప్రమాదములు గురించి ఇప్పటికే పెద్ద హరికధ ఆగుటచే ఇంతటి తో ఇది సమాప్తము. మిగిలిన రెండు ఉదంతములు వీలు చూచుకొని వ్రాయబడును.

ఈ రెండు ఘటనలు జరిగాయి. వాటిలో నేను ప్రయాణము చేయుట కూడా యదార్ధము. సంవత్సరాలు సరిగా గుర్తు లేవు. మిగిలిన కధ చాలా మట్టుకు కల్పితమే ఏదో మీరు కొంచెం నవ్వి పెడతారని.. విటహా (వికటాట్టహాసము).

ఏమండోయ్ అలా వెళ్లి పోతున్నారేమిటి, ఇలా రండి.

2011-06-14T09:09:00.005+05:30

ఇలా రండి అనగానే చేతులు ఊపేసుకుంటూ వచ్చేయడమేనా? అల్లా వెళ్ళండి ఏలూరు RR పేట మెయిన్ రోడ్ లో మా ఇంటినుంచి రెండు వీధుల అవతల స్వీట్ షాప్ ఉంది. అక్కడనుంచి ఒక kg స్వీట్ తీసుకోండి, కొంచెం ముందుకు వస్తే పళ్ల దుకాణం ఉంది అక్కడ ఒకఅర డజను ఏపిల్ లో, ఒక పరక రసాలో పట్టుకురండి. పరక అంటే 14 ఇస్తాడు, లెఖ్ఖపెట్టండి. అంతా అవే పట్టుకు రాకండి. అక్కడ అంగూరు, నల్ల ద్రాక్ష కూడా ఉన్నాయి. అవికూడా తీసుకు రావచ్చు రెండేసి kgలు. నేనన్నది నల్ల ద్రాక్ష, నల్లగా ఉన్నవన్నీ ద్రాక్షలు కావు. మీరు పట్టుకు వచ్చినవి నేరేడు పళ్ళు. అవి ఇచ్చేసి మరొకటి తీసుకు రండి. చవకగా వచ్చాయని బూందీ లడ్డూలు పట్టుకు వస్తారుటండీ ఎవరైనా. బందరు లడ్డు, జీడిపాకం , బాదం హల్వా, ఏలూరు లో కూడా కాజు బర్ఫీ బాగానే ఉంటుంది.

ఆ వచ్చారా, స్వీట్లు పళ్ళు రెండూ పట్టుకు వచ్చారా , ఆ కుర్చీలో కూచొండి. ఏమిటీ మీకు పళ్ళు దొరకలేదంటారా కొంచెం ప్రయత్నిస్తే నాలుగు అడుగులు వేస్తే దొరకక పోతాయా. సరే వెళ్ళి ఆ బెంచీ లో కూర్చోండి . ఇక్కడ క్రెడిట్ కార్డ్ లు నడవవండి. ఆ మాత్రం కాష్ మీ జేబులో లేదా. లేకపోతే యేం, వేలికి ఉంగరం ఉందికదా, బంగారం కొట్టు లో తాకట్టు పెడితే డబ్బు ఇచ్చేవాడు కదా. ఆ మాత్రం తెలియదా మాష్టారూ, వెళ్ళి ఆ నేల మీద కూర్చోండి. ఏం చేస్తాం చేసుకున్న వాళ్ళకి చేసుకున్నంత మహా దేవా అన్నారు. ఏంటమ్మా చిట్టీ, ఆయన మన దొడ్లో గులాబీ పూవు కోసుకు వచ్చాడా. ఆయన్ని గేటు దగ్గర నిలబెట్టేద్దాం తల్లీ. భలేవారండి రెండు కే‌జిలు స్వీట్స్, పాతిక పళ్ళు పట్టుకు వచ్చారా. ఒరేయ్ ఈయనని స్టేజ్ మీద సోఫా లో కూర్చొబెట్టు. ఓ ఓ రెండు అరటి పళ్ళు పట్టుకొని ఊపుకుంటూ వచ్చేస్తున్నారే, అరటి పళ్ళు అక్కడ పెట్టి వెళ్ళి నేలలో కూర్చోండి.

అమ్మయ్య రావాల్సిన వాళ్ళు అందరూ వచ్చేశారా. మిమ్మలని అందరినీ ఈ వేళ ఇలా ఆహ్వానించడానికి కారణం చెప్పేముందు రెండు ముక్కలు చెప్పాల్సిన అవసరం పడింది. ఏమిటి మాష్టారూ దీన్ని ఆహ్వానం అంటారా అని గొణుక్కోకండి. ఇది కొంచెం వెరైటీ గా ఉంది కదా. మార్పును ఆహ్వానించడం నేర్చుకోవాలి. నేల మీద కొంచెం ఇరుకు గానే ఉన్నట్టుంది. కొంచెం ఓపిక పట్టండి. ఈ వేళ ఈ శుభ సందర్భంలో చెప్పడానికి 6 పేజీల ఉపన్యాసం తయారు చేసుకున్నాను. కానీ మీ అందరినీ ఇలా చూసిన తరువాత మొదటి పేజీ అనవసరం అనుకున్నాను. భాయియోమ్, బెహనోమ్ మీ కందరికి నామీద ఇంతో అంతో అభిమానం ఉందనే అనుకున్నాను. కానీ ఈ వేళ కుర్చీల్లో ముగ్గురు, బెంచిలో ఐదుగురు కనిపిస్తున్నారు. నేలలో ఒక 40-45 మంది ఇరుక్కుని కూర్చున్నారు. దీన్ని బట్టే తెలుస్తోంది నా మీద మీకు ఎంత ప్రేమ, అభిమానం, ఆదరణ ఉన్నాయో. నా మీద మీకు ఉన్న ఈ అన్నిటికి నేను కరిగి నీరైపోయాను అని వ్రాసాను మొదటి పేజీలో . ఇప్పుడు అది తీసేశాను.

