హాస్య బ్రహ్మ జంధ్యాల .. .... (వెలుగు నీడలు )

జంధ్యాల అంటే పెదాల చివర నుంచి చిన్నగా మొదలైన నవ్వు ,  బాబూ చిట్టీ అంటూ  పెరిగి  'ఏమిటీ, నీకు  కస్తూరి వారి గురించి తెలియదా'  అంటూ కోప్పడి,  చికెనవా ఉస్తిమోవ్ తినిపించి,  నేను కవయిత్రి ని కాదన్న వాడిని కత్తితో పొడుస్తా అని బెదిరించి, కనిపించిన ప్రియానంద భోజుల ను   (అంటే తెలుసా... ప్రియా పచ్చళ్లను ఆనందంగా భుజించేవాళ్లు)   పలకరిస్తూ, సుత్తి కొడుతూ,  పెద్దదై  పగలబడి నవ్విస్తుంది. 

హాస్య బ్రహ్మ జంధ్యాల తెలుగు సినిమాలో హాస్యానికి కొత్త నిర్వచనం చెప్పారు. చక్కగా కుటుంబ సమేతం గా చూడదగిన హాస్య చిత్రాలకు ఆయన దర్శకత్వం వహించారు. అనేక సినిమాలకు రచయిత గా పని చేశారు. వారిని, వారి చిత్రాలను గుర్తు చేసుకొని మళ్ళీ మళ్ళీ నవ్వుకోవాలనే సదుద్దేశం తో శ్రీ పప్పు శ్రీనివాస రావు గారు మరికొంత మంది మిత్రులు కలిసి    'జంధ్యావందనం' అనే వెబ్ సైట్ ప్రారంభించారు. హాయిగా  నవ్వుకోవాలంటే, జంధ్యాల వారి గురించి తెలుసుకోవాలంటే   'జంధ్యావందనం'   దర్శించండి.

జంధ్యాల వారి  గురించి  శ్రీ కంచిభొట్ల శ్రీనివాస్ గారు  ఆంగ్లం లో  వ్రాసిన వ్యాసానికి నా తెలుగు అనువాదం జంధ్యావందనం  లో ప్రచురించబడింది. ఇది ఆరున్నొక్క భాగాలుగా ఉన్నాయి. వాటిని ఈ కింద లింకు లలో చదవవచ్చు.      


హాస్య బ్రహ్మ జంధ్యాల ...... (వెలుగు నీడలు)


రెండవ భాగం  

మూడవ భాగం  

నాలుగవ భాగం  

ఐదవ భాగం




చివరి భాగం  


మీకందరికి ఇవి నచ్చుతాయని, చదివి ఆనందిస్తారని  భావిస్తాను .  మీ కామెంట్లు ఏమైనా ఉంటే అక్కడే వ్రాస్తే సంతోషిస్తాను.

ఇంత చక్కటి విశ్లేషణతో జంధ్యాల వారి గురించి ఆగ్లం లో వ్రాసిన శ్రీ కంచిభొట్ల శ్రీనివాస్ గారి ని అభినందిస్తున్నాను. అనువాదం లో, భావ వ్యక్తీకరణ లో  పొరపాటు జరిగితే  వారు నన్ను మన్నిస్తారని ఆశిస్తున్నాను.  

తెలుగు లోకి అనువదించిన,  నా వ్యాసం ప్రచురించినందుకు  జంధ్యావందనం  సంపాదకులకు కృతజ్ఞతలు, ధన్యవాదాలు తెలియ చేసుకుంటున్నాను. 
  

నాకే ఎందుకు ఇల్లా జరిగింది

గత 15 రోజుల నుంచి శరీరం లో ఏదో అయినట్టు అనిపిస్తోంది. ఏదో తేడా, ఇతమిద్ధమని చెప్పలేక పోతున్నాను. అన్నీ అవయవాలు సక్రమం గా పని చేస్తున్నాయని పించినా, చికాకు గా ఉండడం, నిరాసక్తత, విసుగు, శరీరానికి ఏమౌతోందో అన్న బెంగ,భయం పట్టుకుంది. ఈ బెంగతోనే ఇంకో నెల పైన గడిచిపోయింది.  పోనీ ఒక మాటు డాక్టర్ దగ్గరకు వెళ్ళి రండి అని మా ఆవిడ సలహా ఇచ్చింది. ఇటువంటి చెప్పుకోలేని రోగానికి ఏ డాక్టర్ దగ్గరికి వెళ్ళాలి అని ఆలోచించాను. ఫిజిషియన్ దగ్గరికే వెళదామని నిర్ణయించుకున్నాను.

మా వీధిలోనే ఉన్న ఫిజియషన్ దగ్గరికెళ్లాను. నేను వెళ్ళేటప్పటికి అక్కడ ఒక పదిమంది దాకా పేషంట్లు కూర్చున్నారు. ఆలస్యము అవుతుందేమో మరొకడి దగ్గరికి వెళదామను కుంటుంటే రిసెప్షనిస్టు  వచ్చింది. సరే ఇక్కడే కూచుని వైట్ చేద్దాం అనుకొని కూర్చున్నాను. ఒక 10 నిముషాల తరువాత రిసెప్షనిస్టు కొంచెం ఫ్రీ అయింతరువాత, ఆమె దగ్గరికి వెళ్ళి నా రోగ హిస్టరీ , జాగ్రఫీ చెప్పి, ఆవిడ అడగక పోయినా నా చరిత్ర, గొప్పదనం, అడ్రెస్ అన్నీ వివరం గా  ఒక 15 నిముషాలలో చెప్పి, రెండు నవ్వులు నవ్వి అక్కడే నుంచున్నాను ఆవిడను చూస్తూ. ఏమనుకుందో కానీ ఆవిడ వెంటనే లోపలికి వెళ్ళి డాక్టర్ తో మాట్లాడి వచ్చి నన్ను లోపలికి వెళ్లమంది.  వెళ్ళాను. డాక్టర్ బాబు నా కేసి  చూసి,  చెప్పండి  మీ సమస్య ఏమిటి అన్నాడు. నేను విపులం గా చెప్పాను. ఆయన   ఆశ్చర్యపడ్డాడ నిపించింది. కొంచెం సేపు ఆలోచించాడు. 15 ఏళ్లగా ప్రాక్టీసు చేస్తున్నాను. ఇటువంటి  మెడికల్  సమస్య ఎప్పుడూ వినలేదండీ అన్నాడు.  సరే బల్ల మీద పడుకోండి పరీక్ష చేస్తానన్నాడు. 

నేను బల్లమీద పడుకున్నాను. ఆయన స్టెత్ తో నా ఛాతీ మీద నాల్గు వైపులా నొక్కాడు. శ్రద్ధగా విన్నాడు. ఊపిరి పీల్చమన్నాడు. గాలి వదలమన్నాడు. ఎక్కడినించి అని అడిగాను.  పీల్చిన చోటునుండే మరోచోటనుండి కాదు అని కోప్పడ్డాడు.  వదిలాను. బోర్లా పడుకోమన్నాడు. కున్నాను. మళ్ళీ అదే అన్నాడు . నేను అదే చేశాను.  నా చేయి పట్టుకొని నాడి  చూశాడు. ఈ మాటు కాళ్ళు వేళాడదీసి బల్లమీద కూర్చోమన్నాడు. కూర్చున్నాను. నా కళ్ళ రెప్పలు విడతీసి కళ్లలోకి కళ్ళు పెట్టి చూశాడు. ఈ పని మీ రిసెప్షనిస్టు  చేస్తే బాగుంటుంది అన్నాను. నాకేసి కోపంగా  చూశాడు. నోరు తెరవండి అన్నాడు. కొండ గుహ లాగా నోరు తెరిచాను. నా నోట్లోకి లైట్ వేశాడు.  డాక్టర్ గారండోయ్ ఇందాక నా కళ్ల లోకి లైట్ వేయలేదండీ.   బాటరీ లైట్ లేదేమో అనుకున్నాను,  అన్నాను. నోరు మూసుకోండి అన్నాడు.  వెంటనే మూసుకున్నాను. ఈ నోరు కాదు, ఇది తెరవండి  అన్నాడు. మళ్ళీ నోరు తెరిచాను. నాలిక బైట పెట్టండి అన్నాడు.  పెట్టాను. మరీ  అమ్మ వారిలా అంతా బైటికి పెట్టఖ్ఖర్లేదు అన్నాడు. కొంచెం లోపలికి లాగుకున్నాను.  నోరు మూసేయ్యండి అన్నాడు.  సార్ నాలుక లోపలికి లాగి మూయమంటారా అని అడిగాను.   కోపంగా చూశాడు ఆయన. నేను నోరు మూసుకున్నాను.  ఓ చిన్న సుత్తి తీసుకొని , నా మోకాలి మీద, మోచేతి మీద, అరికాళ్లమీద కొట్టాడు. సార్  ముక్కు పిండి వసూలు చేసింది 150 మీ రిసెప్షనిస్టు ఇలా దెబ్బలు తినడానికా అన్నాను. 300 ఇవ్వండి కొంచెం మెత్తగా కొడతాను అన్నాడు. నేను మళ్ళీ నోరు మూసుకున్నాను. 

ఇలా వచ్చి కుర్చీలో కూచోండి  అన్నాడు తన సీటు లో కూలబడుతూ. కూర్చున్నాను. ఏంటి డాక్టర్ గారూ ఏమైంది నాకు అన్నాను. ఆయన  బహు దీర్ఘంగా నిట్టూర్చి ఏమో తెలియటం లేదు. కొన్ని పరీక్షలు చేయించుకోండి. మందులు కూడా వ్రాసిస్తా,  వాడండి అన్నాడు. మందులు వ్రాసేశారు కదా ఇంకా టెస్ట్ లు ఎందుకండి అన్నాను. రిపోర్టులు వచ్చిన తరువాత అవసరమైతే మందులు మారుస్తాం. పక్క వీధిలోనే ఉంది డయోగ్నాస్టిక్ క్లినిక్, అక్కడే చేయించుకోండి. మనవాడే కొంచెం చవకగా చేస్తాడు అన్నాడు.  మీరు ముందు కళ్ల డాక్టర్ దగ్గరికి కూడా  వెళ్ళి చూపించుకోండి.  పైనే ఉన్నారు. ఇక్కడి నుంచి వెళ్ళితే 125 కే చూస్తారు అని చెప్పాడు.  సరే అని బయటకు వచ్చాను. రిసెప్షనిస్టు దగ్గరికి వెళ్ళి,   డాక్టర్ గారు BP చూడడం మరిచిపోయారు. మీరు చూసి పెట్టండి అన్నాను. ఆవిడ నర్సు ని పిలిచింది. అబ్బే ఈవిడ చూస్తే చాలా high వచ్చేస్తుంది. మీరు చూడకూడదా అన్నాను. నర్సు నన్ను లాక్కెళ్లి చూసేసింది. BP యే లెండి.

