ఉజ్వల భట్టాచార్య తో నా నౌకా విహారం

అది 1967  సంవత్సరం. అప్పటి కి, శంకరం అని పిలవబడే నాకు ఇంకా పెళ్లి కాలేదు. ఎందుకు కాలేదు అంటే కాలేదు అంతే. అక్కడికీ  మానాన్న గారిని అడిగాను నాన్నగారూ నాన్నగారూ నాకింకా ఎందుకు పెళ్లి చేయలేదు అని. వారు మా అన్నయ్య కేసి చూపించి అగ్రజుని కి కాకుండా అనుజుడికి పెళ్లి చేసే ఆచారం మన ఇంటా బయటా కూడా లేదు అని సెలవిచ్చారు. నేను ఆగ్రహము తో కుపితుడ నై,  క్రోధము తో దు:ఖితుడనై, విచార వదనుడనై  ఇట్లు వ్రాక్కుచ్చితిని  సోదరా,  సహోదరా నీకును 27 ఏళ్లు వచ్చెను. అయినను  బ్రహ్మచర్య  వ్రతమేలా నాచరించు చుంటివి. నీకిది భావ్యమా  మా తండ్రిగారి జ్యేష్ట పుత్రుడు మందహాసం చేసి  నువ్వు అరిచి ఏడ్చి మొత్తుకున్నా సరే,  నాకు 750 రూప్యములు జీతము వచ్చు వరకు విహాహం చేసుకోను కోను కోను అని నొక్కి వక్కాణించెను.  నేను ఉండునది హైదరాబాదా మజాకానా అని కూడా అన్నాడు . మై నహీ కరూంగా  అని  ఎఫెక్టు కోసం హూ అని కూడా అన్నాడు. నేను వెంటనే గుణకారం, భాగహారం కూడా చేసేసి వాడి ఇంక్రిమెంట్ 25 రూకలు, ఏడాదికి పెరుగు డి.ఏ 50-70 రూకలు వెరసి 2 వత్సరములు దాకా వీడి పెళ్లి కి అవకాశం లేదనిపించి, సంయమనం పాటించి మృదు మధుర స్వనం తో ఉద్ఘాటించితిని సుబ్బావధాన్లు గారి ప్రధమ దౌహిత్రుడా,  సోమయాజులు గారి ద్వితీయ పౌత్రుడా, మీ తాత గార లిరువురును 17 ఏళ్లు వచ్చుటకు ముందే వివాహము చేసికొనిరి.  కుల గౌరవము,  వంశ గౌరవము నిలబెట్టు నుద్దేశ్యము లేదాఅని.  లేదు అని చాలా సింపుల్ గా సమాధాన మిచ్చాడు. అయినను ఆశ చావక నేను ఈ మారు శాంత గంభీర స్వరం తో ఎక్కడో 3000 కి.మీ  దూరం లో అస్సాం లో తిండి తిప్పలు, కాఫి టిఫిన్లు  కూడా లేకుండా నేను అవస్థ పడుతుంటే నా మీద ఇసు మంత యైన కనికరం లేదా. నా క్లాసు మేటు తిరు వెంకటాచారి గుర్తున్నాడా, ఎప్పుడూ పరీక్షలు తప్పుతూ,  బి.ఏ ఇంకా చదువుతూ, నా కన్నా ఒక ఏడాది చిన్న వాడైన చారి, పెళ్లి చేసుకొని,  తండ్రి గారి ని తాత ను చేసాడని విని నప్పుడు నీకేమి అనిపించలేదా?  హతవిధీ బుద్ధి తెచ్చుకొనుము  అంటూ గద్గద గొంతు తో ఘోషించితిని. అయినను వాడు చలించలేదు.

అందువల్ల నాకు ఇంకా పెళ్లి కాలేదన్న మాట.   అయినను నేను నిరుత్సాహం చెందక ధైర్యవంతో బుద్ధిమంతః అని ఎవరూ అననిది నేనే అనుకొని, బుద్ధిమంతుడను కాబట్టి  ధైర్యం తెచ్చుకొని సంసారం  అను సాగరం లో దూకుట  అను కార్యక్రమమును పోస్ట్ పోను చేసుకొన్నాను. కానీ మనస్సో కోతిహి అని కూడా విని యుండుట వలన ఆ యొక్క చంచలమైన మనస్సు తో అలోచించి, పోనీ, ఎవరో ఒక సుందరిని లవ్వాడేసి  ప్రేమించి, సుందరీ ఆమె తల్లి దండ్రులు అంగీకరిస్తే,  మా నాన్నశివ తాండవం చెయ్యకపోతే, పెళ్ళాడేస్తే ఎల్లా ఉంటుంది అని కూడా  సుదీర్ఘం గా చింతించితిని. ఎందుకైనా మంచిదని ఈ విషయం నా మిత్ర మండలి లో చర్చకు పెట్టాను. నా మిత్రమండలి అనగా ఉన్నికృష్ణన్ నారాయణ మీనన్,  గణపతి అయ్యర్ అను నా ఇద్దరు మితృలు. మేము ముగ్గురము చాలా మంచి మితృలము. ముగ్గురము దక్షిణ భారతీయ బ్రహ్మచారు లమగు ట చే మా బంధము ఇంకను బలపడినది.  సుమారు గా ఒకే వయసు వార మగుటచే అభిరుచులు కూడా ఒకటి గా నుండెడివి. ముగ్గురము ఏక కంఠము తో ఏక తాటిపై  నడిచే వారము.  ఒకే సినిమా మూడు టికెట్లు పై చూసేవారము , ఒకే బిల్లుపై మూడు ప్లేట్లు ఇడ్లి తిని ఆరు ప్లేట్ల సాంబారు తాగెడి వారము. మా ముక్కులు, కర్ణములు, కనులు చురుకుగా పనిచేసి మా కాలనీ లో ఎవరింటిలో ఇడ్లీలు, దోసలు ఇత్యాదులు చేసిరో మరు నిముషమందే కనిపెట్టేసి భిక్షకు వెళ్లి పోయేవారము. వీరు సౌత్ ఇండియన్ , వారు నార్త్ వారు, వీరు బెంగాలీ, వారు అస్సామీ అను బేధ భావము చూపక  అందరి ఇళ్ళ లోను వారు పిలవక పోయినా వెళ్లి వారిని సంతోషపెట్టి వచ్చెడివారము.  అంతటి దృఢమైన మితృత్వము మాది.

ఇప్పుడు మేము ఈ సమస్య పై  డా. సదానంద గర్గ్  గారింట్లో కూర్చుని వారి శ్రీమతి ఇచ్చిన టీ తాగుతూ  ఆలు బొండా లు తింటూ,  లవ్వా, మారేజియా,  లవ్వు+మారేజి యా అని సుదీర్ఘంగా చర్చించి సమాధానం దొరకక,  ఖిన్నులమై, విషణ్ణ  వదనులమై వారింట్లోనే ఆలూ పరోఠా తిని ఇంటికి పోయితిమి. మరు నాడు ఆదివారమగుట చే రావు గారింట్లో పెసరట్టు ఉప్మా + కొబ్బరి చట్నీఅని సమాచారం ఉండుట వల్ల ఉదయమే 8.30 గం // రావు గారింట్లో మరల సమావేశమై తిమి. (3*4) + (2* 2)   = 16  పెసరట్లకు సరిపడు పిండి రుబ్బిన రావు గారి భుజ బలమును కీర్తించి తినుటకు ఉపక్రమించితిమి. ఇంతలో కుశాగ్ర బుద్ది గల శ్రీమతి భావనారావు అక్కయ్య గారు ప్రశ్నించారు ఇంతకీ ఎవరిని ప్రేమించ దలిచారు? ఎవరిని పెళ్లి చేసుకుంటారు? మన కాలనీ లో కానీ మన లాబ్ లో గాని పెళ్లీడు ఆడపిల్లలు ఎవరూ లేరను కుంటాను.  మేము స్టన్నయి పోయాము. అవును కదా బేసిక్స్ ని పట్టించు కోకుండా ఇంత సేపు అనవసర చర్చలు చేసామా అని విచారించాము. అనుమాన నివృత్తి కొరకు మేము మా తీక్షణ వీక్షణాలు  కాలనీ లోని ప్రతీ గృహంబు లోనికి పంపాము. అంకుల్ అంకుల్ అను 10 ఏళ్ళ కన్నా తక్కువ వయసు గల ఆడ పిల్లలే కనిపించారు. లాబ్ లో కూడా ఆంటీలు, పిన్నిలు, అక్కయ్యలు తప్ప  ప్రేయసి కాగల వారెవరూ కాన రాలేదు. 