ఇంతకీ ఈ వేళ ఎందుకు ఈ సమావేశం ఏర్పాటు చేశానంటే ఈ వేళ నా బ్లాగు కి 366 వ దినం. ఏడాది కాలం వీడిని మనం భరించామా అని కన్నీరు మున్నీరు అవాల్సిన దినం అని మీరు అనుకుంటే, ఇప్పుడు చేయగలిగింది ఏమి లేదు అని మనవి చేసుకుంటున్నాను. గతం గతః . కంగారు పడకండి. బ్లాగు లో ఇన్ని రాశాను. అంతమంది చదివారు. ఇంతమంది కామెంటారు అన్న లెఖ్ఖలు చెప్పను. ఎందుకంటే ఏ బ్లాగు లోనైనా ఇవే అంకెలు ఒక 10% అటూ ఇటూ గా. ఒక్క బ్లాగరు చెప్పితే 100 బ్లాగర్ల కధ అదే. అదీకాక ఈ మధ్యనే 239 వ దినం కూడా చేసుకున్నాము. అందుకని ఈ వేళ ఏం చెబుదామా అని ఆలోచించాను. ఎందుకు ఆలోచించాల్సి వచ్చిందంటే, ఇక్కడ చూడండి.

బులుసు వెర్సస్ ఐరన్ లెగ్ శాస్త్రి ఒక అపరాధ పరిశోధన

అందుకని సింహావలోకనం, ఆత్మ శోధనం, అంతర్మధనం మొదలు పెట్టాను. మొదటగా బ్లాగుల్లో కామెంట్లు, ప్రతి కామెంట్లు అంటే కామెంటుకి జవాబు కామెంట్లు మొదలైన వాటిని గురించి పరిశోధించి, ఆలోచించాను. నేను ఇతరుల బ్లాగుల్లో పెట్టిన కామెంట్లు చూస్తే నాకొక విషయం అర్ధమైనది. కడుంగడు విచారించితిని, విచారించి బాధపడితిని, బాధపడి దుఃఖించితిని. నాకు తెలియకుండానే నేను ఇంత పాపము చేయుచున్నవాడనా అని మళ్ళీ విచారించి, బాధపడి, దుఃఖించితిని. ఒక చారిత్రక నిర్ణయం తీసుకున్నాను. ఇకపై నేను ఎవరి బ్లాగులోనూ, బజ్ లోనూ కామెంటు పెట్టకూడదని ఒట్టు పెట్టుకున్నాను.

ఎందువలనా అంటే

నా చిన్నప్పటినించి కూడా నా పాదం యొక్క గొప్పదనం బాగా ప్రసిద్దికెక్కింది. పరమ యోగులకు పరమొసగెడి నీ పాదము అని పాడుకొనేవారు. ఎవరికైనా వంట్లో బాగాలేదని తెలిసి వాళ్ళని చూడడానికి నేను వెళితే, నేను వారి వీధి గుమ్మం దాటకుండానే ఇంట్లో ఘెల్లుమనేవారు. ఆ తరువాత నేను అంతా అయిపోయిన తరువాతే పరామర్శ కి వెళ్ళేవాడిని. నేను బాన్ వాయేజ్ అంటే వాడి విమానం ఎక్కడో కూలుతుంది. బెస్ట్ విషెస్ చెపితే వాడికి మూడిందన్నమాట.

ఇప్పుడు బ్లాగుల్లోకి వచ్చిన తరువాత, ఎవరి బ్లాగులోనైనా నేను మొదటి కామెంటు పెట్టితే ఆపైన కామెంట్లు ఉండవు. ఇల్లా కాదని మధ్యలో కామెంటు పెట్టితే అక్కడితో ఆగి పోతాయి కామెంట్లు. చివర పెడుదామని ఆగితే ఆ బ్లాగులో కామెంట్లు ఆగవు, అలా వస్తూనే ఉంటాయి . కామెంట్లు పెట్టకుండా ఉందామంటే చేతి దురద ఎక్కడో అక్కడ గోకకపోతే కానీ తీరేది కాదు.

బజ్ ల్లో కూడా మన ప్రభావం డిటో. సుమారు 20 % బజ్ లో నాదే చివరి కామెంటు. హాహాహాహ్హ

నేనేమి చేయవలే ? What do i do ? ముఝే క్యా కర్నా హై ?