కళ్ళోడి దగ్గరకు వెళ్లమన్నారు కదా అని మెట్లు ఎక్కి పైకి వెళ్ళాను. అక్కడ  రిసెప్షనిస్టు కూర్చున్నాడు. ముక్తసరిగా మూడు ముక్కల్లో  చెప్పాల్సింది  చెప్పేశాను.  వెళ్ళి డాక్టరు గారిని చూడండి అన్నాడు. అక్కడ ఓ నలుగురు కూర్చుని ఉన్నారు. కళ్ళు నలుపుకుంటూ. నేను రిసెప్షనిస్టు కేసి ప్రశ్నార్ధకం గా చూశాను. వాళ్ళ కంట్లో మందు వేశాం. ఇంకో గంట టైమ్ ఉంది వాళ్ళకి అన్నాడు. నేను లోపలికి వెళ్ళాను. డాక్టరమ్మ కుర్చీలో కూచునుంది. రండి కూర్చోండి అంది. నేను కడుంగడు ముదావహుడనైతిని. ఏమిటి మీ ప్రాబ్లం అని అడిగింది. నేను ఒక చిన్న ఉపన్యాసం ఇచ్చాను ఆవిడ కేసి చూస్తూనే. కింద డాక్టర్ చేసిన టెస్ట్స్, చేయించుకోమన్న టెస్ట్స్, మందులు అన్నీ వివరంగా చెప్పాను ఆవిడ కేసి చూస్తూనే.  ఆయన మా వారే అంది ముసి ముసి గా నవ్వుతూ. అదృష్టవంతుడు అన్నాను. ఆవిడ మళ్ళీ నవ్వింది. నా కన్నులు మెరిసాయి. కళ్ళలో మందు వేయించుకోండి ఆ తరువాత చూస్తాను అంది. లేదండీ,  మీరు ఇక్కడ ఉంటారని తెలియక రెండు నెలలక్రితం,  కళ్ళు  సైట్ కి టెస్ట్ చేయించుకున్నానండి, Dr. భూషణరావు ఐ క్లినిక్, ఇక్కడ కంప్యూటర్ తో కళ్ళు పరీక్ష చేయబడును అని కూడా వ్రాసి ఉందండి అని చెప్పాను. వాడు మా అన్నయ్యే నండి అంటూ మళ్ళీ నవ్వింది. మళ్ళీ నేను చిత్తయ్యాను.

అయితే రండి కంప్యూటర్ ముందు కూర్చోండి అంది. నేను అక్కడ ఒక కుర్చీలో కూర్చున్నాను. ఆవిడ ఆ మిషను వెనక్కాల కూర్చుంది. ఈ రింగ్ లోకి చూడండి లైట్ కేసి అంది. నా దృష్టి అక్కడ నిలవటం లేదు. ఆవిడ మీదకే పోతోంది. అల్లా కాదు ఇక్కడ తదేక దృష్టి తో చూడండి. మీ కళ్ళలో ఏముందో నేను చూడాలి కదా అంది. నా కళ్ళల్లో ఏముంటుంది లెండి ఎదురుగా మీరే ఉన్నారు కదా అన్నాను.  నాకళ్లలో బాటరీ వేసి చూడండి అని సలహా కూడా ఇచ్చాను.  శంకరం అని పిలిచింది ఆవిడ. రిసెప్షనిస్టు వచ్చాడు. ఈయన తల కదలకుండా పట్టుకో అంది. వాడు ఉడుం పట్టు పట్టేశాడు.  ఆవిడ పని ఆవిడ చేసేసింది. నేను మళ్ళీ ఆవిడ టేబల్ దగ్గర ఆవిడ ఎదురుగా కూర్చున్నాను. డాక్టరమ్మ గారూ రిటైర్ అయి పని పాడు లేకుండా ఉన్నాను మీ క్లినిక్  లో ఏదైనా పని ఇప్పించండి అన్నాను. ఇక్కడ ఏమి ఖాళీలు  లేవు అంది.  జీతం ఇవ్వఖ్ఖర్లేదు నా కాలక్షేపం కోసమే అన్నాను. కుదరదు అనేసింది. 

నాతో మాట్లాడుతూనే మందులు,  వ్రాసేసింది. ఈ మందులు నోట్లోకి, ఈ డ్రాప్స్ కంట్లోకి అని కూడా చెప్పింది.  మా వారు వ్రాసిన టెస్ట్స్ చేయించుకొని మళ్ళీ రండి అంది.  అసలు మీ సమస్య కంటిది కాకపోవచ్చు.  మీ కళ్ళు  చూడకూడనివి కూడా  చూసేస్తున్నాయి .  ఈ NT వోడిని చూడండి అని సలహా ఇచ్చింది.  NT వోడా ఆయనేందుకండి  అన్నాను.  NT వోడు  కాదు  ENT డాక్టరు. పక్క వీధిలో నే ఉంటాడు. మన డయాగ్నోస్టిక్ క్లినిక్  కి రెండు బిల్డింగ్స్ అవతల.  మనవాడే  వెళ్ళి చూపించుకోండి. అంది.  మా రెండు స్లిప్స్ చూపిస్తే 100 కే చూస్తాడు అని కూడా చెప్పింది. అవసరమా ఆయన దగ్గరికి వెళ్ళడం అని అడిగాను. కంటికి దగ్గరగా ఉన్న అవయవాలు ఏమిటి చెప్పండి అని అడిగింది. నేను తడుము కోకుండా ముక్కు, నోరు, చెవి అన్నాను. చూసారా దగ్గరగా ఉన్నవాటి కేమైనా అయితే అప్పుడు కంటి కేమైనా కావచ్చు  కాబట్టి చూపించుకోండి. అవి సరిగ్గా ఉంటే అదృష్టవంతులే  అని కూడా అంది. అంటే లేవా అని అడిగాను. అల్లాగే అనిపిస్తోంది మరి అంది.  సరే అయిన ఖర్చు ఎలాగా అయింది  ఈ NT వోడి దగ్గరకు కూడా వెళదాం అని అనుకున్నాను.

డయాగ్నాస్టిక్  క్లినిక్ లో రక్తం ధారపోసి, మలమూత్రాదులు దానం చేసి  ఈ NT వోడి దగ్గరకు వెళ్ళాను.  నేను వెళ్ళేటప్పటికి అక్కడ ఎవరూ లేరు. ఒక పెద్దావిడ కౌంటర్ వెనక్కాల   కూర్చుని బఠాణీలు నములుతోంది. నేను ఆవిడ దగ్గరికి వెళ్ళి సంగ్రహం గా నా కధ చెప్పాను. ఆవిడ సెల్ ఫోను లో మాట్లాడింది. అల్లుడూ వెంటనే వచ్చేయ్యి పేషంటు వచ్చారు అని చెప్పింది. కాసిని బఠాణీలు నా చేతిలో వేసి ఇవి నములుతూ ఉండండి డాక్టర్ గారు వచ్చేస్తారు అని చెప్పింది. ఐదు నిముషాలలో డాక్టరు గారు వచ్చారు తెల్ల కోటు బొత్తాలు పెట్టుకుంటూ.  రండి అంటూ నన్ను తన రూమ్ లోకి తీసుకెళ్ళాడు.  

ఆయన వెనకే ఆయన రూమ్ లోకి వెళ్ళి నా కధ అంతా ఆయనకి చెప్పాను. ఆయన  ఇద్దరు డాక్టర్ల రిపోర్ట్ లు చూశారు.  I see అన్నారు. చాలా కాంప్లెక్స్ ప్రాబ్లం గానే ఉంది అన్నారు.  అవునాండి అన్నాను. ఔను అన్నాడు ఆయన. నా దగ్గరకు వచ్చి నోరు తెరవండి అని చూశాడు. నా చెవి లోకి,  ముక్కు లోకి బాటరీ  లైట్ వేశాడు. నా గొంతు సవరించాడు తన చేతితో. మళ్ళీ ఐ సీ అన్నాడు. ఇప్పుడు కొన్ని టెస్ట్స్ చేస్తాను మీ ENT లు ఎలా పని చేస్తున్నాయో తెలుసు కోవడానికి. చెయ్యమంటారా అన్నాడు. అల్లాగే చెయ్యండి, 100 కట్టాను కదా అన్నాను. ఇంకొంచెం ఖర్చు అవుతుంది సుమారు 120-150 అన్నాడు. సరే కానివ్వండి. తప్పుతుందా అన్నాను. ఆయన నర్సు ని కేకేసి టెస్ట్ కి రెడీ చేయమన్నాడు. ఆవిడ గెంతుకుంటూ వెళ్లింది. ఈ టెస్ట్స్ మేము మన శాస్త్రాలు చదివి ఈ కాలానికి అనుగుణం గా డిజైన్ చేశాము అని చెప్పాడు. మేము ఆర్డర్ చేసిన ఎక్విప్మెంట్ ఇంకా రాలేదు. అవి వచ్చేదాకా ఈ టెస్ట్స్ ఉపయోగించి కనిపెడతాము అని కూడా వివరించారు.  ఇంతలో నర్సు వచ్చి రెడీ అని చెప్పింది. పదండి టెస్ట్ రూమ్ లోకి అన్నాడు.

టెస్ట్ రూమ్ లోకి వెళ్ళేముందు నర్సు నా కళ్ళకి గంతలు కట్టింది. ఇదేమిటి అన్నాను. ఈ టెస్ట్స్ కి ఇది అవసరం అన్నాడు. నన్ను నర్సు నడిపించుకొని తీసుకెళ్లింది. స్పర్శ భాగ్యం  బాగానే ఉంది అనుకున్నాను. టెస్ట్ రూమ్ లోకి వెళ్ళిన తరువాత  డాక్టరు గారు చెప్పారు. ఇప్పుడు కొన్ని శబ్దాలు వినిపిస్తాము అవి ఏమిటో చెప్పాలి అన్నాడు. అల్లాగే అన్నాను నేను. రెడీ,  ప్లే అన్నాడు. చప్పుడు వినిపించింది. తబలా అన్నాను. వెరీ గుడ్, నెక్స్ట్ అన్నాడు. మళ్ళీ శబ్దం వినిపించింది. వీణ అన్నాను. గూడ్ అన్నాడు. మళ్ళీ వినిపించింది. గిటార్ అన్నాను. ఇంకోటి వినిపించింది. నాదస్వరం అన్నాను. మీ చెవి బ్రహ్మాండంగా పని చేస్తోంది అన్నాడు.