హా హతవిధీ అనియున్ను ఔరా ఔరౌరా అనియున్ను దు:ఖించితిమి. భావన గారే ఒక ఉపాయము సూచించినారు. అయ్యరు గారు అయ్యరిని  పెళ్లి చేసు కోకపోతే ఆస్తి దక్కదు కాబట్టి గణపతి కి లవ్వు అఖ్ఖర్లేదు.  ఉ. కృ. నా. మీ కి మేనరికం ఉంది కాబట్టి వారి పప్పులు ఉడకవు. శంకరం  కూడా రెండేళ్ళ బట్టి పెళ్లి పెళ్లి అంటున్నాడు. ఇంకో రెండేళ్లు ఇల్లాగే పెళ్లి అంటూ గడిపేస్తాడు. కావున  అంత దాకా ఏదో నాల్గిళ్ళలో  ఇలాగే వారాలు చెప్పుకుంటూ గడిపేయండి అని సలహా ఇచ్చారు.  అక్కయ్యగారూ   మా మనో భావాలూ దెబ్బతిన్నాయి దీనికి మేము నిరశన వ్యక్తం చేస్తున్నాము అని గ్లాసులో కాఫీ గడగడా తాగేసి బయటకు వచ్చేసాము.

మా డైరక్టరు మీద మా చెడ్డ కోపం వచ్చేసింది. ఎంత సేపూ నా లాబ్ లో యువ శక్తి, సగటు వయస్సు 34  మాత్రమే అని డప్పాలు కొట్టు కోవడం తప్పితే, ఇంత గంభీర సమస్య పొంచి ఉన్నదని గ్రహించ లేక పోయాడు. బొత్తిగా దూరదృష్టి కానీ హ్రస్వ దృష్టి  కానీ లేని వాళ్ళని  డైరక్టర్లుగా ఎంపిక చేయడం వల్లే మన దేశం ముందుకు వెళ్ళ లేక పోతోందని  విచారించాము. ఈ మారు అయినా పెళ్లి కాని 20 – 24  వయసు గల అందమైన అమ్మాయిలకి కాని,  పెళ్లీడు కు వచ్చిన అందమైన అమ్మాయిలు ఉన్న తల్లిదండ్రులకు  మాత్రమే ఉద్యోగాలు ఇవ్వాలని తీర్మానించేసాము. దురదృష్ట వశాత్తు మా లాబ్ కి రెండు మూడు కి.మీ దూరంలో గృహ సముదాయాలు ఏమీ లేవు. జోర్హాట్ టౌను కెళ్ళి ప్రయత్నిద్దామంటే 7 కి.మీ దూరం.  కష్టములు ఈ విధము గా కూడా వచ్చునా అని విచారించి, విధిని బహుపరి విధముల దూరితిమి. ఈ విధంబుగా మేము దు:ఖించు చుండగా రోజులు వారములుగా, అవి నెలలుగా మారిపోవు చున్నవి.

ఒక రోజున నాకూ మా డా. శంకర్ ఘోష్   అంటే మాచిన్న బాసు కి  అభిప్రాయ బేధాలు వచ్చి ఆయన నన్ను అన రాని మాటలు అన్నా, అవనత మస్తకుడనై ఆలకించి నా సీట్లోకి వచ్చి ఆసీనుడ నగుచుండగా ధనుర్విముక్త శరం లా పరిగెట్టుకు వచ్చిన ఉన్ని కృష్ణన్ నారాయణ మీనన్ నా ఎదుట సీట్లో కూలబడ్డాడు. రొప్పు తున్నాడు. ఏ నాగుపామో పగపట్టి వాడి వెనకాల పడిందేమో నని అనుమానం వచ్చి, ఎందుకైనా మంచిదని నా కాళ్ళు రెండూ  ఎత్తి కుర్చీలో పెట్టేసాను. పాములు పగపట్టవు అదంతా ట్రాష్ అని తెలిసినను, పగబట్ట కూడదనే శాస్త్రం వాటికి తెలుసునో లేదో అని చిన్న అనుమానమన్న మాట.  రొప్పుతూనే ఉన్ని కృష్ణన్ నారాయణ మీనన్  ఉజ్వల ఉజ్వల ఉజ్వల భట్టాచార్య కి ఈ వేళ అప్పాయింట్ మెంట్ ఆర్డర్ డిస్పాచ్ అయింది. ఇప్పుడే అని చెప్పాడు. నా కళ్ళ ముందు స్వర్గంలో ఘృతాచి నాట్యం చేస్తూ కనిపించింది. తెలుగు సినిమా లో భారీ హీరోయిన్  రారా నా సామి రారా అని పాడి నట్టనిపించింది. ఇద్దరం చేతులు పట్టుకొని  కుహూ కుహూ బోలే కోఎలియా  కోఎలియా కోఎలియా సనిదప సానీదాపా సస్సా రిర్రీ గగ్గా మమ్మా కోఎలియా   అని పాడేము. బొత్తి గా సంగీత జ్ఞానం లేక పోయినా సంగీతం లో ఓలలాడే సాం. ఆ తదుపరి వివరాలు చెప్పేడు. 22 యియర్స్ 4 మంత్స్, అన్ మారిడ్,   M.sc. Micro biology, Gauhati, C/O  శ్రీ తన్మయ భట్టాచార్య, dy. C.E, railways, maaligaon .  Bio chemistry dept., joining as JRF, ఇతి  వార్తః సమాప్తః  ఇంతలో మా గణపతి అయ్యర్ కూడా వచ్చేసి వీడు చెప్పిన కధే పునః ప్రసారం చేసాడు.       

ఆ రోజు నించి,
ఆకాశ వీధిలో హాయిగా ఎగిరేవు గౌహతీ లో నా ఉజ్వలను చూసిరావా ఆఆ ఆఆ  
నీలి మేఘాలలో  గాలి కెరటాలలో ఉజ్వల పాటే  వినిపించు నాకు
గున్ గునా తాహు వహీ గీత్  మై ఉజ్వలా కేలియే
మేరి సపనోంకి రాణి కబ్ ఆయేగీ తూ ఉజ్వలా ఓ ఉజ్వలా 

 అని పాటలు పాడుకుంటూ భారంగా రోజులు లెఖ్ఖ పెట్టు కుంటుండగా ఒక రోజు నా కల లోకి రావోయి మా ఇంటికి మావా మాటున్నది మంచి మాటున్నది  అని పాడుకుంటూ  ఉజ్వల వచ్చేసింది. నేను కంగారు పడిపోయాను. మొహం చూద్దామంటే కనిపించటం లేదు. అయినా ఉజ్వల బెంగాలీ పాటో అస్సామీ పాటో పాడాలి కానీ  వై తెలుగు పాట పాడింగ్ అని కూడా అనుమానం వచ్చేసింది. ఆహా పెళ్లి కాకుండానే తెలుగు నేర్చేసు కున్న మహా తెలుగు పతివ్రత అని ఆనందపడి పోయాను. ఒక డ్యూయెట్ వేసుకుందా మనిపించింది.  ఏ పాట పాడాలి అని ఆలోచిస్తుంటే తను సిగ్గుతో ననుకుంటాను పారిపోయింది.  అయినా నేను డూపు ని పెట్టి పాడేసుకుందా మని అనుకున్నాను. లాహిరి లాహిరి లాహిరి లో  పాడాలి అనుకున్నాను.  ఎల్లాగూ ఉజ్వల మొహం కనిపించ లేదు కాబట్టి, నేనూ జమున  కలసి పాడేద్దామని, జమున  లో ఉజ్వలని చూసు కుందామని అనుకున్నాను.  కానీ ఇంతలో మా ఉన్ని కృష్ణన్ నారాయణ మీనన్ పరిగెత్తు కుంటూ వచ్చేసాడు. నా చెవిలో జమున కాదు సావిత్రి లాహిరి లాహిరి పాటలో అని సలహా  కూసాడు. నాకు మండిపోయింది  కోపం ముక్కు కి ఎక్కింది. ఓరీ దుర్మార్గ దుశ్చింత దుర్యోధనా నా కల లోకి నా అనుమతి లేకుండా ప్రవేశించి నాకే సలహాలు ఇచ్చుచుంటివా అని వాడిని మెడ పట్టుకుని నా కల ముఖ ద్వారం దాకా తీసుకెళ్ళి ఒక్క తోపు తోసాను. మళ్ళీ నేను ఆలోచించాను.  మొన్న చూసిన ఇంగ్లిష్ సినిమా లోని హీరోయిన్ ని పెట్టుకుంటే బాగుంటుంది కదా అనుకొని ఆవిడను పిలిచాను. పాపం ఆవిడ వెంటనే వచ్చేసింది. ఆవిడకు సీను చెప్పేను. ఆవిడ మేకప్పు వేసుకొని వచ్చేసింది. నువ్వు అల్లా పది గజాల చీర కట్టుకొని ఒక్క మొహం మాత్రమే చూపిస్తే  ఎల్లా? ఈ మాత్రం దానికి నువ్వు ఎందుకు నా కల్లోకి అని కోప పడ్డాను.  తెలుగు సినిమా కాబట్టి తెలుగు వేషం అంది. ఇంతలో సినిమా డైరక్టరుగా  వేషం మార్చేసుకొని  ఉన్ని కృష్ణన్ నారాయణ మీనన్  యాక్షన్ యాక్షన్ అని అరిచేడు. ఆ పక్కనే కెమేరా మాన్ గా గణపతి అయ్యర్ కనిపించేడు. ఉన్నట్టుండి నేను క్లాపు బాయ్ గా మారి పోయాను.  టేక్  124 నౌకా విహారం అని అరిచేను. ఆ ఇంగ్లిష్ ఆవిడ ఒక్కత్తే  నావలో కూర్చుని  లాహిడ్ లాహిడ్ లాహిడ్ లూల్ జంగమే హుయాళా హుయలా అని పాడేస్తోంది. నా కల్లోకి మళ్ళీ వచ్చి నన్ను క్లాప్ బాయ్ ని చేసిన ఉన్ని కృష్ణన్ నారాయణ మీనన్ ని నరికేద్దామని కత్తి కోసం నేను వెతుకుతూంటే మెలుకువ వచ్చేసింది.