అని మూడు భాషల్లోనూ విచారించి తీసుకున్న నిర్ణయం అన్నమాట. అమ్మయ్య వీడు కామెంటు పెట్టడు కాబట్టి వీడి బ్లాగు లో కామెంటు పెట్టఖ్ఖర్లేదు అని అనుకుంటే మీరు పప్పులో కాలేసినట్టే. మీరు కామెంటు పెట్టకపోతే నేను , ఒట్టు తీసి గట్టు మీద పెట్టి మీ బ్లాగు లో కామెంటు పెట్టేస్తాను. మీ కామెంటు బాక్స్ లో ఇంకేమీ పడవు. నా కత్తికి రెండు వైపులా పదును అని మీరు గ్రహించ వలెను. హాహాహ్హ.

తరువాత ఇంకో క్రూర నిర్ణయం ఘోరంగా తీసుకున్నది ఏమిటంటే ముందు ముందు నేను ఈ జోకరు వేషం తీసేసి పండితుడి వేషం వేద్దామని. మొన్న ఒకాయన నన్ను చూసి మీరు వ్రాసినవి చదివితే నవ్వు రావడం లేదు కానీ మిమ్మలని చూస్తే నవ్వు ఆగటం లేదండీ అని పడి పడి నవ్వాడు. అందుచే ఇంతటి కఠిన నిర్ణయం తీసుకోవలసి వచ్చింది.

అంతా మిధ్య, ఆత్మ = పరమాత్మ, త్వమేవాహం అనే పద్ధతిలో వేదాంతం బోధిస్తూ వ్రాసేద్దామని. మీ సందేహాలకి సమాధానాలు చెప్పేస్తాను. మీ జాతకాలు చెప్పేస్తాను. మిమ్మలని సన్మార్గం లో నడిపించే గురుతర బాధ్యత తీసుకుందామని నిర్ణయించుకున్నాను. పేరు కూడా మార్చేసు కుంటాను. శ్రీశ్రీశ్రీ సుబ్రహ్మణ్య సచ్చిదానంద భారతి స్వామీజీ. ప్రస్తుతం 4 సంస్కృత శ్లోకాలు, ఒక పది తెలుగు పద్యాలు, ఇంకో పది పాటలు నేర్చుకొనే కార్య క్రమం లో ఉన్నాను. ఇవి నేర్చుకున్న తరువాత కార్య రంగములోకి దూకుతాను.

ఒక వేళ ఏ కారణము చేతనైనా పై అవతారం కుదరకపోతే (అంటే కాషాయ వస్త్రాలు నా మొహానికి సూట్ కాకపోతే) మారు వేషం వేసుకుని, దుఃఖభరితమై, విషాదాంతమై, గుండెలను పిండి, మనసును ఎండబెట్టే, జీవిత సత్యాలను అనగా TV సీరియల్ కధలని మీ ముందు నుంచోపెట్టి మీ జేబు రుమాళ్లను తడిపి ఆరేసుకునేటట్టు రచించాలని నిర్ణయం కూడా తీసుకున్నాను.

అందుచే నేను నా బ్లాగు శీర్షిక మారుద్దామా లేక ఇంకో బ్లాగు తెరుద్దామా అని ఆలోచిస్తున్నాను. కొన్ని శీర్షికలు అండర్ కన్సిడరేషన్,

ఏడిస్తే ఏడవండి, ఏడవకపోతే మీ మీదే ఒట్టు, ఇక్కడకొచ్చి ఏడవండి, రండి ఏడిపించి పంపుతాను, ఏడుపు మేడు ఈజీ, ఇవి TV ఏడుపు బ్లాగు కి సంబంధించినవి.

నా ఆత్మే మీ పరమాత్మ, నాలో మీ దేవుడు, మీ బంగారం లో నా పరమాత్మ, మీ పర్సు నాకివ్వండి నా ఆశీస్సులు మీకిస్తాను, అనేవి నా వేదాంతం బ్లాగులు కి సంబధించినవి.

ఇంకా మంచివి మీకేమైనా తోస్తే నాకు చెప్పండి. ఏదో ఒక అవతారం ఎత్తుదామని డిసైడ్ అయిపోయాను. ఏదీ అన్నది మీరే చెప్పండి.

అవునూ ఆ పై శీర్షిక ఏమిటీ ఇక్కడ వ్రాసినదేమిటీ అని ? మార్కు మొహం పెట్టకండి. TV సీరియల్లా మజాకా నా. అదండీ సంగతి.

All said and done అదేమిటి ఇంగ్లీష్ లో అంటే, ఏడ్వాల్సిన ఏడుపు అంతా తెలుగు లో ఏడ్చేసిన తరువాత మీకు అర్ధం కాకుండా ఇంగ్లీష్ లో ఏడుద్దామనుకున్నాను. కానీ మీరు కోప్పడితే తెలుగులోనే కానిచ్చేస్తాను. ఈ ఏడాదిలో 30 టపాలు వ్రాసాను. ఇందులో 5 కధలు, స్నేహ సమాఖ్య, సౌత్ ఎండ్ పార్క్ , L. B. నగర్ వారి వార్షిక సంచిక లిఖిత లలో ప్రచురించబడ్డాయి. మిగిలిన 25 కధలు బ్లాగు కోసమే ఈ ఏడాది కాలం లో వ్రాసుకున్నవి. 1980 ల దాకా అంతో ఇంతో తెలుగు సాహిత్యం తో పరిచయం ఉంది. నేను 80 ల తరువాత తెలుగు సాహిత్యం ఎక్కువగా చదవలేదు. చదివిన ఇంగ్లిష్ ఫిక్షన్ కూడా కాలక్షేపం కోసం రైలు ప్రయాణాల్లోనూ, ఎయిర్ పోర్ట్ లో వెయిటింగ్ టైమ్ లో చదివినవే. 82 లో మా నాన్న గారు పోయిన తరువాత తెలుగులో ఉత్తరం కూడా వ్రాయలేదు. అటువంటిది నేను తెలుగులో కధలు వ్రాస్తానని ఎప్పుడూ అనుకోలేదు. నేను తెలుగులో వ్రాయ గలను అనే నమ్మకం కలిగించిన మిత్రులు చాలా మంది ఉన్నారు బ్లాగుల్లో. ఈ కింది టపా లు నా లో కొత్త ఉత్సాహాన్ని నింపాయి.