ఇప్పుడు మీకు కొన్ని వాసనలు చూపిస్తాం. అవి ఏమిటో చెప్పాలి అన్నాడు. అల్లాగే అన్నాను. నాకూ హుషారు వచ్చేసింది. ఇప్పుడు ఒక ఆడ గొంతుక మధురంగా వినిపించింది. మీరు గిన్నె మూత తీసి గిన్నెలో ముక్కు పెట్టకుండా పైనుంచి ఆఘ్రాణించి వాసన చెప్పాలి అంది. మీరెవరండి అని అడిగాను. ఆవిడ డాక్టరు గారి భార్య అని నర్సు చెప్పింది. ఇందాకా వాయించింది ఆవిడే. పిల్లలకి మ్యూజిక్, వంటలు నేర్పుతుంది అని కూడా చెప్పింది.    నన్ను మళ్ళీ నడిపించుకొని గిన్నె దగ్గరికి తీసుకెళ్ళింది. నేను మూత తీసి వాసన చూశాను. పప్పు పులుసు వాసన వేస్తోంది అన్నాను.  వెరీ గుడ్ అని డాక్టర్ గారి భార్య అంది. చాలామంది సాంబార్ అంటారండి అని అంది. ఆయ్ మనది పగోజీ అండి. అయినా ఏ గాడిద అన్నాడండి అల్లాగ, వేయించి ఉడకపెట్టిన కందిపప్పు, ధనియాల పొడి వాసనా మేళవించిన ఈ వాసన తెలియని వాడు అని నేను ఆశ్చర్య పడ్డాను. ఆవిడ కిసుక్కున నవ్వింది. డాక్టరు గారు కోపంగా పని చూడండి అన్నాడు. రెండో గిన్నె తీసి చూశాను.  పచ్చిమిర్చి అల్లం దట్టించి కొత్తిమీర వాసనలు వెదజల్లుతున్న వంకాయ కూర అన్నాను. సెభాష్ అంది ఆవిడ. ముక్కు బాగానే పని చేస్తున్నట్టుంది అని గొణిగాడు డాక్టరు. ఉండండి అని ఆవిడ నాదగ్గరగా వచ్చి నా జడలో ఏమి పూలు పెట్టు కున్నానో చెప్పండి అంది.  ఇంకొంచెం దగ్గరగా రండి అని ఆవిడ జడ వాసన చూశాను. సన్నజాజులు, మొగలిరేకులు, దవనం వాసనలు వేస్తున్నాయి అని చెప్పాను. ఓహ్ యు ఆర్ గ్రేట్ అంది  ఆవిడ అబ్బురంగా.  మీ ముక్కు కత్తిలాగా పని చేస్తోంది అని ఆవిడ సర్టిఫికేట్ ఇచ్చారు.

ఇప్పుడు కొన్ని రుచులు చూపిస్తాము. నాలుగు చుక్కలు మీ నాలిక మీద వేస్తాం. ఏమి రుచో మీరు చెప్పాలి అంది ఆవిడ. నర్సమ్మ నా తల వెనక్కి వంచి పట్టుకోగా శ్రీమతి డాక్టర్ నా నోట్లో నాలుగు చుక్కలు వేశారు. తేనె పాకం అన్నాను. గూడ్ అంది  ఆవిడ. ఇంకో గ్లాసుడు పోయ్యండి అని అడిగాను. తరువాత అంది. నర్సమ్మ నన్ను వాష్ బేసిన్ దగ్గరికి తీసుకెళ్ళితే నేను నీళ్ళు పుక్కిలించి వేశాను. రెండో మాటు మళ్ళీ నాలుగు చుక్కలు. ఇది ఉప్పు వేసిన చింతపండు రసం అన్నాను. గుడ్ అంది  ఆవిడ. మూడో మాటు నిమ్మరసం లో ఉల్లికారం అన్నాను. సుమారు  20 మందికి ఈ టెస్ట్స్ చేశాం. ఎవరూ ఇంత కరెక్టు గా చెప్పలేదండీ అని ఆవిడ చాలా ఆనంద పడిపోయింది. 

నర్సు నా కళ్ల గంతలు విప్పింది. ఆవిడను చూశాను. మీకూ  కళ్ల డాక్టర్ కి పోలికలు ఉన్నాయండి అన్నాను.  మా పిన్ని గారమ్మాయే నండి అంది.   మీ ENT అంతా బాగానే ఉంది అన్నాడు డాక్టర్. T కి టెస్ట్ ఏమి చేయలేదు కదా డాక్టర్ గారూ అన్నాను.  నాలుకకి గొంతు కు దగ్గర సంబంధమే,  నాలిక బాగుంటే గొంతు బాగున్నట్టే అని తేల్చి చెప్పాడు డాక్టర్. నేను కొంచెం అనుమానం గా చూశాను.  ఆయన ఘట్టిగా నా గొంతు పట్టుకొని  నొక్కాడు. నేను కళ్ళు తేలేసి , నాలుక బైట పడేశాను. చూసారా గొంతు నొక్కితే కళ్ళు, నాలిక లలో రియాక్షన్ వచ్చింది కదా అన్నాడు.  నాకు ఒప్పుకోక తప్పలేదు.

 మరి అన్నీ బాగుంటే నా సమస్య ఏమిటి అన్నాను. మీరు  నారాయణ, గుండారావు లను చూడండి అన్నాడు డాక్టర్. వీళ్ళేవరండి  అన్నాను. నారాయణ నరాల డాక్టర్, గుండారావు గుండె డాక్టర్  వాళ్ళు పై వీధిలో ఉంటారు. మనవాళ్లే  వెళ్లిరండి. మేం అందరం కలిసి చర్చించి   రోగ నిర్ధారణ చేస్తాం  అని చెప్పాడు.  నాకేం చెయ్యాలో తోచలేదు. రేపు చూస్తాను లెండి అని వచ్చేశాను. ఇంకా ఎంతమంది చుట్టూ తిరగాలో అని విచారించాను.

సాయం కాలం మా బాల్య మిత్రుడు  శంకరం వచ్చాడు మా ఇంటికి,   ఏంటిరా డాక్టర్ల చుట్టూ తిరుగుతున్నావుట అంటూ.  చూసిన డాక్టర్లు ఎవరు చెప్పలేకపోయారు.  ఇంకో ఇద్దరు ని చూడమని సలహా ఇచ్చారు. ఈ ఇద్దరితో ఆగుతుందా ఇంకా ఎంతమంది డాక్టర్ లను చూడాలో, అంతా అయోమయం గా ఉంది అని విచారించాను. అసలు నీ సమస్య ఏమిటి? అని అడిగాడు వాడు. నలుగురికి చెప్పుకోలేని సమస్య రా అని బాధపడ్డాను. చెప్పు ఫరవాలేదు నేనెవరికి చెప్పను అని హామీ ఇచ్చాడు. సమస్య ఏమిటంటే మా పక్కింటి  లావుపాటి ఆవిడ ఉంది కదా.ఎవరూ రంగమ్మ గారా?  లిఫ్ట్ లోకి అడ్డంగా కానీ వెళ్లలేని ఆవిడా అన్నాడు. అవును ఆవిడే,  గత రెండు నెలలు గా ఇలియానా లాగా కనపడుతోందిరా ఆవిడ  అని చెప్పాను.                                

శ్రీ సోది సుబ్బయ్య గారి సొంత గోడు

నా కధ    శ్రీ సోది సుబ్బయ్య గారి సొంత గోడు    అంతర్జాల పత్రిక  ఈ మాట  ఎల్లలు లేని ప్రపంచానికి ఎలెక్ట్రానిక్ తెలుగు పత్రిక,  సెప్టెంబర్ 2011, సంచిక    లో  ప్రచురించారు.  మీరందరూ  ఆ కధ


చదివి మీ అభిప్రాయాలు  చెప్పవలసిందిగా మనవి చేసుకుంటున్నాను . 

నా కధ వారి పత్రిక లో ప్రచురించినందుకు  ఈ మాట  యాజమాన్యానికి,  కధను  సవరించిన సంపాదకులకు ముఖ్యంగా శ్రీ మాధవ్ మాచవరం  గారికి  ధన్యవాదాలు తెలియ చేసుకుంటున్నాను.

అంచేత నేను చెప్పొచ్చేదేమిటంటే .... మాలిక పత్రికలో నా కధ

మాలిక పత్రికలో నా కధ  'అంచేత నేను చెప్పొచ్చేదేమిటంటే'   అచ్చయ్యింది. అంచేత మీరందరూ మాలిక పత్రిక,  శ్రావణ పూర్ణిమ సంచిక లో ఈ కధ చదివి మీ అభిప్రాయాలు తెలియ జేయాల్సిందిగా మనవి చేసుకుంటున్నాను.

ఈ నా కధ ను వారి శ్రావణపూర్ణిమ సంచికలో ప్రచురించినందుకు మాలిక పత్రిక యాజమాన్యానికి ధన్యవాదాలు  తెలియజేసుకుంటున్నాను.  

నాకు ప్రేమించి పెళ్లి చేసుకొనే యోగ్యత లేదా ?

నా జన్మకి ప్రేమించి పెళ్లి చేసుకొనే యోగం లేదేమో మామయ్యా అని బాధపడ్డాడు మా మేనల్లుడు.
ఏమైంది నాయనా? ఏమా కధా అని అడిగింది ప్రభావతి.
ఒకమ్మాయిని నేను చాలా ఘాఢంగా ప్రేమించాను అత్తయ్యా అని చెప్పేడు వాడు.
ఎంత గాఢంగా ప్రేమించినా ఘాఢంగా అని వత్తి మరీ పలకఖ్ఖర్లేదు అంది ప్రభావతి .
ఈ తెలుగు మాష్టారు తో 20 ఏళ్లగా ఎలా సంసారం చేస్తున్నావు మామయ్యా అని జాలి పడ్డాడు వాడు.
విధి ఆడిన వింత నాటకం అని నేనో విషాద నవ్వు నవ్వాను.
ఇంతకీ ఎవరిని ప్రేమించావు, తరువాత ఏమైంది వివరింపుమా నీ కధా అని పాడింది  ప్రభావతి. 

ఆ అమ్మాయి మా ఆఫీసులో జాయిన్ అయ్యిన రోజునుంచే నేను ప్రేమించడం మొదలు పెట్టేను. Love at first site అనుకుంటాను  అన్నాడు .
Site కాదురా sight అనుకుంటాను అన్నాను నేను.
హే భగవాన్ తెలుగు మాష్టారిని, ఇంగ్లీష్ మాష్టారుని ఇలా పడేసావేమీ మా ఇంట్లో అని విలపించాడు మా మేనల్లుడు.
సరే అసలు సంగతి అఘోరించు అన్నాను.
నాది LFS అంటే లవ్ ఎట్ ఫస్ట్ సైట్ కదా అని (ఎందుకైనా మంచిదని ఇంగ్లిష్,  తెలుగులో చెప్పేడు .) నేను ఆవిడను ఫాలో అవ్వడం మొదలు పెట్టాను. కాంటీన్ కి, బస్ స్టాండ్ కి, ఆ తరువాత వాళ్ళ ఇంటి దాకా నడిచి.
నీ బైకు ఏమైంది అని అడిగింది మా ఆవిడ ప్రభావతి.
త్యాగం,  అత్తయ్యా,  త్యాగం. ఆమె అంత కష్టపడి ఆఫీసు కి వస్తుంటే నేను సుఖంగా బైకు మీద ఎలా రాగలను?  ఆ విధం గా ఒక పది రోజులు కష్టపడిన తరువాత ఆమె అడిగింది నన్ను “మీరు నా వెనకాల ఎందుకు పడుతున్నారు”  అని.   ఆవిడ అడిగిన ప్రశ్న ఒక కొచ్చెను మార్కు, ఆవిడ ముఖం లో ఒక కొచ్చెను మార్కు అయితే  ఇంకో కొచ్చెను మార్కు ఆవిడ చేతిలో కూడా  వెరసి మూడు కొచ్చెను మార్కులు  కనిపించగానే నాకు కంగారు పుట్టింది. ఆయనప్పటికి కూడా ధైర్యం గా చెప్పేశాను.
హిహిహి,  మిమ్మలని చూడాలనిపిస్తుందండి. మీతోటి మాట్లాడాలనిపిస్తుందండి. మీరో చెంప దెబ్బ కొట్టినా ఫరవా లేదనిపిస్తోందండి.
అంటే చెంప దెబ్బలు తినడం లో అనుభవం ఉందా అని నవ్వింది.
లేదండీ. స్కూల్లో కూడా మా మాష్టార్లు ఎప్పుడు కొట్టలేదండీ. నేను చాలా బుద్ధిమంతు డనండి. మిమ్మల్ని, మీ నవ్వుని చూసిం తరువాత ఇలా చెడిపోయానండి అని నిజం ఒప్పేసుకున్నాను. అప్పుడు ఆమె ఘట్టిగా నవ్వింది. ఆమె నవ్వింది కదా అని నేను కూడా విజృంభించి మళ్ళీ నవ్వాను.
మీరు నాకు నచ్చితే నేను కూడా చెడిపోతానండి లేకపోతే మీరు నన్ను ఫాలో అవడం మానేయ్యాలి  అంది.  