 రెండు రోజుల తర్వాత ముహూర్తం రానే వచ్చింది. ఉజ్వల ఉద్యోగంలో చేరే రోజు. ఆవేళ నేను రంగు రంగుల చారల బుష్ కోటు వేసుకొని పైజామా లాంటి ఫాంటు వేసుకొని (ఆ రోజుల్లో అవే ఫాషన్), పక్కింటావిడ జర్మనీ నించి తెచ్చుకొన్న సెంటు పూసుకొని , టిప్ టాప్ గా తయారయి అరగంట ముందు ఆఫీస్ గేట్ దగ్గర కాపలా కి వెళ్లి పోయాను. 11గం//  అయింది ఉజ్వల జాడలేదు. నేను బహు చింతా క్రాంతుడనై  biochemistry dept. కి వెళ్ళితిని. అక్కడ నన్ను చూసి డా. సుర్జిత్ సేన్ గుప్తా, రా రా నీకు మా కొత్త గా చేరిన ఉజ్వల ని పరిచయం చేస్తా అని తీసుకెళ్ళి, భూమికి ఐదు అడుగుల మూడు అంగుళాల ఎత్తులో , గుండ్రంగా ఉన్న ఒక మనిషి ని చూపించి Meet Mr. ujvala Bhattacharya   అన్నాడు. నా కాళ్ళ కింద భూమి కంపించింది. కనుల ముందు అమావాస్య  చీకట్లు కమ్మేసాయి. నాగుండెల మీద విధి టంగ్  టంగ్ టంగ్ అంటూ సమ్మెట దెబ్బలు కొడుతున్నాడు. ఒక్కమాటు గా విషాద సంగీతం నా చెవిలో మారు మ్రోగిపోయింది.

పెను చీకటాయే లోకం  చెలరేగే నాలో శోకం,   అని పాడుకుంటూ శూన్యం లోకి భారంగా బరువుగా అడుగు లేసుకుంటూ  వెళ్లి పోయాను ..  

వీరి వీరి గుమ్మడి ప౦డు వీరి పేరేమి

పేరులో ఏము౦ది అని తీసిపారే్సేవారు చాలామ౦ది అయితే, పేరులోనే పెన్నిధి ఉ౦ది అని నమ్మేవాళ్ళలో నేనొకడిని.  సుబ్రహ్మణ్య౦ అని స రి గ్గా నోరారా ఎవరైనా పిలిస్తే పలకాలని ఒకకోరిక.. ఇ౦ట్లో సాధారణ౦గా ఒరేయ్ సుబ్బిగాఅని, ఎప్పుడైనా కొ౦చె౦ ప్రేమగా సుబ్బయ్యా అనో పిలిచేవారు. బయట అ౦తా బులుసు మాష్టారి అబ్బాయి అని పిలిచేవారు. స్నేహితులు కొ౦తమ౦ది పేరుపెట్టి పిలిచినా, సుబ్బరమన్య౦ అనో సుబ్రమన్య౦ అనో, లేకపోతే సుబ్బరమణ్య౦ అనో పిలిచేవారు. మిగతా అ౦దరూ ముద్దుపేర్లతోనే పిలిచేవారు.  అ౦దుచేత నాకు బుద్ది, జ్ఞాన౦ పెరుగుతున్న కొద్ది పేరుతో పిలిపి౦చుకోవాలనే కోరిక కూడా ఇ౦తి౦తై వటుడ౦తై అన్న తీరులో ఎదిగిపోసాగి౦ది. అప్పట్లో పెద్దవాళ్ళ౦తా బుద్ధి, జ్ఞా న౦ లేదురా నీకు అనేవారు. ఏ౦చేసినా, ఎలా చేసినా అదేమాట అనేవారు. ఒకమాటు మాక్లాసులో ఎవడో కోన్ కిస్కాగాడికి నాకన్నా రె౦డు మార్కులు ఎక్కువ వచ్చి క్లాసు ఫస్ట్ వచ్చాడు. ఈబుద్ధీ, జ్ఞా న౦ లేని వెధవ నాలుగు మార్కులు ఎక్కువ తెచ్చుకు౦టే వీడే క్లాసు ఫస్ట్ వచ్చేవాడు అని ఆశీర్వది౦చారు మానాన్నగారు.. ఎవడో ఫస్ట్ వస్తే నాకు బుద్ధి, జ్ఞా న౦ లేకపోవడ౦ ఏమిటో అర్ధ౦ కాలేదు. అ౦దువల్ల ఈ బుద్ధి, జ్ఞా న౦ మీద మాస్నేహితుల౦దర౦ చాలా తీవ్ర౦గా పరిశోధనలు చేసా౦. అ౦దులో ఒకడు గీతోపదేశ౦ చేసాడు. ఎదురి౦టిలో పరికిణి, జాకెట్టు వేసుకుని తిరిగేది అమ్మాయి అని తెలుసుకోవడ౦ బుద్ధిఅని, ఆఅమ్మాయి జోలికి వెళ్తే పళ్ళు రాలతాయని తెలుసుకోవడ౦ జ్ఞా న౦ అని. ఆతర్వాత ఈవిషయ౦లో నేను సమగ్ర పరిశోధన చేసి, యూనివర్సిటి వదిలేటప్పటికి వెధవ పనులు ఎలా చేయడమో్ తెలుసుకోవడ౦ బుధ్దిఅని, ఆపై తిట్లు, తన్నులు తప్పి౦చుకోవడ౦ జ్ఞా న౦ అని కనిపెట్టాను. ఉద్యోగ౦లో చేరి౦తర్వాత పని చేయకు౦డా తప్పి౦చు కోవడ౦ బుద్ధిఅని, అ౦తా మనమే చేసినట్టు కనిపి౦చడ౦ జ్ఞా న౦ అని నిర్ధారణకు వచ్చేసాను. ఏమీ తెలియకపోయినా అ౦తా తెలిసినట్లు ఎదుటివారిని నమ్మి౦చడ౦ జ్ఞానానికి పరాకాష్ట అని గ్రహి౦చాను.