నవ్వు బహు "బ్లాగు"

బులుసు గారూ మీకిది తగునా?

బులుసు బ్లాగు, లాగు, స్పాటు, లాఫూ!

బులుసేరియా మరియూ దాని పర్యవసానాలు..

జ్యోతి గార్కి, మలక్పేట రౌడీ గార్కి, జిలేబి గార్కి, కార్తీక్ గార్కి, హృదయపూర్వక ధన్యవాదాలు తెలియ చేసు కుంటున్నాను.

గత ఏడాది కాలం గా బ్లాగుల్లో అనేక మంది సహృదయులతో పరిచయం కలిగింది. అందరూ నా మంచిని కోరుకున్న వారు , నన్ను ప్రోత్సహించిన వారు. వీరందరికి, నన్నాదరించి, ప్రోత్సహించిన పాఠక మహా శయులందరికి మనః పూర్వకం గా కృతజ్ఙత లు, ధన్యవాదాలు తెలుపుకుంటున్నాను.

పాక శాస్త్రము – ప్రాధమిక సూత్రాలు.

2011-06-07T08:00:00.012+05:30

ఈ మధ్యన చాలా మంది ఆడ లేడీస్, మగ జెంట్సు కూడా వంటలు వార్పులు అంటూ వ్రాసేస్తున్నారు. తింటే వాంతులు అని కొంతమంది కామెంటుతున్నారు కూడాను. TV లో కూడా ఛెడామడా చూపించేస్తున్నారు . ఈ వంటలు అన్నీ చాలా శ్రద్ధగా చదివాను, చూశాను. కొత్తరకం వంటల గురించి కొంచెం లోతుగా అధ్యయనం చేశాను. ఇందులో చాలా మట్టుకు మా నాయనమ్మ చేసిన కూరలే. వాటికి కొంచెం విదేశీ పద్ధతులు, కొంచెం ఉత్తర భారత రుచులు కలిపి పేరు మార్చి చలామణి చేసేస్తున్నారు అని అనుమానం వచ్చింది. రుచి మాట తినేవాడి ఖర్మ కానీ అలంకరణ చేసి కంటికింపుగా (వాళ్ళ ఉద్దేశ్యం లో) చేసి పెట్టేస్తున్నారు. నలభై ఏళ్ల నా రీసెర్చి అనుభవం తో నేను కూడా కొన్ని కొత్త రకాల వంటకాలు దేశం మీదకు, అమాయక పాఠకుల మీదకు వదులుదామని నిశ్చయించేసుకున్నాను. నా రీసెర్చి కి ఈ వంటల కి సంబంధం ఏమిటంటారా. అదో పెద్దకధ.

నేను చాలా కష్టపడి రీసెర్చి చేసి దేశాన్ని ఉద్ధరించేద్దామనే సదుద్దేశం తోనే రీసెర్చి ఇన్స్టిట్యూట్ లో చేరాను. చేరిన కొత్తలో రీసెర్చి ఎల్లా చేయాలి, ఎందుకు చేయాలి అంటూ మా గ్రంధాలయం లో కూర్చుని పుస్తకాలు, జర్నల్సు తెగ చదివేశాను. ఒక ఏడాదిలో జ్ఙాని నై పోయాను. వార్నీ, రీసెర్చ్ అంటే ఇంత తేలికా అని హాచ్చెర్యపడిపోయాను. ఇక మనకి అడ్డేమిటి, విజృంభించేద్దామనుకున్నాను. కానీ ప్రతి సినిమాలోనూ ఒక విలను ఉంటాడు, ప్రతి అభిమన్యుడి పతనం వెనకా ఒక సైంధవుడు ఉంటాడు, ప్రతి మొగుడి వెనక ఒక పెళ్ళాం ఉంటుంది, అని గ్రహించాల్సి వచ్చింది. నేను లైబ్రరి లో పుస్తకాలు కాచి వడబోస్తుంటే ఒక విషయం అర్ధం అయింది. ఇది చెప్పడం కొంచెం కష్టం.