ఆ తరువాత సెల్ నెంబర్లు ఇచ్చి పుచ్చుకున్నాము. కబుర్లు చెప్పుకోవడం మొదలు పెట్టాము. నేను బీగంపేట లో బయల్దేరి అమీర్ పేట్ బస్ స్టాండ్ లో ఆమెను ఎక్కించుకొని పంజా గుట్ట మీదుగా  బీగం పేట లో మా ఆఫీసుకి వచ్చేవాడిని.  సినిమాలు,  పోనీ కదా పాపం అని హోటళ్ళు, పార్కు లు కూడా  చెడ తిరిగాము.  అప్పుడప్పుడు బిల్లులు ఆవిడ కూడా కట్టేది. చిన్నచిన్న బహుమతులు కూడా ఇచ్చిపుచ్చుకున్నాము. ఈ మధ్యలో ఎప్పుడో ఐ  లవ్యూ అంటే ఐ టూ లవ్యూ అనుకోవడం మొదలు పెట్టేము. ఒక ఏడాది తరువాత,   ఒక శుభ ముహూర్తాన్న,  పెళ్లి చేసుకుంటే ఈ తిరుగుళ్లు తప్పుతాయేమో కదా,  ఇంట్లో కూర్చుని ప్రేమించుకోవచ్చు అనుకున్నాము.
మీరు వచ్చి మా నాన్న గారితో మాట్లాడండి. ఆతరువాత మా నాన్నగారు మీ వాళ్ళతో మాట్లాడుతారు అని సలహా  చెప్పింది.

నేను ధైర్యం చేసి వాళ్ళ నాన్నగారి దగ్గరకు వెళ్ళాను. మీ అమ్మాయంటే నాకెంతో ఇష్టం. మీ అమ్మాయికి కూడా నేనంటే బోల్డు లవ్వు , మమ్మలని ఆశీర్వదించి మా ప్రేమ ని సఫలం చేయండి అని వేడుకున్నాను. అంతా సావధానం గా విని నీ పేరేమిటి అని అడిగారు. నేను చెప్పాను. అప్పుడు ఆయన నాకేసి చూసి ఠాఠ్ కుదరదు.  నేనొప్పుకోను అన్నాడు.  
70 వేలు నెలకి సంపాదిస్తున్నాను.  నాకేమిటి తక్కువ అని అడిగాను.
నీ పేరే నీ కెక్కువ,  నో మోర్ చర్చలు అంటూ లేచి వెళ్లిపోయాడు.
మళ్ళీ ఇంకో మాటు కలసి మాట్లాడుదామని ప్రయత్నించాను కానీ ఆయన మాట్లాడటానికి ఇష్ట పడలేదు. ఆమెకి కూడా కారణం చెప్పలేదు కానీ  ఆ కుర్రాడిని  ఇక మీద కలుసుకో వద్దు అని కూడా వార్నింగ్ ఇచ్చాడుట ఆమెకి.

మామయ్యా ఇప్పుడు ఏదొవిధంగా ఆయనకి నచ్చ చెప్పి మా ప్రేమను సఫలీకృతం చేయాల్సిన బాధ్యత నీ భుజ స్కంధాల మీద పెడుతున్నాను. సేవ్ మీ అండ్ మై లవ్ అని దీనంగా ఏడ్చాడు.
నేను జాలి పడి ఆ గురుతర బాధ్యతను నెత్తికెక్కించుకున్నాను. ఇద్దరిదీ ఒకటే కులం, గోత్రాలు కూడా సరిపోతాయి అని నిర్ధారించుకున్నాను.  అంతస్థులలో మనది పెద్దది అయినా  ఫరవాలేదు అనుకున్నాను . ఎందుకైనా మంచిదని ఆ అమ్మాయి తో కూడా మాట్లాడాను. ఐయ్యి లవ్వు హిమ్ము అని చెప్పింది. అన్ని పదాలు అన్ని  మాట్లు ఎందుకు వత్తుతున్నావు అని అడిగాను.  నేను తెలుగు మీడియం లో గ్రాడ్యుయేషన్ చేశానండి అని చెప్పింది.   

శుభం అనుకొని ప్రభావతీ సమేతుడనై  ఒక రోజు వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్లాము ఆయనతోటి మాట్లాడడానికి. అప్పుడు ఇంట్లో ఇంకెవరూ లేరు.  వెళ్ళిన పని విశదీకరించి, ఇద్దరు ప్రేమికులను కలిపే గురుతర బాధ్యత ఆయనకు కూడా ఉందని ఉద్భోదించాను.
ఆయన మళ్ళీ ఠాఠ్  అన్నాడు.
నేను ఓపికగా  కుర్రాడు =SWE, 70 వేలు, బాబు=25 లక్షలు + 5 ఎకరాలు + ఫించను +plotలు +flatలు,  తల్లి = 20  కాసుల బంగారం + 3  ఎకరాల స్త్రీ ధనం + 4 బీరువాల పట్టు అండ్ నేత చీరలు  ల  ఓన్లీ సన్ను,  కులం, గోత్రం అన్నీ సరిగ్గానే ఉన్నాయి  అని చెప్పాను.
ఆయన ఠాఠ్ ఠాఠ్ అని మళ్ళీ అన్నాడు. 
నేను ఇంకా ఓపిక గా కుర్రాడు బుద్ధిమంతుడు, చీమ కి కూడా నో డూయింగ్ హాని గట్రా గట్రా అంటూ చెప్పుకొచ్చాను. చివరికి,  ఎందుకు కాదంటున్నారో చెప్పండి అని అడిగాను.  ఆయన hmm అన్నాడు హుహుహుమ్  అని కూడా అని,  

ప్రతీ పేరు లోనూ ఒక శబ్దం ఉంటుంది. ప్రతీ శబ్దానికి ఒక నాదం ఉంటుంది. ప్రతీ నాదానికి ఒక రాగం ఉంటుంది.  ప్రతీ రాగానికి స్వర స్థానాలు ఉంటాయి. ప్రతీ స్వరానికి గమకాలు ఉంటాయి. ప్రతీ గమకానికి శృతి ఉంటుంది. అంత గొప్ప శృతి పక్కన భజ గోవిందం బాగుండదు,  అస్సలు బాగుండదు.  శృతి భజగోవిందం అని పిలవాలంటే చండాలం గా ఉంటుంది. వాళ్ళ పేర్లు నప్పవు అందుకే నా కంగీకారం కాదు కాదు కాదు అని ముమ్మారు వక్కాణించారు .
అంటే మా వాడి పేరు నచ్చక వద్దంటున్నారా అని ప్రభావతి అడిగింది.
రామాయణం కొంత విన్నా రాముడికి సీత ఏమౌతుందో తెలిసిపోతుంది అని గంభీరం గా అన్నారు ఆయన.
దీనికి అర్ధం అడుగుదామని ఆనుకొని,  మళ్ళీ ఆదితాళం దగ్గర మొదలు పెట్టి నవరంధ్రాల లోంచి రక్తం కార్పించేస్తాడేమో నని భయం వేసి ఆగిపోయాను.
మా వాడి పేరు మార్పిస్తే మీకు అభ్యంతరం ఉండదా అని మళ్ళీ అడిగింది ప్రభావతి.
అవును, మార్పించేదేదో శృతి లయలు, శృతి రాగం, శృతి తాళం లాగా కలిసిపోయేటట్టు చూడండి అని సలహా పడేశాడు . 

సమస్య తెలిసింది కాబట్టి చక్కదిద్దే పని చేయవచ్చు అంది ప్రభావతి. నేనో నవ్వు నవ్వాను తోడికోడళ్ళు లో ఎస్.వి. ఆర్ లా అంటే అన్నీ తెలిసినా ఏమి చెయ్యలేని పరిస్థితుల్లో నవ్వే నవ్వు. ఆ పేరు వెనక్కాల కధ వింటే నువ్వు అంతా తేలికగా తీసెయ్యవు అన్నాను. ఏమా కధ అంది.
సరిగ్గా 27 ఏళ్ల క్రితం అంటే మన పెళ్ళికి 7 ఏళ్ల క్రితం అంటూ చెప్పబోయాను.
మా మేనల్లుడు బ్రేక్ వేసేడు. మీ పెళ్ళికి 7 ఏళ్ల క్రితం అని ఎందుకు అన్నావు అని అడిగాడు. నేనునిట్టూర్చి విశదీకరించాను వాడికి. మన దేశానికి స్వాతంత్ర్యం ఎప్పుడు వచ్చింది అని  మా అత్తగారిని  అడిగితే ఆమె సమాధానం ఏమిటో తెలుసా?  మా ప్రభావతి పుట్టడానికి రెండేళ్ల ముందు అని జవాబు ఇస్తుంది. బంగ్లాదేశ్ ఎప్పుడు వచ్చింది అంటే మా ప్రభావతి పెళ్లి అయిన రెండేళ్ళకి అని చెబుతుంది. మీ అత్తయ్యకి అర్ధం అవాలంటే అలాగే చెప్పాలి అన్నాను.  మా పెళ్ళికి 7 ఏళ్ల క్రితం ఒక సాయం కాలం కానురాగ్రహారం లో ఒక ఇంటి అరుగు మీద మా బావ  హడావడిగా తిరుగుతున్నాడు అటు ఇటు. నేను వీధిలో నుంచుని సిగరెట్టు కాల్చుకుంటున్నాను. పూజ గదిలో మా నాన్న జపం చేసుకుంటున్నాడు.  
నువ్వు ఇప్పుడే బయట పడుదామా ఇంకొంచెం సేపు ఆగి వద్దామా అని మా అక్కయ్య కడుపులో గింజుకుంటున్నావు. 
దొంగ సచ్చినోడు నాకు కడుపు చేసి తను హాయిగా కూర్చున్నాడు.  మళ్ళీ మాటు  నీ కొడుకునే   కడుపు చేయించుకో మనవే అత్తా  అంటూ మా అక్కయ్య , అత్తగారు అయిన మేనత్త ని తిడుతూ  అవస్థ పడుతోంది.