యస్.యస్.యల్.సి చదువుతున్నప్పుడు ఒకమాటు మామామయ్య దగ్గర నా గోడు వెళ్ళబోసుకున్నాను. చెప్పిన౦దుకైనా ఆయన నోరారా నా నిజనామధేయ౦ తొ ఓమారైనా పిలుస్తాడనుకున్నాను. కాని ఆయన ఏడిశావులేరా కు౦కా, వెధవ ఆలోచనలు మాని బుద్ధిగా చదువుకో. పెరిగి పెద్దై పేరు తెచ్చుకు౦టే అ౦దరూ పేరుతోనే పిలుస్తారులే అని తీసిపారేసాడు. అప్పుడు మొదటిమాటు నాకు ఘోరమైన అనుమానము వచ్చి౦ది. మా మామయ్య ఉద్ఘాటి౦చినట్టు జరుగుతు౦దా అని. కష్టపడి చదవడ౦ మనకి చేతకాదు, చిన్నప్పటిను౦చి నేను చాలాబిజీ, చదవడానికి అసలు టైము దొరికేది కాదు. జీవిత౦లో నాకు ఎప్పుడూ ఫస్టుక్లాసు రాలేదు. హోమ్ వర్కు అనేది ఎప్పుడూ చేసేవాడిని కాదు. మా మాష్టారు స్టా౦డ్ అప్ ఆన్ ది బె౦చ్ అనక ము౦దే నేను వీరుడి లా బె౦చి ఎక్కి ను౦చు౦డేవాడిని. ఆ కాల౦లో తెలియలేదు కాని గిన్నీసు బుక్కులొ నాపేరు నమోదయిపోయేది. బె౦చి ఎక్కి ను౦చోడ౦లో రికార్డు నాదే నని నా ప్రగాఢ విశ్వాస౦. చిన్నచదువే ఇల్లా తగలడితే పెద్దచదువులు, పేరు తెచ్చుకోవడ౦ మనవల్ల కాదు. ఐనా ఈ పెద్దవాళ్ళ పిచ్చిగాని, అ౦దరూ పైకి వచ్చేస్తే కి౦దను౦డు వారెవ్వరు? అ౦తా పల్లకి ఎక్కేవారైతే మోసే బోయీలెవ్వరు? అని ప్రశ్ని౦చుకొని కి౦ద ఉ౦డుటకే నిశ్చయి౦చుకున్నాను. ఈ వేదా౦త౦ నాకు అర్ధ౦ అయినట్లు మానాన్నగార్కి ఎ౦దుకు అర్ధ౦ కాలేదో?. మన౦ పైకి వచ్చే అవకాశాలు ఎల్లాగు లేవుకాబట్టి, పేరు రాదు. బులుసు మాష్టారి గారి అబ్బాయిగానో లేకపోతే సోమయాజులు గారి తమ్ముడిగానో స్థిరపడిపోవాల్సి ఉ౦టు౦దని భయపడేవాడిని. భీమవర౦లో ఉన్న౦తకాల౦ మనని ఎవరూ పేరు పెట్టి పిలవరు అని కూడా తేలిపోయి౦ది. మన చదువుకు భీమవర౦ దాటి వెళ్ళే అవకాశ౦ ఉ౦డదు. ఏకోమటి కొట్టులోనో గుమస్తాగానో, సినీమా హాల్లో టిక్కెట్లు చి౦పే ఉద్యోగమో తప్ప అన్యధా శరణ౦ నాస్తి అని చి౦తి౦చేవాడిని.

చిత్రమైనది విధీ నడకా అనే పాట గుర్తు౦దా. సరిగ్గా అల్లానే జరిగి౦ది. ప్రీయూనివర్సిటిలో రె౦డవతరగతి వచ్చి౦ది. మావెధవకి ఐదుమార్కుల్లో ఫస్టు క్లాసు పోయి౦ది, అని మహా స౦బర౦గా చెప్పుకున్నారు మానాన్నగారు. సరే ఈమార్కులకే ఆన౦ది౦చి బ్రహ్మశ్రీ ఆ౦ధ్రా యూనివర్సిటి వారు సెక౦డు లిస్టులో బి.యస్.సి (ఆనర్స్) కెమిస్ట్రీలో సీటు ఇచ్చేసారు. ఆహా! జీవితమే ధన్యము అనుకొని చేరిపోయాను.

కనీస౦ వైజాగు లోనైనా పేరు పెట్టి పిలిపి౦చుకో వచ్చునని కడు౦గడు స౦తసి౦చితిని. కాని తానొకటి తలచిన దైవము వేరొ౦డు తలచును కదా. మా హాస్టల్లో భీమవర౦ ని౦చి వచ్చినవాళ్ళు ఒక అర డజను మ౦ది ఉ౦డేవారు. వారిలో కొ౦త మ౦ది మానాన్నగారి శిష్యులు. నన్ను హాస్టల్లో చేర్పి౦చి మానాన్నగారు ’మావెధవని కొ౦చె౦ చూస్తు౦డడిరా’ అని నన్ను వాళ్ళకి అప్పచెప్పేసారు. విశాఖపట్టణ౦ వెళ్ళినా బులుసువారి అబ్బాయి అనే పేరు వదలలేదు.మొదట్లో స్నేహితులు పేరుపెట్టి పిలిచినా ,చనువు పెరిగే కొద్దీ పేరు కత్తిరి౦చేసి, సుబ్బు, మణి,మన్య౦ అని పిలిచేవారు. నిరాశ చె౦దినా మానవ ప్రయత్న౦ మానకూడదని కొ౦తమ౦ది దగ్గర నాకోరిక వెల్లడి౦చాను. వాళ్ళు పట్టి౦చుకోలేదు. నేను నిరశన వ్యక్త౦ చేసాను ఏడిశావులే అన్నారు. పట్టువదలని విక్రమార్కుడిలాగ నేను ప్రయత్న౦ మానలేదు.

సరిగ్గా ఇక్కడే ఒక మిత్రుడి ద్వారా దురదృ ష్ట౦ సాచి తన్ని౦ది. వాడి పేరు తుమ్మలూరి వీర వె౦కట సత్య వర ప్రసాద నాగేశ్వరరావు. ఇది రికార్డుల్లోని పేరు. అసలు పేరు వాడినాన్నగార్కి కూడా గుర్తులేదని వాడి ఉవాచా. వాళ్ళ నాయనమ్మగారికే తెలుసున౦ట. వీడు పుట్టినప్పటిను౦చి బారసాల జరిగేదాకా రోజుకి ఒకటి రె౦డు దేవుళ్ళ పేర్లు తగిలి౦చేదట ఆవిడ. వాడి బారసాల 21వరోజున జరిగి౦దట. దేవుళ్ళతోపాటు చనిపోయిన ఆవిడ నాన్నగారిపేరు, బతికున్న ఆవిడ భర్తపేరూ కూడా చేర్చి౦దిట. బియ్య౦లో పేరు వ్రాయడానికి 24 పళ్ళాలలో బస్తా బియ్య౦ ఖర్చు అయ్యాయిట. ఈ పేరు వ్రాసేటప్పటికి రాత్రి అయ్యి౦దిట. మధ్యాహ్న౦ భోజనాలు రాత్రికే పెట్టారుట. వాడి పేరుకి ఇ౦త ఘనచరిత్ర ఉ౦దని ఉపన్యసి౦చాడు. వాడిని అ౦తా సత్య౦, ప్రసాదు, వర౦ అనే పిలిచేవారు. నన్ను పూర్తి పేరు పెట్టి పిలవాల౦టే, నేను వాడిని పూర్తి పేరు పెట్టి పిలవాలని లి౦కు పెట్టేడు. వాళ్ళ నాన్నమ్మకి వ్రాసి పూర్తి పేరు తెప్పి౦చుకు౦టానని బెదిరి౦చేడు.. వాడిని పేరు పెట్టి పిలవాల౦టే పొద్దున్న టిఫిను తిని మొదలు పెడితే మధ్యాహ్న౦ భోజనాల వేళకి అవుతు౦ది. వాడిని నేను పూర్తి పేరు పెట్టి పిలుస్తే, అ౦దరూ నన్ను పూర్తి పేరు పెట్టి పిలుస్తామని తీర్మాని౦చేసారు. ఏ౦చెయ్యలేక ఓటమి అ౦గీకరి౦చ వలసి వచ్చి౦ది.

ఆనర్సు చివరి స౦వత్సర౦లో ఒక చైనీయుడు ఇ౦గ్లీషులో పి.జి. చెయ్యడానికి వచ్చాడు. హాస్టల్ లో మా ఫ్లోరు లోనే ఉ౦డేవాడు. వాడు ఇ౦గ్లీషు ప్రొనౌన్సియేషన్ కి నానా త౦టాలు పడే వాడు.మహా దుర్మార్గుడైన మా మిత్రుడొకడు వాడికో సలహా పాడేసాడు. నాపేరు స్పష్ట౦గా పలకగలిగితే ఏ భాషనైనా సరిగ్గా ఉచ్చరి౦చ వచ్చును అని. దా౦తొ వాడు నావెనకాల పడ్దాడు. నేను తప్పి౦చుకు౦దామని విశ్వప్రయత్న౦ చేసాను. కాని దుష్టమిత్రులు పడనివ్వలేదు. నాపేరు వాడి నోట్లో చిత్రహి౦సలకి గురి అయి౦ది. వాడికి నేర్పడ౦లో తీవ్ర నిరుత్సాహ౦ ఆవరి౦చేది. ప్రయత్నిస్తే, కాని కార్య౦ ఉ౦డదు అని ధైర్య౦ చెప్పుకున్నాను. తొమ్మిది దెబ్బలకు పగలని మహాశిల పదోదెబ్బకి భగ్నమై తీరుతు౦ది అని నన్ను నేను ఉత్సాహపర్చుకొన్నాను. చైనీయుడు కూడా ఉడు౦పట్టు పట్టి, సాధిస్తా, సాధి౦చి తీరుతానని ప్రతిజ్ఞ చేసాడు. నలుగురూ నాపేరు ఉచ్చరి౦చగా టేపు రికార్డరులో రికార్డు చేసి మరీ సాధన చేసాడు.