ఉదాహరణకి ఒక పెద్ద ప్రొఫెసరు గారు ఉంటారు. ఆయన లాబ్ లో బొల్డు మంది కుర్రాళ్ళు . కొద్దిమంది కుర్రమ్మలు కూడా ఉంటారు. వీళ్ళందరూ కూడా దేశాన్ని ఉద్దరించేద్దామనే సదుద్దేశం తోనే ఉంటారు. కానీ ప్రోఫసరు గార్కి టైమ్ తక్కువ , లాబ్ లో చోటు ఉండదు. కానీ ఎక్కువమందికి పేరు కు ముందు డాక్టరు జేరిపించేద్దామనే దుగ్ద బలం గా ఉంటుంది. వీరు ఒకరోజు సాయంకాలం సభ లో కూర్చుంటారు. కుర్రాళ్ళు, కుర్రమ్మలు చుట్టూ చేరుతారు. ఆయన ఒలికించిన జ్ఙానం మూట కట్టుకోడానికి, నోట్ బుక్ లు పెన్సిల్ లు రబ్బర్ లు పట్టుకుని. అప్పుడే చీకటి పడుతూ ఉంటుంది. ఆకాశంలో చంద్రుడు ఇప్పుడే వచ్చేదామా, ఇంకోచెంసేపు ఆగుదామా అని దీర్ఘాలోచనలో ఉంటాడు. ఈయన కి ప్రోఫసరమ్మ గారు (అంటే సర్ గారి భార్య) ఒక గాజు గ్లాసు లో నారింజ రసం ఇస్తుంది. ఈయన మెల్లిగా చప్పరిస్తూ, రుచి ఆస్వాదిస్తూ తల పంకిస్తూ ఉంటాడు. ఇంతలో కొంపలు అంటుకున్నట్టు చంద్రుడు గారు మబ్బులను చీల్చి చెండాడి విజయ గర్వంతో బయట పడతాడు. ఈ మీటింగ్ ని చూసి పోనీ పాపం అని కొన్ని వెన్నెల కిరణాలు అటు వైపు పంపుతాడు.

గురువుగారు చంద్రుడి కేసి చూస్తారు. వారు పంపిన కిరణాలు బేరీజు వేస్తారు. చేతిలో గ్లాసులోని నారింజ రసం లో చంద్రుడిని చూస్తారు. ఆయనికి బల్బు వెలుగుతుంది. చిరునవ్వు నవ్వుతారు. కుర్ర (ఆళ్ళు, అమ్మలు) పెన్సిల్ తీసి పుస్తకం లో వ్రాసుకోవడానికి తయారుగా ఉంటారు. ఆయన గ్లాసు పైకెత్తుతారు. ఏం కనిపిస్తోంది అంటూ ప్రశ్నిస్తారు. చుట్టూ ఉన్న వాళ్ళు మాములుగానే తెల్ల రంగు మొహానికి పూసుకొస్తారు కాబట్టి అదే మొహం పెడతారు. (ఎవడైనా రంగు పూసుకోకుండా వచ్చి ఏమి కనిపించటం లేదు అంటే వాడికి ఇంకో రెండేళ్లదాకా పని చేయడానికి ఏమి దొరకదు. ) తెల్ల మొహాల తోటి ఇంప్రెస్ అయిన గురువు గారు మళ్ళీ నవ్వి సెలవిచ్చారు.

ఆ కిరణాలు నారింజ రసం లో పడి ఏమౌతున్నాయి. ఎవరు మాట్లాడరు.

వక్రీకరణం చెందుతున్నాయి. ఆ చంద్రుడు చూడండి చిన్నగా కనిపిస్తున్నాడు.

ఆళ్ళు + అమ్మలు ముక్త కంఠం తో వహ్వా అన్నారు. ఆచార్యుల వారికి ఉత్సాహం వచ్చేసింది.

రక రకాల కాంతి కిరణాల తోటి వక్రీకరణం ఎల్లా ఉంటుంది. ఉదయ కాంతి , మధ్యాహ్న కాంతి, సాయకాలం కాంతి, చంద్రకాంతి అని భాష్యం చెప్పారు.

యస్ సార్ యెస్ అని తాని తందాన అన్నారు శిష్య పుంగవులు.

గాఢత పెరిగే కొద్దీ వక్రీకరణలో తేడా లేమిటి? ఇందులో నిమ్మరసం కలిస్తే ఏ విధంగా మారుతాయి.

ఏం చెప్పారు గురూ గారు అని భజన మొదలెట్టారు శిష్య పరమాణువులు. ద్రోణాచార్యులు వారు అర్ధనిమీలత నేత్రులై

నాయనా ధర్మజా నీవు పని మొదలు పెట్టు రేపటినించి. భీమార్జునులారా మీరు నారింజలు, నిమ్మలు వెతకండి ఎక్కడ ఎవరింట్లో ఉన్నాయో? నకుల సహదేవులారా మీరు గ్రంధాలయము నకు నరిగి ఈ విధమైన పని ఇంతకు పూర్వము ఎవరు చేశారో చూసి వ్రాసుకు రండు. మనం వాటికి కొంచెం భిన్నంగా చేయాలి. అని ఉపదేశించారు.

మిగతా శిష్యా గ్రేసరులతో, మనకి UV, IR కూడా వచ్చేస్తాయి ఇంకో ఆర్నెలలో. మీరు కూడా మొదలు పెట్టేయవచ్చు. రకరకాల కిరణాలు తోటి చేయవచ్చు. దబ్బరసం, నేరేడు రసం, రేగిరసం , పుచ్చకాయ రసం మొదలగు వాటితో చేసేయచ్చు. తేలికగా ఒక పది పరిశోధన గ్రంధాలు రచియించ వచ్చు. అమ్మా దుశ్సలా మీ ఇంట్లో మామిడి చెట్టు ఉంది కదా. నువ్వు మామిడి రసం మీద చేయవచ్చు.