ఇంతలో ఇంటి పక్క గుడిలో రికార్డ్స్ పెట్టారు. సుబ్బులక్ష్మి గారు శ్రావ్యం గా పాడుతున్నారు. భజ గోవిందం భజ గోవిందం గోవిందం భజ మూఢమతే అంటూ.  ఆ క్షణం లో నువ్వు కేర్ మన్నావు. నువ్వు కేర్ మన్న క్షణం లో సుబ్బు లక్ష్మి,  భజగోవిందం భజగోవిందం కి సరిగ్గా మధ్యలో ఉంది. ఎవరో మొగ పిల్లాడు అని అరిచారు.  
నువ్వు కేర్ మనడం,  మీ నాన్న నన్ను అరిచి పిలిచి వీడి పేరు భజగోవిందం అనే పెడతాను రా ప్రద్యుమ్నా అన్నాడు. 
ఆ తరువాత ఎవరు ఎంత చెప్పినా వినలేదు. ఆ పేరే పెట్టాడు. నీ అదృష్టం బాగుండి నువ్వు ఒక క్షణం ముందు పుట్టావు. లేకపోతే నీ  పేరు మూఢమతి అయి ఉండేది అని చెప్పేను.                           
ఈ పేరు వెనక ఇంత పెద్ద కధ ఉంది. మార్చాలంటే మీ నాన్న ఒప్పు కోడేమో రా అని నా సందేహం వెలిబుచ్చాను. భజ గోవిందం  నే ఏదో విధం గా మార్చి శృతి తో కలిసేటట్టు ఆలోచించండి  అని చెప్పాను.
శృతి గోవిందా,   అన్నాడు మేనల్లుడు.  చండాలం గా ఉంది అంది ప్రభావతి.
శృతి భజం అన్నా బాగుండదు. ఆలోచించి,  ఆలోచించి శృతి విందం అంటే బాగానే ఉంటుందేమో నంది నా భార్యామణి.  శృతి బి.జి విందం అంటే ఫరవాలేదు అనిపించింది.
శృతి బి.జి. దం అంటే ఒప్పుకుంటాను  అన్నాడు శృతి వాళ్ళ నాన్న గారు వీర వెంకట భీమారావు గారు టెలిఫోన్ చేస్తే.
ఆయన మాట కాదంటే మళ్ళీ ఏమి చిక్కులు వస్తాయో యని యెస్ అనేశాము.

ఇప్పుడు మా బావ గారు శ్రీ వ్యాఘ్రేశ్వర రావు గారిని ఒప్పించాలి అంటే ఎంత కష్టమో అని భయపడ్డాను.  కానీ మా వాడు,  వాళ్ళ అమ్మకాళ్లమీద పడి, ఏడ్చి, గోల పెట్టి, ఈ అమ్మాయి కాకపోతే అసలు పెళ్లి చేసుకోను అని బెదిరించడం వల్ల, నేను శృతి తో మా అక్కయ్య ను మాట్లాడేటట్టు చేయడం వల్ల, అమ్మాయి నచ్చి మా అక్క ఒప్పుకోవడం వల్లా, మా అక్కా , మేనల్లుడు నిరాహార దీక్ష ప్రకటించడం  వల్లా,  పెళ్ళైన 10 ఏళ్లకి పుట్టిన వాడు, ఏకైక సంతానం అవటం వల్లా    మా బావ అతికష్టం మీద ఒప్పుకున్నాడు.  కానీ,  మన పెళ్లి శుభలేఖల్లో భజగోవిందం అనే వేయించే షరతు మీద.

లాంఛనంగా ఇరువైపు వారిని పెళ్లి చూపుల లో కూచోపెట్టి మిగతా విషయాలు అంటే పెళ్లి పద్ధతులు, ఆచార వ్యవహారాలు,  ముద్దుముచ్చట్ల తతంగాలు కూడా మళ్ళీ నేను జోర్హట్ తిరిగి వెళ్ళేలోగానే మాట్లాడుకుందామని మామేనల్లుడు పట్టు బట్టడం వల్ల మేము జోర్హట్ బయల్దేరడానికి రెండు రోజుల ముందు ఈ కార్య క్రమం పెట్టేరు భీమారావు గారింట్లో. మా కుటుంబం, మా బావ గారి కుటుంబం కలసి వెళ్లాము. భీమారావు గారి అబ్బాయి కుటుంబం కూడా వచ్చారు.

కాబోయే పెళ్లికూతురు వచ్చి కూచుంది. మా బావ  శృతి ని చూసి చిరు నవ్వు నవ్వాడు. మా బావకు కూడా అమ్మాయి నచ్చిందని  నాకు అర్ధం అయింది. ఏదో మాట్లాడాలి కాబట్టి మా బావ అడిగాడు  ఆ అమ్మాయిని,  నీ పేరేమిటమ్మా  అని.  
సురుతి ఆండీ అంది. 
సరిగ్గా వినలేదేమో ననుకొని మళ్ళీ చెప్పమ్మా అని అడిగాడు  శ్రీ వ్యాఘ్రేశ్వర రావు గారు. 
సుర్ర్ తి అండి అంది మళ్ళీ. 
మా బావ మొహంలో ఎరుపు రంగు వస్తోంది. 
ఇంతలో  శ్రీమతి భీమారావు కల్పించుకొని మా అమ్మాయికి  సరిగ్గా పలకదండీ. శృతి ని అల్లాగే పలుకుతుంది  అని వివరణ ఇచ్చింది.

నా గుండెల్లో రాయి  పడింది. మా మేనల్లుడి మొహంలో ఆంధోళన  కొట్టొచ్చినట్టు కనిపించింది. అనుకోకుండా కొత్త సమస్య వచ్చింది.
మా బావ అడిగాడు  శృతి ని,   నా పేరు తెలుసునా అని.  తెలుసునండి , వయాగ్రేసర రావు గారు అంది.  
శ్రీమతి భీమారావు మళ్ళీ ఏదో చెప్పబోయింది.   
మా బావ మొహంలో నెత్తురు గడ్డ కట్టేసింది. మా అక్క మొహంలో నెత్తురు చుక్క కనిపించలేదు.

ఏమిటీ భీమారావు గారూ?  మీ అమ్మాయికి  తన పేరు పలకడం రాదా ? మామ గారి పేరు ఖూనీ చేస్తుందా? ఇంకానయం వయాగ్రా ఇస్వార్ రావు అనలేదు అందుకు నేను సంతోషించాలా? మీ ఆమ్మాయి పేరు పక్కన భజగోవిందం అంటే మీకు మంటా ? బుద్ధి ఉండే ఇంత అల్లరి చేశారా మీరు ?
లెండి లెండి ఇంకేమిటి ఇక్కడ. పదండి ఇంటికి అని లేచాడు. మరో మార్గం లేక మా బావ కోపం తెలిసిన వాళ్లవటం వల్ల,  మేము లేచాము. దీనం గా మొహం పెట్టి భజగోవిందం  ఇంకా  అల్లాగే కూర్చున్నాడు. 
లేరా ఏం ఇక్కడే ఉంటావా ? అయితే  నీ ఖర్మ,  మేమెవరం  లేవనుకో అంటూ బయటకు అడుగు వేశాడు మా బావ.   

అప్పుడు నేను ఊహించనిది అంటే ఆ పరిస్థితుల్లో ఊహించలేనిది జరిగింది. శృతి లేచి వెళ్ళి మా బావ కాళ్ళ మీద పడింది. 
రెండు కాళ్ళు పట్టుకొని, క్షమించండి మామయ్య గారూ. 'రు' పలకడం నేర్చుకుంటాను.  మీ పేరు కూడా సరిగ్గా పలకడం నేర్చుకుంటాను. అంటూ ఏడ్చేసింది.
శ్రీమతి భీమారావు గారు వచ్చి మా బావ చేతులు పట్టుకొని క్షమించండి అన్నయ్య గారూ మా ఆయన  తల తిక్క వల్ల,  తెలివి తక్కువ తనం వల్ల  ఏదో అన్నాడు.  మాకు ఆ విషయం తెలియదు నిన్నటిదాకా,  మీ అబ్బాయి మా అమ్మాయికి చెప్పేదాకా.  తెలిసినప్పటి నుంచి మీ అందరి గొప్పమనసులకి దండం పెట్టుకుంటున్నాము.  అదే మనసు తో అమ్మాయిని ఆశీర్వదించండి,  అని ఆవిడ కూడా ఆయన కాళ్ళ మీద పడ బోయింది.

కాబోయే కోడలి వినయ విధేయతలకి  కరిగిపోయిన  మా అక్క,  ఆవిడను పట్టుకొని,  రండి వదిన గారూ మనం మన పిల్లల పెళ్లి చేసేద్దాము. మగాళ్లు వచ్చినా రాకపోయినా,  ఒప్పుకున్నా ఒప్పుకోక పోయినా  ఫరవాలేదు అంది.

అప్పుడు  మా బావ,  లేవమ్మా కోడలా,  కాళ్ళు పట్టుకు లాగడమేనా,  ఇంత స్వీట్ నా నోట్లో వేసే ఉద్దేశ్యం లేదా అన్నాడు నవ్వుతూ .  
భీమారావు గారు  వచ్చి,  మా బావ చేతులు పట్టుకొని క్షమించండి. బుద్ధి తక్కువై  వెఱ్ఱి మాటలాడాను  అన్నాడు. 
మా బావ నవ్వేసి,  పోనీలెండి  ఇప్పుడు మా కందరికి తెలిసి పోయింది గదా వాళ్ళు ఎంత ఘట్టిగా ప్రేమించుకుంటున్నారో అని అన్నాడు.

మేము  జోర్హాట్ కి  రైలు ఎక్కేటప్పుడు మా భజగోవిందం అన్నాడు,  నాకూ ప్రేమించి పెళ్లి చేసుకొనే యోగం ఉంది మామయ్యా.  థాంక్యూ అత్తయ్యా మామయ్యా అని.  

       

మృత్యు ముఖం లో నాలో నేను

మొన్న ఏలూరు మెయిన్ రోడ్డు మీద నడుస్తున్నప్పుడు , హఠాత్తుగా , అనుకోకుండా, ఊహించని విధంగా మృత్యు ముఖంలోకి వెళ్ళాను. అంతా అయిపోయింది అనే అను కున్నాను . ఇలా మృత్యు ముఖము లోకి వెళ్ళడం దీనితో కలిపి నాలుగో మాటు. అంటే, అంతో ఇంతో అనుభవం గడించేసాను అన్నమాట. సమయం సందర్భం కలిసి వచ్చింది కాబట్టి ఆ మూడు అనుభవాలు ముందుగా చెపుతాను. 