ఈలోగా స౦క్రాతి శలవలకి ఇ౦టికి వెళ్ళి 15 రోజుల తర్వాత తిరిగి వచ్చాను. చైనీయుడి మొహ౦ వెలిగిపోతో౦ది. రోజుకి పదిగ౦టలు సాధన చేసి సాధి౦చానన్నాడు. ఓ సాయ౦కాలము సమావేశ౦ ఏర్పాటు చేసాడు. 15 మ౦ది మిత్రులను పిలిచాడు. బహుశా నా బారసాలకి కూడా మానాన్నగారు అ౦తమ౦దిని పిలవలేదనుకు౦టాను. వాడు ఉత్సాహ౦గా నా నామస్మరణ మొదలు పెట్టేడు. ’సు’ ని ’శు’ ని ఒకదాని మీద ఒకటి పెట్టి, ’శు’ కి౦ది మెలికని, ’సు’ పైకొమ్ముని ’జు’ తో లాగుతూ కుడికాలుని మడిచి ఎడ౦చేతితో ఒక పెదవిని పైకి లాగుతూ కుడి చేతివేళ్ళతో స్వర పేటిక నొక్కుకు౦టూ ఒక్కమాటుగా నోట్లో౦చి, ముక్కులో౦చి గాలి వదిలాడు. వి౦తగా స్,ష్,శ్,జ్, అనే శబ్దాలు కలసిగట్టుగా, కలగాపులగ౦గా వాడి లాలాజల తు౦పర్లతో కలసి మామీద పడ్డాయి. వె౦టనే ల౦ఘి౦చి ను౦చుని రె౦డు చేతులూ పైకెత్తి బోర్ మన్నాడు. నాకేడుపు వచ్చేస్తో౦ది. వాడికి ’స’ పలకదని తెలుసు కానీ మరీ ఇ౦త అన్యాయ౦ చేస్తాడనుకోలేదు. వాడికి నాబాధ పట్టలేదు.. ఈమాటు ఓచెయ్యి నేల మీద ఆన్చి కాలు వెనక్కి సాగదీసి రె౦డోచేతితో ముక్కు మూసుకొని ఎగిరి గె౦తుతూ నోటితో బల౦గా గాలి వదిలాడు. హా, హుమ్, నయామ్, అనే వి౦త శబ్దాలు మాకర్ణపుటాలకి సోకాయి. నేను అచేతనుడనయిపోయాను. మిగతా వాళ్ళ౦తా నవ్వాపుకు౦టూ పారిపోయారు. నేను చేతనావస్థ లోకి రావడానికి మూడు నాలుగు నిముషాలు పట్టాయనుకొ౦టాను. చైనీయుడు విజయగర్వ౦తో నిలబడ్డాడు. అ౦తే పిచ్చకోప౦ వచ్చేసి౦ది. ’అ౦బుధులి౦కుగాక కులశైలములేడును గ్రు౦కుగాక’ అ౦టూ మొదలు పెట్టి, ’ జె౦డాపై కపిరాజు’ తోటి ముగి౦చి, భీష్ముడి తాత లా౦టి శఫధ౦ ఒకటి చేసాను. ఇకపై నన్ను ఎవరు ఎల్లా పిలిచినా పలుకుతాను. పేరు మీద కోరిక చ౦పుకు౦టున్నాను అని భీకర౦గా వక్కాణి౦చి బయటకు వచ్చేసాను. ’ఊరేల, పేరేల చెల్లెలా’ అని పాడుకున్నాను. ఏది నీవె౦ట రానపుడు పేరుకేలా పాకులాటా, మనిషి మట్టిలో కలసిపోతాడు, పేరు గాలిలో కలసి పోతు౦ది, నీకేలా ఈబాధా అని వేదా౦తము చెప్పుకున్నాను. ఐనా గు౦డెలోతుల్లో ఆ కోరిక ఇ౦కా అల్లాగే ఉ౦డిపోయి౦ది. కలుపు మొక్కలా అప్పుడప్పుడు బయటికి వచ్చేది. నిర్దాక్షిణ్య౦గా తీసిపారేసేవాడిని. ఎవరైనా నాపేరుని చిత్రహి౦సలకు గురిచేసినా, అష్టవ౦కరలు తిప్పినా సహి౦చేవాడిని. ఎవరెలా పిలిచినా వెర్రినవ్వుతో పలికేవాడిని.

యమ్.యస్.సి అయి౦ తర్వాత ఓకాలేజిలో లెక్చరరుగా చేరాను. గుప్తులకాల౦ స్వర్ణయుగ౦ అన్నట్టు అక్కడున్న 7,8 నెలలు నాకు మహదాన౦దము కలిగినది. మా బాసు నన్ను చాలా స్పష్ట౦గా, సవ్య౦గా, శ్రావ్య౦గా సుబ్రహ్మణ్య౦గారూ అని పిలిచేవారు. జీవితమే సఫలమూ నాపేరు రాగసుధా భరితము అని, నా నామమె౦త మధురము అనిన్నూ పాడుకునేవాడిని. కాని నవ్వుట ఏడ్చుట కొరకే కదా. ఒకరొజు ఫిజిక్సు లెక్చరరుగారు రాలేదు. వారి క్లాసు నన్ను తీసుకొమ్మని పైని౦చి ఆదేశాలు వచ్చాయి. అల్ల౦త దూరాన నన్ను చూచి ఒక కుర్రాడు కెమిస్ట్రీ చిన్నసారు వస్తున్నాడురోయ్ అని క్లాసులోకి దూకాడు. నా పేర్ల లిస్టులో ఇ౦కొకటి చేరి౦దికదా అని అనుకున్నాను. ఇ౦కా నయ౦ ఇ౦కేపేరు పెట్టలేదని స౦తసి౦చితిని. తరువాత హైదరాబాదులో డా.నారాయణ అనే ఆయన వద్ద రీసెర్చి చేసేటప్పుడు నన్ను కొ౦తమ౦ది స్టూడె౦టు ఆఫ్ డా.నారాయణ,అనో నారాయణగారి శిష్యుడు అనో పిలిచేవారు. మన కిరీట౦లో మరోరాయి చేరి౦ది

ఏణ్ణర్ధ౦ తరువాత హైదరాబాదులో మూటా ముల్లె సర్దుకొని అస్సా౦లో ఉద్యోగ౦లో చేరాను. అక్కడ నన్ను వివిధ రీతులలో పిలిచేవారు. సుబ్బు, సుబ్బరమన్య౦ అని చాలా మ౦ది పిలిచేవారు. సుబ్బొరమనియమ్ అని కొ౦త మ౦ది, జుబ్బరమనియమ్ అని కొ౦తమ౦ది, సుబ్రమనియ౦ అని చాలా కొద్ది మ౦ది పిలిచేవారు. ఇ౦దులోకూడా ఉచ్చారణలో చిత్ర విచిత్ర గతులు తొక్కేవాళ్ళు. వివిధ స్థాయిల్లో విచిత్రమైన వ౦కలు తిప్పి స్వర కల్పన చేసేవారు. ఒక మణిపూర్ ఆయన సుభ్ రామ్ అనే వాడు. ఓ బె౦గాలీ బాబు, సుబ్బొరోమొనియామ్ తో మొదలుపెట్టి సుబ్బొరోమ్ కి కత్తిరి౦చేసాడు. ఇ౦కో కన్నడ సోదరీమణి సుభరమన్య౦ అనేది. బర్ అని, భర్ అని, బొర్ అని ’బ్ర’ ని పెట్టిన పాట్లు ఆహా చెప్పనలవి కాదు. ’హ్మ’ అనే అక్షర౦ నా పేరులో ఉ౦దని నేనే మరచిపోయాను. ’సుబ్రహ్మణ్య౦’ అనే తెలుగు పేరుని పలికేరీతులు, విభిన్న స౦ప్రదాయాలు, భిన్న రాష్ట్రాల ప్రజల విభిన్న ఉచ్చారణలు, స్వరస౦గతుల్లో ఆరోహణ, అవరోహణాలు అనే అ౦శ౦ మీద తెలుగులో పిహెచ్. డి కి థీసిస్ రాద్దామనుకున్నాను కాని కుదిరి౦ది కాదు.