ఇంతలో ఒక దుశ్శాసనుడు తెగించి అన్నాడు సార్ ఆపిల్ రసం తో కూడా చేసేద్దాం.

అంతే గురుడు అగ్నిహోత్రుడయ్యాడు. క్రోధారుణ నేత్రుడై,

ఏమిరా దుశ్శాసనా కళ్ళు నెత్తి కెక్కినవా, ఉచితానుచితముల మరచితివా, ఆపిలు ధర ఎంతో ఎరుగవా, మన రీసెర్చ్ గ్రాంట్ ఎంతో ఎరుగుదువా, మొత్తం అంతా కలపి అక్షరాలా 14 వేల 6వందల 43 రూపాయల 22 పైసలు. ఇందులో మీ 10 మందికి కెమికల్స్ కి, గాజు కుప్పెలకు, మొదలైన వాటికి తలకొకడికి సుమారు గా 12-13 వందలు. అందుకనే కదా ఇంత పొదుపుగా రీసెర్చిచేయిస్తున్నాను. తక్కువ ఖర్చుతో ఎక్కువ Ph.D లు చేయించాలని నేను ఆలోచిస్తుంటే ఆపిల్ కావాలిట ఆపిల్ అని దులిపేశాడు.

దుశ్శాసనుడు మోమును చిన్నది చేసుకొని ఆచార్య దేవా తప్పును మన్నించుడు. అని ప్రాధేయ పడెను. గురు దేవులు శాంతం వహించి, శిష్య పరమాణువులకు మార్గోపదేశము చేసి తను విశ్రాంత మందిరము నకేగెను. ఆపైన శిష్యొత్తములు విజృంభించి ఒక 5-6 ఏళ్ళు ఘోరముగా, క్రూరముగా అనేక రసములను విశ్లేషించి ఒక అర డజను పైగా Ph.D లు సంపాదించిన వారలైరి.

ఇదే పద్ధతిలో నేను కూడా రీసెర్చ్ ని పొడిచేసి కాచి వడబోచి ఒక డాక్టొరేటు సంపాదించుదా మని ఉద్దేశ్యించిన వాడనై, మా చిన్న బాసు గారి సన్నిధానమున చేరి వారికి నా మనోగతము నెరిగించిన వాడనైతి. కోతి కల్లు తాగటం అంటే ఏమిటో, అగ్గిమీద గుగ్గిలం అంటే ఏమిటో, కధ కళి లో శివతాండవం ఎల్లా ఉంటుందో, మొదలైన వన్నీ తత్ క్షణంబే తెలిసిపోయాయి.

నువ్వు రిసెర్చేది పెట్రోలియం మీద. ఇందులో అటువంటి శశభిషలు కుదరవని ఎరుగవా? అందులోనూ నువ్వాడే నాటకం అప్లైడ్ రిచేర్చి లో. బేసిక్ రిచెర్చి ఇక్కడ కుదరదు.

అని దురహంకార మదోన్మత్తుడై “పోరా పోమ్ము ఈ వేళ అట్టెండర్ రాలేదు. గాజు కుప్పెలను కడిగి శుభ్రపరచుము, యంత్ర పరికరములమీద దుమ్మును తొలగించుము”

అని ఆజ్ఙలు జారీ చేసి తాను సమావేశము న కరిగెను. ఆహా ! గాడు ప్రోపొసెస్, చిన్న బాసు డిస్పొసెస్ అని చింతించినవాడనై కార్యోన్ముఖుడ నైతిని. ఈ విధము గా నా ఉత్సాహమున నీరు చల్లి నా రిచెర్చి ప్రక్రియను కారు కష్టముల పాల్జేసిన సైంధవుడు మా చిన్న బాసు.

ఇప్పుడు ఈ వంట బ్లాగులు, వంట టి‌వి ప్రోగ్రాము లు చూసి చూసి నేను కూడా పై ప్రొఫెసర్ గారిలా వంటల రీసెర్చ్ చేసేద్దామని డిసైడెడ్ అన్న మాట. ఇక మీరేం చేయలేరు. ఇది చదివి తరించడం తప్ప. సాధారణం గా నేను ఏ నిర్ణయాలు తీసుకోను ఎందుకంటే తీసుకొనే వారు వేరే ఉన్నారు. నేను ఆజ్ఙానువర్తి ని. కానీ తీసుకున్నానంటే మడమ తిప్పను. ఎందుకంటే రెండు కాళ్ళు విరిగి ప్లాస్టరు లో ఉంటాయి కనుక. కారణాంతరముల వల్ల రాణీ గారు దూరదేశ మేగినప్పుడు మనకు ఆటవిడుపు కావున సాహసించితిని.

పాక శాస్త్రం లో ప్రాధమిక సూత్రాలు ఏమిటి అని ఆలోచించాను. చాలా మందికి ప్రాధమిక సూత్రాలు ఉంటాయని కూడా తెలియదని తెలిసి విచారించితిని. ప్రాధమిక సూత్రాలు ముఖ్యమైనవి చూద్దాం.