మొదటిమాటు 1970 లో గౌహతి నుంచి కలకత్తా  వస్తుండగా  జరిగింది. అప్పుడు చిన్న విమానాలు  ఉండేవి. 1966 లో మొదటిమాటు నేను జోర్హట్ వెళ్లినప్పుడు డకోటా లు ఉండేవి. కలకత్తా నుంచి జోర్హట్ కి టికెట్ ధర   Rs. 164/   అక్షరాల నూట అరవై నాలుగు రూపాయలు.  2,3 ఏళ్ల తరువాత ఫోకర్ విమానాలు వచ్చాయి. గౌహతి లో బయల్దేరిన 15- 20 నిముషాలకి ఉన్నట్టుండి విమానం ఒక 100-150 అడుగులు కిందకి పడింది.   అప్పుడు తీరుబడిగా, నింపాదిగా మూడు భాషలలోనూ, మీ సీటు బెల్ట్ లు కట్టుకోండి. సిగరెట్టులు కాల్చకండి. ధన్యవాదాలు అని చెప్పింది గాలి (లో) అతిధి సత్కారము ఛేయు స్త్రీ. చెప్పిన వెంటనే మళ్ళీ ఇంకో 100 అడుగులు కిందకు పడింది. అప్పుడు విమానమును తోలు వాడు, “ఈ విమానము గాలి క్షోభము లో చిక్కు కున్నది. మీ విమానము తోలు వారు, ఇరువురును, కడు అనుభవము గలవారు. కావున మీరు ఆరాధించు మీ దేవుళ్ళను ప్రార్ధించుకోండి" అని సలహా ఇచ్చారు. వారు చెప్పి న వెంటనే మళ్ళీ ఇంకో 100 అడుగులు డుబుక్కు జర జర మే అంది విమానం. అప్పుడే ప్రయాణికులను,  విమానము తోలు సిబ్బంది ని వేరు ఛేయు తలుపు హఠాత్తుగా  తెరుచుకొనెను.  చల్, హరి, ఫ ఫ , అను పదములు  ముందు సీట్లో కూచున్న నాకు వినపడెను.  నేను ఆశ్చర్యపోతిని. ఈ శబ్దములు నాకు తెలియును.  మేము మా తాత గారి ఊరు,  కానూరు అగ్రహారం వెళ్ళునప్పుడు, మా తాత గారు నిడదవోలు స్టేషను కు రెండెడ్ల  బండి పంపిచే వారు. బండి తోలు వాడు తొట్టిలో కూర్చుండి ఎడ్లను ఇటులనే అదిలించెడి  వాడు. నాకు అప్పుడు మొదట మాటు భయము వేసెను. ప్రయాణికులలో చాలామంది భయ భ్రాంతులై ఉన్నారు. నలుగురైదుగు రికి  గాయము లయినవి. రామ భజనలు, సాయి భజనలు, హనుమాన్ చాలీసాలు గానము చేయబడు చున్నవి. నా పక్కన కూర్చున్నాయన ఇంత విభూతి తీసి తను రాసుకొని, నాకు కూడా పూసెను. ఉన్నట్టుండి విమానం ఒక 150 అడుగులు లేచి మళ్ళీ ఒక 50 అడుగులు గిర్గాయా హై. అప్పుడు హాహా కారముల స్థాయి పెరిగెను. శ్రీ వెంకన్న గారికి నిలువు దోపిడీలు, ముడుపులు ఎక్కువ అయ్యాయి.  విమానం తోలు వారు హరి,ఫఫ,చల్ మంత్ర జపం చేయుచున్నారు.

నేను కూడా Oh this could be the end  అని ఆంగ్లమున అనుకొంటిని.  మనంబున,   పెళ్లి కాకుండానే గోవింద కొట్టేస్తానా అని అనుకుంటిని. అసలు సంగతి చెప్పడం మరిచిపోయాను. నేను పెళ్ళికి వెళ్ళుతున్నాను. ఆ,  నా పెళ్లికే. అమ్మయ్య పెళ్ళికి చేసిన అప్పులు తీర్చనఖ్ఖర్లేదు అని కూడా సంతోషించితిని.  నా హాండ్ బాగేజీ లో సుమారు 11-12 వేలు ఉన్నాయి. అవి అన్నీ కాలిపోతాయా, లేక బంగ్లా దేశ్ లో గాలికి కొట్టుకు పోతాయా? విమానము నకు నిప్పు అంటుకొనునా లేక కిందపడి ముక్కలగునా ? ప్రాణములు గాలిలోనే పోవునా లేక కిందపడి శరీరము ముక్కలగునా ? అను ఆలోచనలు చెలరేగుచుండెను. ఆశ్చర్యముగా, నా కాబోయి తప్పిపోవుచున్న భార్య ఏమనుకొనును. విచారించునా లేదా?  అను అనుమానం  కూడా వచ్చెను. మా అన్నగారి మీద జాలి వేసెను కూడా. మా చెల్లెలి వివాహ బాధ్యత పూర్తిగా వాడే ఎత్తవలె కదా అని.  ఏర్లైన్స్ వారు 3-4 లక్షలు ఇచ్చుదురు కదా అని మరల అనుకొంటిని. ఆహా మా నాన్నగారు లక్షాధికారులు అవుతారు  అని స్వాంతన చెందితిని. ఇటువంటి ఊహాలే వచ్చాయి కానీ భయం ఎక్కువగా వెయ్య లేదు అనుకుంటాను.  కొంచెం సేపు తరువాత,  పడుతూ లేస్తూ, విమానం సానుకూల వాతావరణము  లోకి ప్రవేశించెను. సుమారు 10  నిముషాలు ప్రాణములు అరచేతిలోనే ఉన్నవి. ఈ పది నిముషాలలోనూ కనీసం  మూడు నాలుగు  మాట్లు this is it అనుకున్న క్షణాలు ఉన్నాయి. విమానం ఆ తరువాత క్షేమము గానే కలకత్తా లో దిగింది.

అదృష్టవశాత్తూ,  ఈ గండము,  ఆ యొక్క వివాహ ముహూర్త బలము వలననూ, నేను ప్రభావతీ దేవి గారి మెడలో తాళి కట్టవలెనని బ్రహ్మ గారు లిఖించుట వలననూ,   మున్ముందు ఆ యొక్క ప్రభావతి గారు ప్రదర్శించు పాతివ్రత్య మహిమల సంకేతముగా యగుట వలననూ, ప్రమాదము  గట్టెక్కినది అని ఆడపెండ్లి వారు ఉద్ఘాటించిరి.  హరి ఓం తత్సత్.

రెండవది కూడా విమాన ప్రమాదమే, అదియును కూడా గౌహతి నుండి కలకత్తా వెళ్ళు విమానమే. 1985/86  లో అనుకుంటాను. ఈ మారు విశాల శరీరము గల బోయింగ్ విమానము. మధ్యాహ్నం 2 గంటలకు బయల్దేరవలసిన విమానం సాయంకాలం 6-30 కి బయల్దేరినది. అంతా చీకటి కమ్ముకున్నది. రన్వే కి కొంచెం దూరం గా గడ్డి మేయుచున్న మహిషా శిరోమణి ఇంటికి వెళ్ళదామని  నిర్ణయించుకొని, ఎటు నుంచి వెళ్ళుటయా అని ఆలోచించుచున్నది. విమానం రన్వే చివరకు ప్రయాణించు చున్నది. ఆ చప్పుడేమిటో చూద్దామని గేదా స్త్రీ రత్నం రన్వే మీదకు వేంచేశారు. అక్కడ విమానం వెనక్కి తిరిగి పరుగు  వేయుటకు సిద్ధముగా నున్నది. ఈ చివర గేదె గారికి హ్రస్వ దృష్టి వలన పక్కనున్న చిన్న దీపములకన్నా వారి దూర దృష్టి వల్ల దూరముగా యున్న విమాన లైట్స్ చూసి, అదిగో ద్వారక,  అని పరుగు మొదలుపెట్టింది. ఇటు విమాన చోదకుడు ముందుకు దూకించారు.

అటు శ్రీమతి గేదె పరుగు పెడుతోంది.

ఇటు విమానం క్షణ క్షణానికి వేగం పెంచుకుంటోంది.
అటు మహిషా మణి స్టెడీ గా పరుగు పెడుతోంది.
విమానం
 గేదె
 గేదె
విమానం,
మళ్ళీ విమానం
మళ్ళీ  గేదె

తమ తమ పరిధిలో పరిగెడుతున్నాయి. విమాన చోదకునికి దూరం గా కదులుతున్న నల్లని ఆకారం కనిపించింది.  మే డే,  మే డే అందామనుకొని ఇంకా మార్చి నెలే అని గుర్తుకు వచ్చి ఆగి పోయాడు. ఇప్పుడు టేక్ఆఫ్ చేస్తే కుదురుతుందా, చేస్తే ఆ ఆకారం పైనుంచి వెళ్ళుటకు వీలవుతుందా అని ఒక క్షణం ఆలోచించాడు.

అప్పుడే,   ఇల్లు చేరుతున్నామని ద్విగుణీకృతోత్సాహం  తో  శ్రీమతి మహిషము వేగము రెట్టింపు చేసెను.
గత్యంతరము లేదని గ్రహించిన చోదకుడు,  మేడే మేడే  అని అరచుచూ బ్రేకులు ప్రయోగించెను.
విజృంభించి వేగము అందుకున్న గేదామణి దూసుకు వచ్చు చుండెను .
మరలా గేదె, విమానము, విమానము,  గేదె.  
విమాన భూతల నిర్దేశకుడు తగు చర్యలు తీసుకొని అందరినీ సమాయత్తపరిచెను.
గేదె గారు దగ్గరగా వచ్చేశారు.
చోదకుడు హైదరాబాదు ఆటో వాని వలె పక్కనుండి దూసుకుపోదామని విమాన దిశ కొద్దిగా పక్కకు  మార్చెను.
అదే క్షణములో గేదె గారు కూడా అపాయము శంకించినదై తను కూడా దిశ మార్చెను. వేగము తగ్గిన విమానము, గేదామణి  పరస్పరము  ఢీకొన్నారు.  విమానము రన్వే పక్కగా గడ్డిలో ఒక 15 - 20 mts. ప్రయాణము చేసి ఆగెను. 