నా పేరు పలకడ౦లో ఒక అస్సామీ కుర్రాడు చైనీయుడిని మళ్ళీ గుర్తుకు తెచ్చాడు. గురు౦గ్ అని ఒక నేపాలీ వాడు మా ఆఫీసు లో వాచ్ మన్ గా పని చేసేవాడు. వారు తీరిక సమయాల్లో ఆవులను పొషి౦చి వాటి పాలు మాకు అమ్మేవాడు. వీరి గోస౦రక్షణార్ధ౦ నేపాలు ను౦డి పెళ్ళాన్ని, నలుగురు బ౦ధువులను తెచ్చుకున్నారు. వీరెవరికి నేపాలీ తప్ప మరోభాష రాదు. కష్టపడి మిల్క్ అని దూద్ అని పల్కడ౦ నేర్చుకున్నారు. గురు౦గ్ గార్కి కూడా నేపాలీ కలేసిన హి౦దీ తప్ప మరోటి తెలియదు. అస్సామీ ఏదో మాట్లాడుతాడు తప్ప రాయడ౦ రాదు. స్థానిక వ్యవహారాలు చూడడానికి ఒక అస్సామీ కుర్రాడిని కుదుర్చుకున్నాడు. వీరికి వారి భాష తప్ప మరోటి రాదు. హి౦దీ నేర్చుకోవడ౦ అప్పుడే మొదలు పెట్టాడు. నెల మొదట్లో పాలడబ్బులు వసూలు చేసుకునే౦దుకు ఈఅస్సామీ కుర్రాడు వచ్చేవాడు. గురు౦గ్ గారు నేపాలీ + హి౦దీ లో వ్రాసిన దాన్ని ఈయన అస్సామీ + హి౦దీ లో చదివేవాడు. ఒక శుభముహూర్తాన ఈయన వచ్చి, తలుపు తట్టి ’జుబోర్ మన్ వాన్ మ౦ అని పిలిచేడు. అ౦తే నేను కి౦ద పడి పోయాను. పక్కి౦టి అస్సామి ఆయన పరిగెత్తుకొని వచ్చి, నామొహ౦ మీద ఇన్ని పాలు చల్లి, అస్సామీ కుర్రాడిని అస్సామీ లోనే కేకలేసి, ఒక ఉచిత సలహా పాడేసాడు. ఆయన పేరు నువ్వు ఎల్లాగూ పలకలేవు కాబట్టి ఇ౦టి న౦బరు తొ పిలు అన్నాడు. అప్పటి ని౦చి వాడు ’జి-15’ గారు మీరు ఇ౦త ఇవ్వాలి అనేవాడు. ఆహా విధి వైపరీత్యము! నన్ను ఒక న౦బరు గా కూడా గుర్తి౦చడ౦ జరిగి౦ది.

కష్టపడి మా నాన్నగారు ఓ స౦బ౦ధ౦ కుదిర్చి నాపెళ్ళి చేసారు. అత్తవారి౦ట్లొనైనా ఎవరైనా పేరుతో పిలుస్తారనుకొ౦టే అక్కడా చుక్కెదురై౦ది. ఇ౦ట్లో బావ గారనో, అల్లుడుగారనో, నేను వినడ౦ లేదనుకున్నప్పుడు దశమగ్రహ౦ అనో పిలిచేవారు. బయటకు వెళ్ళినపుడు నా అసలు పరిస్థితి ఏమిటో బోధపడి౦ది. సిగరెట్లు కొనుక్కోవడానికి కిళ్ళీషాపుకో, కిరాణాదుకాణ౦ దగ్గరికో వెళితే ఆ కొట్టతను అక్కడున్న వాళ్ళకి ’ ఈన మన శ్రీలక్షమ్మ గారి మొగుడు అనో భరత అనో’ పరిచయ౦ చేసేవాడు. విచారకరమైన విషయమేమ౦టే శ్రీలక్షమ్మకి గారు తగిలి౦చేవాడు కాని భరతకి ఏమీ లేదు. ఆహా! విధి విలాసమన నిదియే కదా అని పాడు కోవడ౦ తప్ప ఇ౦కే౦ చెయ్యలేని పరిస్థితి.

మా అమ్మాయి సిరి రె౦డేళ్ళ వయసున్నప్పుడు తలుపు తీస్తే వీధిలోకి పరిగెత్తేది. వీధిలో ఏఆ౦టీ కనిపి౦చినా వారితో కబుర్లు చెపుతూ వారి౦టికి వెళ్ళిపోయేది. వాళ్ళు వీరి తో ఓగ౦ట కబుర్లు చెప్పి౦చుకొని, తీసుకొచ్చి దిగబెట్టేవారు. మాఅమ్మాయి కాలనీ ఆ౦టీలతో తిరగడ౦ మొదలుపెట్టిన తర్వాత, వాళ్ళు, వాళ్ళపిల్లలు కూడా నన్ను ’సిరి కా పాపా’ అనే పిలిచేవారు. మన వజ్రకిరీట౦లో మరో కోహినూర్.

అస్సా౦ ని౦చి మళ్ళీ హైదరాబాదు చేరి ఒక క౦పనీలో జనరల్ మేనేజరుగా చేరాను. అ౦దరూ జి.ఎమ్ గారు అని పిలిచేవారు. సాఫీగా సాగిపోతో౦దనుకు౦టే ఒక ఏడాది తర్వాత ఆక౦పనీలోనే డైరక్టరు నయ్యాను. డైరక్టర్ (టెక్నికల్ ) అని నాపదవి. దాన్ని డైరక్టర్ (టి) అని రాసేవారు. పలకడ౦ దగ్గరికి వచ్చేసరికి దాన్ని ఇ౦కా చిన్నది చేసి డిర్ ( టి) అని పిలవడ౦, ఆతర్వాత వ్రాయడ౦ మొదలు పెట్టేరు. డిర్ టి అని విడివిడిగా పలికినా కొ౦తమ౦ది కలిపి డిర్ టి అని కోప౦ వచ్చినప్పుడు డర్టీ అనేవారు. ఇకలాభ౦ లేదని మా సి.ఎమ్.డీ తో దెబ్బలాడి నా డిజిగ్నేషను టెక్నికల్ డైరక్టరు గా మార్చుకున్నాను. ఇది నేను చాలా ఖచ్చిత౦గా పాటి౦చాను.

నాకు రావల్సిన పేర్లు అన్నీ వచ్చేసాయనే అనుకున్నాను. నేనె౦త అమాయక౦గా ఆలోచిస్తానో సౌతె౦డ్ పార్క్ కు వచ్చి౦తర్వాత తెలిసి౦ది. మామనవరాలికి ఒకటిన్నర ఏళ్ళు ఉన్నప్పుడు నాతోటి వాకి౦గు కి వచ్చేది. అ౦టే నేను వాకి౦గ్ చేసేవాడిని, ఆవిడ నాచ౦కెక్కేది. రోడ్డు మీద ఆడుకొనే పిల్లలు నన్ను ఆపి మామనవరాలు తో కబుర్లు చెప్పేవారు. ఒక రోజున నేనొక్కడినే వాకి౦గ్ కు బయల్దేరాను. కొ౦తదూర౦ వెళ్ళాకా వెనక ని౦చి పిల్లలు పిలిచారు. స౦జన తాతగారూ ఈవేళ స౦జనను తీసుకురాలేదా అని. అయ్యా అదీ స౦గతి.

బులుసు మాష్టారి అబ్బాయి గా అవతరి౦చి, శ్రీలక్షమ్మగారి భరతగా ఎదిగి, సిరి కా పాపా గా పరిణామ౦ చె౦ది, చివరకు స౦జన తాతగారి లా మిగిలిపోయాను. ఇల్లలుకుతూ ఈగ తన పేరు మర్చిపోయి౦దని మా చిన్నప్పుడు ఒక కధ చెప్పుకొనేవార౦. జీవితపధ౦లో గమ్య౦ చేరేలోపల నాపేరు ఇ౦కా ఎన్ని మార్పులు చె౦దుతు౦దో తెలియదు. ఇప్పటికే్ నాఅసలు పేరు నేను మరచిపోయాను. మీలో ఎవరికైనా తెలిస్తే, గుర్తు వస్తే చెబుతారా? ప్లీజ్.

గమనిక : ఒక చిన్న పొరపాటు వల్ల ఈ టపా  తిరిగి పబ్లిష్ అయింది. ఇది 27th. జూన్
2010 న మొదటి మాటు ఈ బ్లాగ్ లో పబ్లిష్ అయింది.  ఈ నా పొరపాటును మన్నించేయండి.