1. ఆహార్యం : దీని గురించి నేను చాలా పరిశోధించి తెలుసుకున్నాను. మా అమ్మమ్మ గారు చేసినట్టు మా అమ్మగారు చేయలేరు. మా అమ్మ గారు చేసినట్టు మా సోదరీ మణులు కానీ మా ఆవిడ కానీ చేయలేరు. రుచి కి సంబంధించి, అందరూ ఒకటే స్కూలు. మా ఆమ్మమ్మ గారి దగ్గర మా అమ్మ, వారి దగ్గర నుంచి వీళ్ళు నేర్చుకున్నారు ‘తు చ’ తప్పకుండా . కానీ రుచిలో తేడా వచ్చేస్తుంది. పదార్ధాలు, పరిమాణాలు అన్నీ అవే అయినప్పటికి. తేడా ఎక్కడ వస్తుందా అని చచ్చేటట్టు ఆలోచించాను. చావగా చావగా సమాధానం గోచరించింది.

మా అమ్మమ్మ గారు ఉదయమే స్నానం చేసి మడికట్టుకొని పూజ చేసి వంటలోకి దిగేవారు. వంట చేసినంత సేపు ఆ నారాయణుడి మీదో , శంకరుడి మీదో, ఆ తల్లి పార్వతమ్మ మీదో పాటలో శ్లోకాలో చదువుతూ చేసేవారు.

మా అమ్మ గారు స్నానం చేసి పూజ చేసి మొదలుపెట్టేవారు. అవసరమైనప్పుడు మాత్రమే మడి కట్టుకొనేవారు. అంటే మా దువ్వూరి పెద్దమ్మ వచ్చినప్పుడో , మా గుళ్ళపల్లి బాబయ్య వచ్చినప్పుడో, ఏవైనా వ్రతాలు, తద్దినాలు లాంటి సమయాల్లో మట్టుకు మడి కట్టుకొని నిష్ఠగా చేసేది. తద్దినం రోజున గారెలకు వచ్చిన రుచి మిగతా రోజుల్లో రాదేమిటి అని కూడా అనుకొనే వారం. పాపం అమాయకురాలు. ధర్మ సూక్ష్మం తెలియక, మా అమ్మ , తద్దినం రోజున నాలుగు పచ్చళ్ళ తో గారెల రుచి బాగానే ఉంటుందని అనేది.

సరే మా ఆవిడ కానీ మా సోదరీ మణులు కానీ ఆలస్యం గా లేచేవారు. మడి కట్టుకోవడం మాట అటుంచి, స్నానం చేసో చెయ్యకో, ఏదో విధం గా ఇంత చేసి పాడేస్తే తినిపోతాడు కదా మొగుడు అనుకుంటూ చేసేవారు. పైగా వంట చేసేటప్పుడు సినిమా పాటలు పాడుకొనే వారు. పోనీ ఆ పాటలైనా ఈశ్వరా జగదీశ్వరా లాంటి వి కావు ఆ వెధవ పాటలు “ఆ తెలిసిందిలే ఓర్నాయనో తెలిసిందిరోయ్” టైపు పాటలన్నమాట.

కాబట్టి ఇందుమూలం గా నేను కనుక్కొన్నది ఏమిటంటే రుచి అమ్మమ్మ చేసినట్టు ఉండాలంటే, అమ్మమ్మ లాగానే సూర్యోదయ పూర్వమే లేచి స్నానమాచరించి శుచిగా మడి కట్టుకొని, పూజ చేసి, శ్రద్దగా భగవంతుని ధ్యానిస్తూ, చేసే పనిమీద దృష్టి నిలిపి వంట చేయాలి.

2. పదార్ధాలు : ఇవి కూడా చాలా ముఖ్యం. పదార్ధాలు అంటే వంటకు ఉపయోగించే కూరగాయలు, పప్పు దినుసులు, పోపు సామాను, ఉల్లి, పచ్చిమిర్చి ఇత్యాదులన్నీ . వీటన్నిటికి కూడా స్థాండ ర్డైజేషను చేయాలి. గుంజి పచ్చిమిర్చి కి పగోజి పచ్చిమిర్చికి రుచిలోను కారం లోను తేడాలుంటాయి. ఒకటి తిన్న వెంటనే గూబ గుయ్యుమనిపిస్తే, రెండోది కొంచెం ఆలస్యంగా నషాలానికి కెక్కుతుంది. భీమవరం లో దొరికే ఆనపకాయకి హైదరాబాద్ లో దొరికే దానికి తేడాలుంటాయి. టివి లో, డోర్నకల్ లోని, భామ చేసి చూపించిన వంకాయ కూర, బెజవాడ పడతి, చేస్తే అదే రుచి రాదు. కిటుకు ఎక్కడుందో గ్రహించారు గదా. టివి లో వంటల విషయం లో ఇంకో ధర్మసూక్ష్మం కూడా పాటించాలి. వంట చేసే ఆవిడ ఒకరైతే, హడావడి చేసే అంకాళమ్మ ఏంకరమ్మ, ఒకత్తుంటుంది. ఆవిడ మధ్య మధ్య ప్రశ్నలు అడుగుతుంది.

మీ హస్బెండ్ మీకు వంటలో హెల్పుతాడా? హెల్పడా? మీరు చేసిన కొత్త రకం వంటలు ఆయనే తింటాడా లేక బలవంతం గా మీరు ఆయన నోట్లో కుక్కుతారా? తిన్న వెంటనే ఆయనే హాస్పిటల్ కి పరిగెడతాడా లేక రెండు రోజుల తరువాత మీరే అంబులెన్స్ లో తీసుకెళతారా ?.