చదువరీ ఇచట నొకింత నాగుము. ఏలనన ఈ సంఘటనలో ఇంకొక కోణము కూడా ఉన్నది గదా.  విమానములో మంద్రస్వరము తో సంగీతము వినిపించుచున్ననూ, 4 గంటల పైగా ఆలస్యము అయినందుకు ప్రయాణికుల మోము నందు విసుగు, చిరాకు, కోపము వ్యక్తమగుచుండెను. పాపము గాలి సత్కారమును చేయు స్త్రీ రత్నము లెంతగా నవ్వినను, చాక్లెట్టులు లంచమొసిగి నను, చల్లని మంచి నీరు ఇచ్చినను ప్రయాణికుల మోము నందు ప్రసన్నత కానరాదాయె.  విమానము గాలిలో ఎగురుటకు పరుగు పెట్టునప్పుడు వారి ముఖారవిందముల కొంత ఉపశమనము గోచరించెను. వారందరును సీటు బెల్టులు కట్టుకొని  కూర్చుండిరి. నేను స్మోకింగ్ జోన్ లో  వెనకగా కూర్చుంటిని. ఇంకో 5,6, నిముషములలో ధూమపానము చేయవచ్చును గదా అని సంతసించు చుంటిని. తల 180 డిగ్రీల కోణములో వెనక కి తిప్పి గాలి సుందరి ని చూచుటయా, లేక నిటారుగా కూర్చుని, మెడ నిక్కించి మూడు సీట్ల ముందున్న కన్యకా మణి ని వీక్షించుటయా  అను ధర్మ సందేహమున కొట్టు మిట్టు లాడు చుంటిని. ఉన్నట్టుండి విమానము పెద్ద కుదుపు నకు లోనయ్యెను. పరుగు పెడుతున్న విమాన వేగము హఠాత్తుగా తగ్గినట్టు అనిపించెను. కదలికలో అపస్వరము ధ్వనించెను. ఏమగు చున్నదో అర్ధం కాలేదు. విమానము పక్కకు తిరిగినట్టు అనిపించెను. ఇంతలో విమానము ఆగెను. విమాన రెక్క వైపు కూర్చున్న పధికుడొక్కడు మంట అని అరిచెను. అంతలో విమాన చోదకుని స్వరము వినిపించెను. అత్యవసర పరిస్థితి వల్ల విమానము ఆపివేసితిని. మీ  రందరూ    అత్యవసర ద్వారము ద్వారా క్రమ పద్ధతిలో దిగి విమానము నకు దూరముగా వెళ్లవలెనని విజ్ఙప్తి చేసెను. ఒకే భాషలో చెప్పెను. అతని స్వరము ఆగక ముందే స్త్రీ రత్నము లు పరుగున వచ్చి ద్వారము తెరిచి, జారు విధానము మరల మరలా చెప్పుచుండిరి.   ప్రయాణికులలో కంగారూ, భయము కొట్టవచ్చినట్టు కనిపిస్తున్నాయి. మొదట  పిల్లలు, స్త్రీలు ఆ తరువాత మొగవారు బయట పడుచుంటిరి. బయట పడి దూరముగా పరిగెడుతుండిరి.  ఇంతలో అగ్నిమాపక దళము వచ్చినది. ఆ వెనకనే ఇంకొక రెండు వాహనములు వచ్చినవి   కొలది  దూరములో  సెక్యూరిటి వాహనము తో సహా.  అపాయము అని మాకు తెలిసిన  4, 5, నిముషాలలో ప్రయాణికులందరు దిగిపోయారు. బహుశా ఇంకా ముందే నేమో కూడా. మేము  ఒక 200 mts. పరిగెట్టి వెనక్కి చూసేటప్పటికి అగ్ని మాపక దళం చాలా సమర్ధవంతంగా పని చేస్తోంది అనిపించింది. మంటలు ఎక్కడా కనిపించలేదు.

ఈ నాల్గైదు నిముషాల ప్రమాద కాలము లో నేనేమీ ఆలోచించలేదు అనుకుంటాను. ఎంత త్వరగా బయట పడుదామా అన్న ఆలోచన తప్ప మరొకటి రాలేదు అనుకుంటాను.  స్త్రీలను పిల్లలను ముందుకు పంపటంలో నేనూ కొంత చేశాననుకుంటాను. చివరగా దిగిన 6,7 మందిలో ఉన్నాను. చివరగా స్త్రీ రత్నములు దిగారు.  ఆ క్లిష్ట సమయములో కూడా వారి మొహంలో చిరునవ్వు చెదరలేదు. మిగతా క్రూ ఎప్పుడు దిగారో నేనూ చూడ లేదు.  

రన్వే పైకి గేదె రావడం లో నిర్లక్ష్యము కొట్ట వచ్చినట్టు కనిపించిననూ,    ఈ సంఘటన తరువాత నాకు ఇండియన్ ఏర్లైన్స్ , ఎయిర్పోర్టు అథారిటీ వారి మీద గౌరవము చాలా పెరిగిపోయింది. ఆ తరువాత టూరు మానుకొని మర్నాడు నేను ఇంటికి తిరిగి వచ్చితిని.  


నా మాట :  రెండు ప్రమాదములు  గురించి ఇప్పటికే   పెద్ద హరికధ ఆగుటచే ఇంతటి తో ఇది సమాప్తము. మిగిలిన రెండు ఉదంతములు వీలు చూచుకొని వ్రాయబడును.

ఈ రెండు ఘటనలు జరిగాయి. వాటిలో నేను ప్రయాణము చేయుట  కూడా యదార్ధము.  సంవత్సరాలు సరిగా గుర్తు లేవు.  మిగిలిన కధ చాలా మట్టుకు కల్పితమే ఏదో మీరు కొంచెం  నవ్వి  పెడతారని..    విటహా (వికటాట్టహాసము).           

ఏమండోయ్ అలా వెళ్లి పోతున్నారేమిటి, ఇలా రండి.

ఇలా రండి అనగానే చేతులు ఊపేసుకుంటూ వచ్చేయడమేనా? అల్లా వెళ్ళండి ఏలూరు RR పేట మెయిన్  రోడ్ లో మా ఇంటినుంచి రెండు వీధుల అవతల స్వీట్ షాప్ ఉంది. అక్కడనుంచి ఒక kg స్వీట్ తీసుకోండి, కొంచెం ముందుకు వస్తే పళ్ల దుకాణం ఉంది అక్కడ ఒకఅర డజను ఏపిల్ లో, ఒక పరక రసాలో పట్టుకురండి. పరక అంటే 14 ఇస్తాడు, లెఖ్ఖపెట్టండి.   అంతా అవే పట్టుకు రాకండి. అక్కడ అంగూరు, నల్ల ద్రాక్ష కూడా ఉన్నాయి. అవికూడా తీసుకు రావచ్చు రెండేసి kgలు.  నేనన్నది నల్ల ద్రాక్ష, నల్లగా ఉన్నవన్నీ ద్రాక్షలు కావు. మీరు పట్టుకు వచ్చినవి నేరేడు పళ్ళు. అవి ఇచ్చేసి మరొకటి తీసుకు రండి. చవకగా వచ్చాయని బూందీ లడ్డూలు పట్టుకు వస్తారుటండీ ఎవరైనా. బందరు లడ్డు, జీడిపాకం ,  బాదం హల్వా,  ఏలూరు లో కూడా కాజు బర్ఫీ బాగానే ఉంటుంది.

ఆ వచ్చారా, స్వీట్లు పళ్ళు రెండూ పట్టుకు వచ్చారా , ఆ కుర్చీలో కూచొండి. ఏమిటీ మీకు పళ్ళు దొరకలేదంటారా కొంచెం ప్రయత్నిస్తే నాలుగు అడుగులు వేస్తే దొరకక  పోతాయా. సరే వెళ్ళి ఆ బెంచీ లో కూర్చోండి . ఇక్కడ క్రెడిట్ కార్డ్ లు నడవవండి. ఆ మాత్రం కాష్ మీ జేబులో లేదా. లేకపోతే యేం, వేలికి ఉంగరం ఉందికదా, బంగారం  కొట్టు లో తాకట్టు పెడితే డబ్బు ఇచ్చేవాడు కదా. ఆ మాత్రం తెలియదా మాష్టారూ,  వెళ్ళి ఆ నేల మీద కూర్చోండి. ఏం చేస్తాం చేసుకున్న వాళ్ళకి చేసుకున్నంత మహా దేవా అన్నారు.  ఏంటమ్మా చిట్టీ, ఆయన మన దొడ్లో గులాబీ పూవు కోసుకు వచ్చాడా. ఆయన్ని గేటు దగ్గర నిలబెట్టేద్దాం తల్లీ. భలేవారండి రెండు కే‌జిలు స్వీట్స్, పాతిక పళ్ళు పట్టుకు వచ్చారా. ఒరేయ్ ఈయనని స్టేజ్ మీద సోఫా లో కూర్చొబెట్టు.  ఓ ఓ రెండు అరటి  పళ్ళు పట్టుకొని ఊపుకుంటూ వచ్చేస్తున్నారే, అరటి పళ్ళు అక్కడ పెట్టి వెళ్ళి నేలలో కూర్చోండి. 

అమ్మయ్య  రావాల్సిన  వాళ్ళు  అందరూ వచ్చేశారా. మిమ్మలని అందరినీ ఈ వేళ ఇలా ఆహ్వానించడానికి కారణం చెప్పేముందు రెండు ముక్కలు చెప్పాల్సిన అవసరం పడింది. ఏమిటి మాష్టారూ దీన్ని ఆహ్వానం అంటారా అని గొణుక్కోకండి. ఇది కొంచెం వెరైటీ గా ఉంది కదా. మార్పును ఆహ్వానించడం నేర్చుకోవాలి. నేల మీద కొంచెం ఇరుకు గానే ఉన్నట్టుంది. కొంచెం ఓపిక పట్టండి.  ఈ వేళ ఈ శుభ సందర్భంలో చెప్పడానికి  6 పేజీల ఉపన్యాసం తయారు చేసుకున్నాను. కానీ మీ అందరినీ  ఇలా చూసిన తరువాత మొదటి పేజీ అనవసరం అనుకున్నాను. భాయియోమ్,  బెహనోమ్ మీ కందరికి నామీద ఇంతో అంతో అభిమానం ఉందనే అనుకున్నాను. కానీ ఈ వేళ కుర్చీల్లో  ముగ్గురు, బెంచిలో ఐదుగురు కనిపిస్తున్నారు. నేలలో ఒక 40-45 మంది ఇరుక్కుని కూర్చున్నారు. దీన్ని బట్టే తెలుస్తోంది నా మీద మీకు ఎంత ప్రేమ, అభిమానం, ఆదరణ ఉన్నాయో.  నా మీద మీకు ఉన్న ఈ అన్నిటికి నేను కరిగి నీరైపోయాను అని వ్రాసాను మొదటి పేజీలో . ఇప్పుడు అది తీసేశాను.

ఇంతకీ ఈ వేళ ఎందుకు ఈ సమావేశం ఏర్పాటు చేశానంటే ఈ వేళ నా బ్లాగు కి  366 వ దినం. ఏడాది కాలం వీడిని మనం భరించామా అని  కన్నీరు మున్నీరు అవాల్సిన దినం అని మీరు అనుకుంటే,  ఇప్పుడు చేయగలిగింది ఏమి లేదు అని మనవి చేసుకుంటున్నాను. గతం గతః . కంగారు పడకండి. బ్లాగు లో ఇన్ని రాశాను. అంతమంది చదివారు. ఇంతమంది కామెంటారు అన్న లెఖ్ఖలు చెప్పను. ఎందుకంటే ఏ బ్లాగు లోనైనా ఇవే అంకెలు ఒక 10% అటూ ఇటూ గా. ఒక్క బ్లాగరు చెప్పితే 100 బ్లాగర్ల కధ అదే.  అదీకాక ఈ మధ్యనే 239 వ దినం కూడా చేసుకున్నాము. అందుకని ఈ వేళ ఏం చెబుదామా అని ఆలోచించాను. ఎందుకు ఆలోచించాల్సి వచ్చిందంటే, ఇక్కడ   చూడండి. 