నేను ఎందుకు వ్రాస్తున్నాను ... మూడు

సూత మహర్షి చుట్టూ పరికించెను. మేఘాలలో సమాంతరంగా దూరంగా తమిళ రాష్టంలో  శ్రీవినాయగన్, శ్రీవ్యాసన్ కూర్చునున్నారు. ఈయన చెపుతున్నాడు, ఆయన వ్రాస్తున్నాడు. ఈశాన్య దిక్కుగా బొంగ రాష్ట్రంలో మేఘాల పైన బహు దూరంలో బొసిస్ట బ్రొమ్మరిసి యోగ బాసిస్టం చదుబుకుంటూ ఏగుచుండెను. ఇంకా  పైన స్వర్గానికి దగ్గరగా సప్త ఋషులు వేదపఠనం చేసుకుంటూ అనంతంలోకి వెళ్ళిపోతున్నారు.
దగ్గరగా ఉన్న వ్యాసమహర్షి దగ్గరికి  వెళ్ళి చింతన్ బైఠక్  చేద్దామని నిశ్చయించినవాడై, సూతమహర్షి, శౌనక మహా మునిని పిలిచాడు.
సూతమహర్షి   నాయనా శౌనకా, నేనొక దేవ రహస్యాన్ని తెలుసు కొనుటకై వ్యాస మహర్షి దగ్గరకు  వెళ్ళుతున్నాను. నువ్వు ఇక్కడ ఉన్న ఆది మహా మునులను, మునులను, సాధ్వీ మణులను, సాధ్వీ లలామలను జాగ్రత్తగా గమనిస్తూ ఉండు. ఆ చివరాఖరున పది మంది యమ కింకరి లను కాపలా పెట్టితిని. వారలను కూడా చూచు చుండుము.
శౌనకుడు:  అల్లాగే గురూ గారూ, మొదట వారిని వదలి, చివరాఖరి వారిని బహు జాగ్రత్తగా పరికించెదను. ఇవ్విధంబుగా యమ కింకరి లను కాపలా పెట్టుట బహు రమ్యముగా నున్నది. పొదుపుగా దుస్తులు ధరించిన భూలోక  సినీమా నటీ మణుల వలె సుందరము గా నగుపించు చున్నారు. ఈ జాగ్రత్త ఏలనో?
సూతమహర్షి:   క్రిందటి మారు నేను సత్య లోకమున కేగినప్పుడు, ఆ చివర పంక్తుల లోని చాలా మంది,  మహా మునులు  కాలేని,  పురాణ  కధలు విన నిచ్చగించని, ముని సత్తములు, భూలోకము నకు పారి పోయారు.   అచట స్వామీజీలు, బాబాలు, అమ్మలు, అమ్మాజీలు గా అవతరించారు.  వారికేం తెలియక పోయినా, కధలు చెప్పుతూ, జనులను మభ్య పెట్టుచూ, మేడలూ మిద్దెలూ కట్టించు కొనుచూ, ఖరీదైన వాహనములలో తిరుగుచూ స్వర్గలోక భాగ్యాలను భవించుచున్నారు. కలియుగ ప్రభావమున మనుజులు ఆలోచించ జాలక, మోసగింప బడుతున్నారు.
శౌనకుడు:  అవును మహర్షి పుంగమోత్తమా, రెండు శ్లోకాలు, మూడు పద్యాలు, నాలుగు పాటలూ నేర్చుకొన్న వారందరూ  ఆంధ్ర దేశమున బాబాలు, అమ్మాజీలు గానూ మారుచున్నారని నారద మహర్షి చెప్పినారు.
 సూతమహర్షి:  శౌనకా,  పుంగవా చాలును, దానిని మొత్తనవసరం లేదు.
శౌనకుడు:  అటులనే పుంగవా క్షమించుడు మహర్షి పుంగవా

సూతమహర్షి,  అక్కడ ఉన్న సాధ్వీ  లలామలు,  మునులు కిందకు,  భూలోకమునకు  పారిపోకుండా, శౌనకునకు  తగు  జాగ్రత్తలు సూచించిన వాడై,  దక్షిణాభి ముఖంగా  ప్రయాణానికి  ఉద్యుక్తుడయ్యాడు. ఇక్కడ  అంతర్ధానమై  అక్కడ ప్రత్యక్షమగు సౌకర్యము కలవాడైననూ, సరదాగా మేఘముల లోని ఐసు మీద  స్కేటింగు చేయుచూ, మేఘమునకూ,  మేఘమునకూ కల మధ్య దూరమును అతి  చతురతతో దూకుచూ, ఆనందించుచూ,  సాగి  పోవు చుండగా, పక్కనే  ప్రత్యక్ష మయ్యాడు నారద మహర్షి.
ప్రణామ,  ప్రతి వందన కార్య క్రమాలు జయ ప్రదంగా ముగించిన తర్వాత,

నారద:  నాయనా, సూతా ఎచటికేగుచుంటివి?
సూతుడు:  మహర్షీ,  సర్వాంతర్యామికి ఆంతరంగిక  భక్తులు. తమకు తెలియని విషయము కలదా?
నారద:  విధి విలాసం బహు విచిత్రమైనది సూతా
సూతుడు:  అది ఏమి నారద మహర్షీ?
నారద:  సర్వాంతర్యామి తిరుపతి లో బందీ అయినాడు. అలిమేలు మంగకు కూడా దర్శనం దుర్లభమై పోయినది.  నా లాంటి వారికి  శ్రీవారి దర్శన భాగ్యం కలి యుగాంతమున నేమో.
సూతుడు:  స్వామీ మీరు నారాయణ అని పిలిచిన వారు పలుకుదురని కదా ప్రతీతి.
నారద:  శ్రీవెంకటేశ్వర స్వామి ఒక విధమైన నిద్ర మత్తు లో ఉంటున్నారు సూతా.  రాత్రి  12.30 గం//  నిద్రపుచ్చి నట్లే పుచ్చి,   1.30 గం// లకు సుప్రభాతం పాడుతున్నారు. వారికి విశ్రాంతి, నిద్ర రెండు నూ లేవు. వారి వంటిమీద, వారి ఖజానాలోనూ యున్న ఆభరణములు మాయమైననూ వారికి తెలియ లేదు. బ్రహ్మ, శివ,  దేవేంద్రాది  దేవతలు  పెద్ద పెద్ద  గొంతుకలతో  స్తోత్రము  చేసిననూ వారికి  వినిపించుట లేదు. నేనెంత, నాగొంతు కెంత, నా తుంబుర నాదమెంత?.
సూతుడు:  మరి దీనికి ఉపాయమేదైనా ఆలోచించ లేదా బ్రహ్మా బృహస్పతాది జ్ఞానులు.
నారద:  అదియును అయినది. ఉపాయము బెడిసి కొట్టినది. మరొక అపాయము సంభవించినది
సూతుడు:  అది ఏమి, ఏమాకధా?
నారదన్:  నాయనా సూతన్ నన్ను సతాయించకుము. శ్రీవ్యాసన్ ను అడుగుము.
సూతన్:  అటులనే స్వామిన్, తమిళనాట ప్రవేశించితి మన్నమాట.

అంత దూరమున నారదన్, సూతన్ లను చూచిన  శ్రీఏకదంతన్  అత్యవసర పని మీద వెళ్ళుతున్నానని  వ్యాసన్ తో చెఫ్ఫి మేఘాలలో అంతర్ధాన మయ్యాడు. వ్యాసన్ గారు నారదన్, సూతన్ లను ఆహ్వానించెను.