ఇటువంటి ప్రశ్నలకు జవాబు ఇచ్చేటప్పుడు కలిగే ఆనందోత్సాహాలు కూడా వంటల రుచి ని మార్చేస్తాయి. ఆనందోద్రేకాలతో ఆవిడ గరిట ఘట్టిగా తిప్పేయవచ్చు. అప్పుడు గిన్నెలో పదార్ధాలు బాగా కలిసిపోవచ్చు. లేకపోతె కలిసినవి విడిపోవచ్చు, కారం సరిగ్గా పట్టవచ్చు పట్టకపోవచ్చు . అందుకని టివి వంటలు చేసేటప్పుడు మీ పక్కింటా విడను తోడు తెచ్చుకోండి. కూరగాయలు ఆవూరు నుంచే తెప్పించుకోండి. అవే బ్రాండ్ పదార్ధాలు ఉపయోగించండి.

ఒక్కొక్కప్పుడు ఒంటి మీద బంగారం కూడా పిచ్చ కాన్ఫిడెన్స్ ఇస్తుంది. తిన్న వాడికేమైనా మన భుక్తికి లోటు ఉండదు అనే నమ్మకం కలిగిస్తుంది అన్నమాట. ఉన్న నగలన్నీ పెట్టుకొని మొదలుపెట్టండి.

3.పరికరాలు: మా చిన్నప్పుడు మా అమ్మమ్మగారు ఇత్తడిగిన్నెల్లోనే వంట చేసేవారు. మా అమ్మగారు కూడా చాలా కాలం ఇత్తడిగిన్నెల్లోనే చేసేవారు. ఆ తరువాత పాత బట్టలకి స్టీలు సామాను వ్యాపారం మా ఊళ్ళో కూడా అభివృద్ధి చెందిన తరువాత స్టీలు గిన్నెలు ఉపయోగించడం మొదలు పెట్టారు. అప్పటినించి రుచి కొంచెం తగ్గిందేమో నని నా అనుమానం. మా ఆవిడ హయాము లో కుక్కర్లు , గ్యాస్ పొయ్యలు, మిక్సీ లు, ఇత్యాదులు వచ్చి రుచులు ఇంకా తగ్గిపోయాయి.

మినప రొట్టి కానీ కొయ్య రొట్టి కానీ ఇత్తడి సిబ్బెలో చేస్తే వచ్చే రుచి ఆహా అద్భుతం. ఆ రుచి మళ్ళీ ఇప్పటిదాకా నా జిహ్వకి రాలేదు. అది కూడా కుంపటి మీద చేస్తూ పైన ఇత్తడి పళ్ళెం మూతపెట్టి దానిమీద బొగ్గులు వేస్తే యమా యమా గా ఉండేది రుచి. సారీ యమ్మి యమ్మి అనాలనుకుంటాను ఇప్పుడు.

మా అమ్మమ్మ గారు వంట మొదలు పెట్టినప్పుడు 4 కట్టెలు మండించేవారు కొంతసేపయిన తరువాత రెండు కట్టెలు తీసేసేవారు. మళ్ళీ ఇంకోటి , పెట్టేవారు. చివరికి వచ్చేటప్పటికి కట్టెలు తీసివేసి కట్టెలద్వారా వచ్చిన బొగ్గుల వేడితోటే చేసేవారు.

Ph.D చేద్దామని వచ్చిన ఒక తెలుగు chemical engineer కి ఈ సమస్య ఇచ్చాను. రకరకాల గిన్నెలలో తెలుగు వంటలు, కట్టెలపొయ్యి, కుంపటి, గ్యాస్ స్టౌ ఉపయోగములలో heat transfer effects, ఉడుకుటలో తేడాలు, రుబ్బురోలు, మిక్సీ లో తేడాలు, తద్వారా రుచిలో మార్పులు. పాపం విన్న వెంటనే పారిపోయాడు. కానీ నాకు ఘట్టి నమ్మకం ఒక్క దిబ్బరొట్టి తయారీ తోనే నాలుగు Ph.D లు సంపాయించవచ్చు అని.

మన తెలుగు సంస్కృతి అంతా తెలుగు వంటలలోనే ఉందని నమ్మినవాడిని. తెలుగు సంస్కృతి వర్ధిల్లాలంటే తెలుగు వాళ్ళు అందరూ మళ్ళీ, ఇత్తడి గిన్నెలు, రుబ్బురోలు, కట్టెల పొయ్యలు, కుంపట్ల తోటి వంటలు చేయాలని మనవి చేసుకుంటున్నాను. కనీసం పండగలకి పబ్బాలకి అయినా అవి ఉపయోగించాలని, దీనికి విధిగా ఒక చట్టం చేయాలని ప్రభుత్వం వారిని డిమాండ్ చేస్తున్నాను.

ముఖ్యమైన ప్రాధమిక సూత్రాలు పైన చెప్పాను. ఇంకా కొన్ని ఉన్నాయి. కొన్ని case specific కూడా ఉన్నాయి. ఇవి అన్నీ వంటల తయారీ లో చెబుతాను.

తరువాత టపా ‘వంకాయ పప్పు కూర భళా’ తయారు చేయడం ఎలా? తొందరలోనే వ్రాస్తాను. అప్పటిదాకా సెలవ్.