అందుకని  సింహావలోకనం, ఆత్మ శోధనం, అంతర్మధనం మొదలు పెట్టాను.  మొదటగా బ్లాగుల్లో కామెంట్లు, ప్రతి కామెంట్లు అంటే కామెంటుకి జవాబు కామెంట్లు మొదలైన వాటిని గురించి పరిశోధించి,   ఆలోచించాను. నేను  ఇతరుల బ్లాగుల్లో పెట్టిన కామెంట్లు చూస్తే  నాకొక విషయం అర్ధమైనది. కడుంగడు  విచారించితిని,  విచారించి  బాధపడితిని,  బాధపడి దుఃఖించితిని. నాకు తెలియకుండానే నేను ఇంత పాపము చేయుచున్నవాడనా అని మళ్ళీ విచారించి, బాధపడి, దుఃఖించితిని. ఒక చారిత్రక నిర్ణయం తీసుకున్నాను.  ఇకపై నేను ఎవరి బ్లాగులోనూ, బజ్ లోనూ కామెంటు పెట్టకూడదని ఒట్టు పెట్టుకున్నాను.


ఎందువలనా   అంటే

నా చిన్నప్పటినించి కూడా  నా పాదం  యొక్క గొప్పదనం బాగా ప్రసిద్దికెక్కింది.  పరమ యోగులకు పరమొసగెడి  నీ  పాదము  అని పాడుకొనేవారు.  ఎవరికైనా వంట్లో బాగాలేదని తెలిసి  వాళ్ళని చూడడానికి నేను వెళితే, నేను వారి వీధి గుమ్మం దాటకుండానే ఇంట్లో  ఘెల్లుమనేవారు.  ఆ తరువాత నేను అంతా అయిపోయిన తరువాతే పరామర్శ కి వెళ్ళేవాడిని.  నేను బాన్ వాయేజ్ అంటే వాడి విమానం ఎక్కడో కూలుతుంది.  బెస్ట్ విషెస్ చెపితే వాడికి మూడిందన్నమాట. 

ఇప్పుడు బ్లాగుల్లోకి వచ్చిన తరువాత, ఎవరి బ్లాగులోనైనా నేను మొదటి కామెంటు పెట్టితే ఆపైన కామెంట్లు ఉండవు.  ఇల్లా కాదని మధ్యలో కామెంటు పెట్టితే అక్కడితో ఆగి పోతాయి కామెంట్లు.  చివర పెడుదామని ఆగితే ఆ బ్లాగులో కామెంట్లు ఆగవు,  అలా వస్తూనే ఉంటాయి .  కామెంట్లు పెట్టకుండా ఉందామంటే  చేతి దురద ఎక్కడో అక్కడ  గోకకపోతే  కానీ  తీరేది కాదు.

బజ్ ల్లో కూడా మన ప్రభావం డిటో. సుమారు 20 %  బజ్ లో నాదే చివరి కామెంటు. హాహాహాహ్హ
నేనేమి  చేయవలే ?  What do i do ?  ముఝే  క్యా  కర్నా  హై ?

అని మూడు భాషల్లోనూ విచారించి తీసుకున్న నిర్ణయం అన్నమాట. అమ్మయ్య వీడు కామెంటు పెట్టడు కాబట్టి వీడి బ్లాగు లో కామెంటు పెట్టఖ్ఖర్లేదు అని అనుకుంటే మీరు పప్పులో కాలేసినట్టే.  మీరు కామెంటు పెట్టకపోతే నేను , ఒట్టు తీసి గట్టు మీద పెట్టి  మీ బ్లాగు లో కామెంటు పెట్టేస్తాను.  మీ కామెంటు బాక్స్ లో ఇంకేమీ పడవు. నా కత్తికి రెండు వైపులా పదును అని మీరు  గ్రహించ వలెను. హాహాహ్హ.

తరువాత  ఇంకో  క్రూర నిర్ణయం  ఘోరంగా తీసుకున్నది  ఏమిటంటే   ముందు ముందు నేను ఈ జోకరు వేషం తీసేసి పండితుడి వేషం వేద్దామని. మొన్న ఒకాయన నన్ను చూసి మీరు వ్రాసినవి చదివితే నవ్వు రావడం లేదు కానీ మిమ్మలని చూస్తే నవ్వు ఆగటం లేదండీ అని పడి  పడి నవ్వాడు. అందుచే ఇంతటి కఠిన నిర్ణయం తీసుకోవలసి వచ్చింది. 

అంతా మిధ్య,  ఆత్మ = పరమాత్మ, త్వమేవాహం అనే పద్ధతిలో వేదాంతం బోధిస్తూ వ్రాసేద్దామని. మీ సందేహాలకి సమాధానాలు చెప్పేస్తాను. మీ జాతకాలు చెప్పేస్తాను.  మిమ్మలని సన్మార్గం లో నడిపించే గురుతర బాధ్యత తీసుకుందామని నిర్ణయించుకున్నాను.   పేరు కూడా మార్చేసు కుంటాను.  శ్రీశ్రీశ్రీ సుబ్రహ్మణ్య సచ్చిదానంద భారతి స్వామీజీ.  ప్రస్తుతం 4 సంస్కృత శ్లోకాలు, ఒక పది తెలుగు పద్యాలు, ఇంకో పది పాటలు నేర్చుకొనే  కార్య క్రమం లో ఉన్నాను. ఇవి నేర్చుకున్న తరువాత కార్య రంగములోకి దూకుతాను.

ఒక వేళ ఏ కారణము చేతనైనా పై అవతారం కుదరకపోతే (అంటే కాషాయ వస్త్రాలు నా మొహానికి సూట్ కాకపోతే)  మారు వేషం వేసుకుని,  దుఃఖభరితమై, విషాదాంతమై, గుండెలను పిండి, మనసును ఎండబెట్టే, జీవిత సత్యాలను అనగా TV సీరియల్ కధలని   మీ ముందు నుంచోపెట్టి  మీ జేబు రుమాళ్లను తడిపి ఆరేసుకునేటట్టు  రచించాలని నిర్ణయం కూడా తీసుకున్నాను.

అందుచే నేను నా బ్లాగు శీర్షిక మారుద్దామా  లేక ఇంకో బ్లాగు తెరుద్దామా అని  ఆలోచిస్తున్నాను. కొన్ని శీర్షికలు అండర్ కన్సిడరేషన్,

ఏడిస్తే  ఏడవండి,  ఏడవకపోతే మీ మీదే ఒట్టు,  ఇక్కడకొచ్చి ఏడవండి,  రండి ఏడిపించి పంపుతాను,  ఏడుపు మేడు ఈజీ,   ఇవి TV  ఏడుపు బ్లాగు కి సంబంధించినవి.

నా ఆత్మే మీ పరమాత్మ,  నాలో మీ దేవుడు, మీ బంగారం లో నా పరమాత్మ,  మీ పర్సు నాకివ్వండి నా ఆశీస్సులు మీకిస్తాను,  అనేవి నా వేదాంతం బ్లాగులు కి సంబధించినవి.

ఇంకా మంచివి మీకేమైనా తోస్తే నాకు చెప్పండి.  ఏదో ఒక అవతారం ఎత్తుదామని డిసైడ్ అయిపోయాను.  ఏదీ  అన్నది మీరే చెప్పండి.

అవునూ  ఆ  పై శీర్షిక ఏమిటీ  ఇక్కడ  వ్రాసినదేమిటీ అని ? మార్కు మొహం పెట్టకండి.  TV సీరియల్లా మజాకా నా.      అదండీ సంగతి.

All said and done అదేమిటి ఇంగ్లీష్ లో అంటే, ఏడ్వాల్సిన ఏడుపు అంతా తెలుగు లో ఏడ్చేసిన తరువాత మీకు అర్ధం కాకుండా ఇంగ్లీష్ లో ఏడుద్దామనుకున్నాను. కానీ మీరు కోప్పడితే  తెలుగులోనే కానిచ్చేస్తాను.  ఈ ఏడాదిలో 30 టపాలు వ్రాసాను. ఇందులో 5 కధలు,   స్నేహ సమాఖ్య, సౌత్ ఎండ్ పార్క్ , L. B. నగర్  వారి  వార్షిక సంచిక  లిఖిత  లలో ప్రచురించబడ్డాయి.  మిగిలిన  25 కధలు బ్లాగు కోసమే ఈ ఏడాది కాలం లో  వ్రాసుకున్నవి. 1980 ల దాకా అంతో ఇంతో తెలుగు సాహిత్యం తో పరిచయం ఉంది. నేను 80 ల తరువాత తెలుగు సాహిత్యం ఎక్కువగా చదవలేదు. చదివిన ఇంగ్లిష్ ఫిక్షన్ కూడా కాలక్షేపం కోసం రైలు ప్రయాణాల్లోనూ, ఎయిర్ పోర్ట్ లో వెయిటింగ్ టైమ్ లో చదివినవే.    82 లో మా నాన్న గారు పోయిన  తరువాత తెలుగులో ఉత్తరం కూడా వ్రాయలేదు. అటువంటిది నేను తెలుగులో కధలు వ్రాస్తానని ఎప్పుడూ అనుకోలేదు.  నేను తెలుగులో వ్రాయ గలను అనే నమ్మకం కలిగించిన మిత్రులు చాలా మంది ఉన్నారు బ్లాగుల్లో.  ఈ కింది టపా లు నా లో కొత్త ఉత్సాహాన్ని నింపాయి.


బులుసు గారూ మీకిది తగునా?
 

బులుసు బ్లాగు, లాగు, స్పాటు, లాఫూ!


బులుసేరియా మరియూ దాని పర్యవసానాలు.. 

 
జ్యోతి గార్కి, మలక్పేట రౌడీ గార్కి, జిలేబి గార్కి, కార్తీక్ గార్కి, హృదయపూర్వక ధన్యవాదాలు తెలియ చేసు కుంటున్నాను.   

గత ఏడాది కాలం గా బ్లాగుల్లో అనేక మంది సహృదయులతో పరిచయం కలిగింది.  అందరూ నా మంచిని కోరుకున్న వారు , నన్ను ప్రోత్సహించిన వారు.  వీరందరికి, నన్నాదరించి,  ప్రోత్సహించిన పాఠక మహా శయులందరికి మనః పూర్వకం గా కృతజ్ఙత లు,  ధన్యవాదాలు తెలుపుకుంటున్నాను.

                       

పాపం ప్రద్యుమ్నుడు

మళ్ళీ ఇంకో కధ వ్రాశాను. వ్రాశాను కదా అని “తెలుగు తల్లి , కెనడా”   మాస పత్రిక కు పంపించాను. వారు దయతో వారి ఫిబ్రవరి 2017 ,   మాస సంచిక లో ప...