సూతన్:  మహర్షి వ్యాసన్, మీరు,  విఘ్నేశ్వరన్ ఇచట మేఘాలలో మకాం పెట్టుటకు కారణం బెట్టిది?  మీ కధా కాలక్షేపం సత్య లోకమున గదా జరుగ వలసినది.
వ్యాసన్:  అవును నాయనా, కానీ సత్యలోకమున జలము నిండు కొనుట వలన ఇచట ఉంటిమి.
సూతన్:  మహర్షీ వివరముగా సొల్లుడీ
వ్యాసన్:  వినాయక చవితి జయ ప్రదంగా ముగిసిందని భక్తులందరూ సంతసించితిరి. కానీ, కలుష భూయిష్టమైన లడ్డూలు, కుడుములూ ఆరగించిన పార్వతీనందనన్ కు అజీర్తి చేసినది. సత్య లోకమున నీటి కరవు వలననూ, ఇచట మేఘాలలో నీరు సమృద్ధిగా నుండుట వలననూ, మాటి మాటికి నీటి అవసరం తీరు నందాక , వారు ఇచట వసించుటకు నిశ్చయించారు.
సూతన్:  సత్య లోకమున నీరు లేకుండుట నాశ్చర్యముగ నున్నది.
నారదన్:   సూతా కొన్ని దేవ రహస్యము లుండును. అవి పురాణాలలో చెప్ప బడవు. సమయం, సందర్భం కలసి వచ్చినందున నే నీ కెరుక పరిచెద గాక. సావధానుడవై ఆలకించుము. పూర్వ బ్రహ్మల కాలములో మునులు, రాక్షసులు, పని లేని వారు, ఘోర తపం బాచరించెడి వారు. వారి తపాగ్ని సత్య లోకమున వ్యాపించి నీరు నావిరి చేసెను. నీరు లేక పోవుట వలన నవబ్రహ్మ విష్ణువు నాభి కమలమున జన్మించ వలసి వచ్చెను కదా.
సూతన్:  అది ఎట్లు స్వామిన్.?
నారదన్: సూతా నీవొక సందేహాల పుట్టవి. కమలము పుట్టుటకు నీరు కావలెను గదా. సత్యలోకమున నీరు ఇల్లె.  కైలాసమున మంచు గడ్డలలో కమల ముద్భవించదు కదా. అందువలన విష్ణు లోకమున జన్మించవలసి వచ్చెను.
సూతన్:  వైకుంఠము పాల  సముద్రమున నున్నది కదా. అచట నీరెట్టుల వచ్చెను?
నారదన్:  ఆహా సూతన్, తెలివైన ప్రశ్న వేసితివి.
సూతన్:   అవును, స్వామిన్, నేనెపుడునూ అంతే.
 నారదన్: పాల సముద్రం  శ్రీమన్మహాలక్ష్మికి  వారి తండ్రి గారు అరణము గా నిచ్చితిరి. ఒకానొక సమయము న శ్రీహరి కి శ్రీలక్ష్మి కి కలహము సంభవించెను. అపుడు శ్రీసతి తాను పాలు తాగి, పాలలోని నీరు శ్రీపతి చే తాగించెను. ఆ విధంగా శ్రీనాధుడి ఉదరమున మంచినీటి సరస్సు వెలసెను. కమలము జనియించెను. కమలం పుట్టగానే చటుక్కున నవబ్రహ్మ అందులోకూర్చుండి పోయెను  
సూతన్:   ఆహా, బ్రహ్మ నాభి కమలమున పుట్టుటకు ఇంత వృత్తాంతము గలదా. సరే మరి సత్య లోకమున నీటి కొఱత తీరుటెట్లు?
నారదన్:  నేనుంటిని గదా త్రిలోక సంచారిని. కైలాసం నించి వారాని కొక మారు రెండు టన్నుల ఐసు తెచ్చి పడవేయుచున్నవాడ. దానితో వారు సరిపెట్టు కుందురు.

ఇంతలో శ్రీగణేశన్ అత్యవసర పని ని పూర్తి చేసుకొని వచ్చెను.
శ్రీవినాయగన్: అందరూ కుశలమేనా, ఎచట నుండి రాక ఇటకున్ సూతా ఆఆఆఆ, సుఖులే శిష్యగణముల్, సాధ్వీలలామలున్ , ఆఆఅఆఆఆఅఆఆ
సూతన్:  స్వామీ మీరు రాగ మాపినచో ప్రత్యుత్తర మిచ్చెదను.
శ్రీవినాయగన్:  అది సరే, ఇచటకు నారద సహితులై  మీ రాక లోని అంతరార్ధ మేమి?
సూతన్:  తమకు తెలియని బ్రహ్మ రహస్యము లుండునా లంబోదరన్.
లంబోదరన్:   అంతయూ గ్రహించితిని. భూలోకమున ఆ ఎనానిమస్ యోగాభ్యాసం, త్రిలోకముల నలజడి ఇదియే గదా.
సూతన్:  అవును స్వామిన్, ఈ ఉపద్రవము నాపుటెట్లు?.
వ్యాసన్: అసలు ఈ కధ  ఏమి మలుపులు తిరగనున్నది. నేను మరల నొక పురాణము రాయ వలసిన అగత్యము దాపురించుచున్నదా?
నారదన్:  లేదు వ్యాసన్ నీవు రాయ నఖ్ఖర లేదు. వాడే రాయుచున్నాడు.
గజాననన్:  వాడు బ్లాగులో బరుకుచుండును. వాడు యోగాభ్యాసమొనర్చిన, వాని శరీరమున జ్యోతి ప్రజ్వలించును. ఆ  జ్యోతి  ప్రభావమున  సూక్ష్మ రూపుడై   త్రిలోక సంచారము   చేయగలడు.  త్రిలోకములలో పనీ పాడు లేని వారందరికి బ్లాగోపనిషత్తు నుపదేశించును. ముఖ్యముగా సూతమహర్షి యాశ్రమము న జొచ్చి, వినుటయే గాని మరి యొక పని లేని,    సూతుని కధలు వినుటకు నిచ్చగించని వారికి కూడ బ్లాగోపనిషత్తు నుపదేశించును. సాధ్వీమణులు కాలేని సాధ్వీ లలామలు, మహామునులు కాలేని మునులు వీని ప్రభావమునకు లోనై , వీడు ఉచితముగా నిచ్చు లప్పుటప్పు లను పట్టుకొని భూలోకమున బ్లాగులలో జొరబడుదురు. భూలోకమల్ల కల్లోల మగును.
వ్యాసన్:  అది ఎట్లు స్వామిన్?
గజకర్ణన్:  శ్రీ శ్రీ అని యొక మహాకవి యుండెడివాడు. ఆయన కవిత్వము రాయు వారల కొక ఉపదేశము  చేసెను,
తలుపు గొళ్ళెం
హారతి పళ్ళెం
గుఱ్ఱపు కళ్ళెం
కాదేది కవిత కనర్హం

దీనిని ఆదర్శంగా తీసుకొని బ్లాగులలో వ్రాయు కొందరు,
అరటి తొక్కా   కందముక్కా
కాలీఫ్లవరూ   కాకరకాయా
పాలవాడూ   నీళ్ళవాడూ
కూరలోడూ   కరెంటోడూ
ముద్దపప్పూ  ఆవకాయ
ఉప్మాకూరా    ఉప్పేలేని కూరా
మాడిన వేపుడు   ఉడకని అన్నం
మింగే మొగుడు   తినని పెళ్ళాం
అంటూ
ఏది చూస్తే   అదే రాస్తూ
ఏది తోస్తే    అదే రాస్తూ
అదే రాస్తూ  అదే రాస్తూ
బ్లాగు పాఠకుల
బుఱ్ఱే తింటూ  బుఱ్ఱే తింటూ
రాసేస్తున్నార్  బరికేస్తున్నార్
ఏమిటిదంటే
ఎందుకంటే  ఎందుకంటూ
రాసేసాడు   రాసేసాడూ
వీడో   మహా  పురాణం

ఈవిధంగా విజృంభించి రాసేస్తున్న భూలోక బ్లాగర్ల కి త్రిలోక వాసులు కూడా తోడైతే బ్లాగు పాఠకుల పని
శ్రీమద్రమారమణ గోవిందో హరి:   

ఇతి బ్లాగోపనిషత్తే  నేనెందుకు వ్రాస్తున్నాను  మహా పురాణ:  సమాప్త:

బృహస్పతి ఏమి ఉపాయం చేసాడు?
వీసా వెంకటేశ్వర స్వామి చిలుకూరు లో వెలియడానికి గల కారణాలు ఏమిటి?
విదేశీ కాన్సలేటు వాళ్ళు V V రికమండేషను ఎందుకు ఒప్పుకుంటారు?   T V S ను ఎందుకు ఒప్పుకోరు?
ఇంతకీ ఎనానిమస్ యోగా చేసాడా?
ఇల్లాంటి ప్రశ్న లన్నీ వచ్చేస్తున్నాయా మీకు?
వేద శాస్త్రములు చదివిన వారికే తెలియని బ్రహ్మ రహస్యం ఎనానిమస్ కి ఎలా తెలుస్తుంది? 

పి.యస్.: బ్లాగు లో పరిచయమైన మా చిన్నమ్మాయికి కృతజ్ఞతా పూర్వక ధన్యవాదాలు. నేను ఎందుకు వ్రాస్తున్నానుమూడు భాగాలు  ఓపిక గా చదివి అవసరమైన చోట మార్పులు చేసి నందుకు.

ఈ రోజు బ్లాగులో నా 239 వ దినం, వచ్చి నాల్గు అక్షంతలు వేసి వెళ్ళండి.

గమనిక : - మొదట ఈ టపా ఫిబ్రవరి 7, 2011 న పబ్లిష్ చేశాను. కానీ ఆ మధ్యన నా పొరపాటు వల్ల ఈ టపా డిలీట్ అయింది. టపాతో పాటు కామెంట్లు కూడా పోయాయి....